Kiedy już przyjdzie tata? Mam dość! Gdzie on? Tata! Tatusiu! krzyczał chłopiec, echo jego głosu rozrywało ciszę w pokoju.
Dziecięcy krzyk wdzierał się w nerwy, każde słowo drążyło w skroniach jak ostry kamień. Maksym stał pośrodku salonu, twarz jego rozpruła się na czerwono od złości. Małe pięści były ściśnięte.
Tata jest w pracy, będzie za godzinę. Spokojnie, synku. Porozmawiajmy mówiła Katarzyna, starając się brzmieć jak najłagodniej, choć w jej wnętrzu kłębił się ciężki węzeł.
Nie chcę z tobą rozmawiać! Jesteś zła! Potrzebuję tylko taty! Maksym kopał podłogę, a jego głos przekształcił się w piszczenie.
Łzy gromadziły się w gardle. Katarzyna patrzyła na dziesięcioletniego syna, nie rozumiejąc, jak doszło do tego. Poświęciła mu całe lata. Pracowała zdalnie, każdy moment spędzała przy jego boku. Kiedy Maksym poszedł do szkoły, ona powróciła do biura, lecz wszelki wolny czas wciąż dzielili razem wycieczki do ZOO, wizyty w muzeach, nocne czytanie bajek. Wszystko było dla niego, wszystko dla jego dobra.
Nie kocham cię! Masz mnie dość! Mam już dosyć! wykrzyknął Maksym, a te słowa przebiły Katarzynę na wskroś.
Odróciła się, zakrywając usta dłonią. Łzy już prawie wypłynęły, lecz nie mogła pozwolić sobie na płacz przed synem. Jak to możliwe? Była matką, kochała go bardziej niż własne życie. Dlaczego Maksym widział w niej jedynie pustkę? Dlaczego nie kochał, ciągle domagał się taty?
Maksymie, proszę, przestań krzyczeć. Tata już zaraz będzie próbowała raz jeszcze, lecz głos zdradliwie zadrżał.
Nie chcę czekać! Chcę teraz! Jesteś złą mamą! Ty
Nagły dzwonek telefonu przerwał jego wrzaski. Maksym natychmiast podbiegł do Katarzyny, wyrywając z jej dłoni komórkę.
Tato! Tato! krzyczał w słuchawkę, nie patrząc na ekran.
Katarzyna cofnęła się o krok. To naprawdę był Andrzej. Jego znajomy, głęboki bariton rozbrzmiał z głośnika.
Cześć, synku! Co u ciebie? głos męża był wesoły, pełen troski.
Tatusiu, tak tęsknię! Mama mnie męczy, kiedy przyjdziesz? Maksym przycisnął telefon do ucha, a jego twarz natychmiast się rozjaśniła.
Pauza. Katarzyna napięła się, czekając na odpowiedź.
Och, synu, utknąłem w biurze. Do dwóch godzin jeszcze. Poczekaj na mamę, już wkrótce będę.
Poczekaj na mamę Te słowa utkwiły w pamięci Katarzyny, jakby były jakimś testem, który trzeba przetrwać. Jakby jej obecność stała się ciężarem nie do udźwignięcia.
Dobrze, tatusiu, będę czekał! rozpromienił się Maksym, szczęśliwy jak dziecko po pierwszym śniegu.
Katarzyna obróciła się i pobiegła do sypialni. Nogi jej drżały, gardło wyschło. Cicho zamknęła drzwi i runęła na łóżko, a łzy wylewały się nieprzerwanie.
Co to wszystko oznacza? Dlaczego ani syn, ani mąż nie doceniają jej? Dlaczego stała się przeszkodą, którą trzeba wytrzymać?
Zamknęła twarz w poduszkę, starając się płakać cicho. Wszystko wydawało się tak niesprawiedliwe. Marzyła o tym dziecku, planowała, wyobrażała sobie, jak będzie je kochać. A on on jej nie kocha. Co dalej? Nadchodzi nastolatek, zachowanie syna ma stać się nie do zniesienia.
Minuty ciągnęły się w agonii. Za ścianą słychać było dźwięki gry Maksym już się uspokoił bez niej. Katarzyna leżała na łóżku, wpatrywała się w sufit, próbując pojąć, co robić dalej. Jak żyć z tą bólem? Jak dalej być matką dla kogoś, kto ją odrzuca?
Blisko dziewiątej wieczorem odprowadziła Maksymka do łóżka. On wciąż walił, domagał się taty, lecz zmęczenie wzięło górę. W końcu zasnął
Około północy w drzwiach rozległ się klucz. Andrzej wszedł do przedpokoju. Katarzyna spotkała go w korytarzu, ręce złożone na piersi.
Wiesz przecież, jak bardzo on czeka na ciebie każdego dnia. Jak możesz tak zwlekać? głos jej drżał od wstrzymanego gniewu.
Andrzej zdjął kurtkę, zawiesił ją na wieszaku, nie patrząc na żonę.
Mieliśmy firmowy bankiet, nie mogłem wyjść wcześniej. Praca, wiesz odpowiedział.
Czy bankiet jest ważniejszy od dziecka? Od jego emocji? Katarzyna starała się mówić cicho, by nie obudzić Maksymka.
Nie organizuj scen. Zarabiam pieniądze dla rodziny.
A ja co robię? Tylko chodzę do pracy?
Andrzej poszedł do sypialni, jakby rodzinne problemy nie istniały. Katarzyna stała w korytarzu. Zasnęła w salonie, przewracając się z nocna, nie mogąc zasnąć. Myśli kłębiły się w głowie: czy to naprawdę jej życie? Czy tak będzie zawsze?
Rankiem obudził ją śmiech w kuchni. Maksym i Andrzej siedzieli przy stole, jedli śniadanie i rozmawiali wesoło. Syn opowiadał ojcu o szkole, a ten uważnie słuchał, zadając pytania.
Dzień dobry wtrąciła się Katarzyna, wchodząc do kuchni, próbując się uśmiechnąć.
Maksym nawet nie odwrócił głowy. Andrzej skinął głową, nie odrywając wzroku od syna. Katarzyna nalała sobie kawę i usiadła przy stole.
Wczoraj mieliśmy trudne zadanie z matematyki kontynuował Maksym, zwracając się wyłącznie do ojca. Sam je rozwiązałem!
Brawo! A mama pomagała ci w lekcjach? zapytał Andrzej.
Po co mi mama? Sam dałem radę.
Katarzyna próbowała wtrącić się w rozmowę:
Maksymie, pokażesz mi to zadanie? Jestem ciekawa.
Syn dalej rozmawiał z ojcem, jakby nie słyszał jej. Andrzej również nie zwrócił uwagi na jej słowa. Katarzyna znów stała się niewidzialna, jak mebel w własnym domu.
Tak mijają tygodnie. Każdy dzień powtarza się w kółko. Maksym krzyczy na nią, domaga się taty, ignoruje jej próby kontaktu. Andrzej przychodzi późno, a rano rozmawia tylko z synem. Katarzyna coraz bardziej czuje się zbędna.
Kiedyś Maksym wybuchł z powodu drobnej sprawy. Poprosiła go, by posprzątał zabawki. On rzucił je na podłogę, wykrzykując, że nie będzie jej słuchał. Chciał zobaczyć tatę. Wtedy coś w Katarzynie pękło na dobre.
Wieczorem, gdy Andrzej wrócił, ona powiedziała:
Składam pozew o rozwód.
Mężczyzna podniósł głowę od telefonu, patrząc na nią z niedowierzaniem.
Co?
Słyszałaś mnie. Składam pozew.
Andrzej odłożył telefon, zmrużył oczy.
I gdzie teraz pójdziesz? Nie masz własnego mieszkania. Rodzice mieszkają w innym mieście. Gdzie będziesz z dzieckiem? Nie zapominaj, że mieszkanie jest moje. Po rozwodzie nie będzie dla ciebie miejsca!
Katarzyna spojrzała mu w oczy.
Wiem, że mieszkanie jest twoje. Dlatego w sądzie powiem, że dziecko powinno zostać z tobą.
Twarz Andrzeja zbledła.
Co? Nie dam sobie rady sam. Mam pracę!
Ja też mam pracę.
Ale on wciąż jest dzieckiem, potrzebuje matki!
Potrzebuje ojca. Tylko ojca. Tak mówi codziennie. Maksym właśnie dostanie to, czego chce.
Andrzej otworzył usta, lecz Katarzyna już wyszła z pokoju. Decyzja zapadła.
Sądowe rozprawy rozpoczęły się po miesiącu. Katarzyna tymczasowo mieszkała u przyjaciółki Ireny, szukała własnego lokum. Maksym nie dzwonił, nie pisał. Katarzyna pewna była, że postąpiła słusznie.
Przedstawiciel opieki społecznej, kobieta w średnim wieku w surowym garniturze, rozmawiała z Maksymem osobno. Chłopiec miał już dziesięć lat, więc jego zdanie było brane pod uwagę przy ustalaniu miejsca zamieszkania.
W sali sądowej odczytano zeznania dziecka.
Maksym chce mieszkać z ojcem. Z matką jest mu niewygodnie, wybiera tatę. Potwierdził, że kocha ojca bardziej i chce właśnie z nim być.
Każde słowo boleśnie dręczyło serce Katarzyny. Patrzyła na stół, starając się nie płakać. Jej własny syn publicznie odrzucił ją.
Biorąc pod uwagę wolę dziecka oraz fakt, że ojciec ma wyższy dochód i własne mieszkanie, sąd postanawia pozostawić dziecko pod opieką ojca ogłosiła sędzia.
Los ich rodziny został rozstrzygnięty
Andrzej dogonił Katarzynę w korytarzu.
Posłuchaj, weź dziecko! Nie mogę patrzeć, jak się męczy! Mam pracę, delegacje! Co mam z nim zrobić?
Katarzyna zatrzymała się, odwróciła się.
Ja też mam pracę. Teraz muszę szukać mieszkania. Dziecko zostaje z tobą, tak postanowił sąd. Ja będę płacić alimenty i przychodzić raz na dwa tygodnie.
Ale ty jesteś matką!
A ty jesteś ojcem, tym, którego kocha. Korzystaj.
Katarzyna odwróciła się i odszedła, nie oglądając się za siebie.
Wynajęła małe studio, dwadzieścia metrów kwadratowych, z małą kuchnią i łazienką w jednosobowym układzie. To był jej własny kąt. Nikt nie krzyczał na nią, nie ignorował, nie zmuszał do znoszenia upokorzeń.
Pierwszego wieczoru Katarzyna płakała długo. Straciła męża, syna, rodzinę. Ale nikt już nie drwił z niej. Nikt nie sprawiał, że czuła się niepotrzebna.
Spotkania z Maksymem zdarzały się rzadko raz na dwa tygodnie. Syn przychodził w wizytę, ale wciąż ją obrażał.
To twoja wina, że nasz dom się rozpadł! wykrzykiwał, siedząc na kanapie. Tata teraz rzadko w domu! Z nami jest opiekunka! Nienawidzę cię! Dzięki tobie rzadko widzę tatę!
Po każdej takiej wizycie Katarzyna płakała, lecz i tak szła naprzód. Znalazła nową pracę z dobrą pensją, urządziła mieszkanie, zapisała się na kursy.
Była w kontakcie z matką sąsiadki, która dzwoniła prawie co tydzień.
Jak mogłaś odejść i zostawić dziecko Andrzejowi? głos Walerii drżał od oburzenia. Jaka to matka?
To też jego syn odpowiedziała spokojnie Katarzyna. Maksym chciał zostać z tatą. Dlaczego miałabym zabierać mu dzieci przeciw jego woli?
Dzieci nic nie rozumieją!
Maksym ma dziesięć lat, nie pięć. Dostał to, czego chciał.
Lata mijały. Katarzyna zbudowała nowe życie. Praca, którą lubiła, przytulny dom, hobby, przyjaciółki. Nie żyła już w ciągłym stresie, nie czekała na obelgi i krzyki.
Pięć lat przeminęło niepostrzeżenie. Maksym dorósł, zmienił się.
Mamo odezwał się kiedyś byłem w błędzie. Rozumiem teraz, że cię zraniłem i że to część przyczyn rozwodu.
Katarzyna pogładziła go po włosach, gest znany z dawnych lat.
Nic nie szkodzi. Mam nadzieję, że twoje dzieci nie będą tak traktować ciebie
Miłość i ciepło, które kiedyś Katarzyna czuła do syna, już nie istniały. Nie wiedziała, czy to dobrze, czy źle. Raczej źle. Ale nie pozwoliła, by to ją zniszczyło. Może według społeczeństwa była złą matką, lecz pozostała sobą. I to było najważniejsze.
