Drogi Dzienniku,
Gdy Jan poślubił Jagodę, moja teściowa od razu zaprzyjaźniła się z synową. Znała ją już od czasów szkolnych, kiedy Jan biegał na lekcje tańca i zawsze przyglądał się jej w szkolnym korytarzu.
– Janie, czy to miłość? Kręcisz się przed lustrem jak młoda dziewczyna żartowała matka. Pokaż nam swoją żonę choć raz przy ojcu.
– Mamo, zakochałem się, naprawdę. Zobaczysz, kiedy przyjdę uśmiechnął się i pobiegł.
– Pewnie taka Jagoda byłaby idealna dla naszego syna mruknęła przy kolacji, rozmawiając z mężem.
– Jaka Jagoda? zapytał zaskoczony.
– To wnuczka starego Antoniego, wychowywana przez niego samotnie. Nie jest rozpieszczona, jest uprzejma, gościnna i piękna dodała, nie mogąc się doczekać, kiedy Jan przyprowadzi ją na herbatę. Kiedy w końcu przyjechali, matka była zachwycona.
– Synku, przeczytałaś moje myśli? Od dawna chciałam, byś miał w żonie Jagodkę westchnęła, a młodzi patrzyli na siebie, uśmiechając się.
Ślub był prosty, wiejski, nie bogaty, ale pełen miłości. Jagoda była z natury spokojna, lecz uparta; gdy się za coś zabierała, robiła to dokładnie i z rozwagą.
– Nasza Jagódka to jak jaskółka mówiła matka Jana sąsiadce. Taka troskliwa i oddana.
Po kilku miesiącach urodził się nasz syn Mirek. Dziadek i babcia uwielbiali wnuka, ale Mirek przyszedł na świat przedwcześnie i był słaby. Z czasem jednak przybrał na sile i stał się spokojnym chłopcem.
Lata mijały. Rodzice Jana już odeszli, a dwa lata później odszedł sam Jan nagle, w gorącym dniu, kiedy przygniatał siano pod strzechą. Jagoda została sama z synem. Mirek dorósł, prowadzili spokojne, powolne życie na farmie: krowa, koń, świnia, kury, uprawiali pole, sianowali i żniły. Nie było krzyków ani kłótni między matką a synem, a gdy nie zdążyli podwieść siano, Jagoda uspokajała:
– Nic się nie martw, latem wszystko się wysuszy podczas gdy sąsiedzi spierali się o każdy drobiazg.
Jagoda była uporządkowana, dom zawsze lśnił, zasłony były starannie wyprasowane. Lubiła gotować, choć nie dużo, ale potrawy były różnorodne i Mirek zawsze chciał ich spróbować. Często pytam go, co chciałby jutro zjeść.
Sąsiadka Anna przychodziła z wizytą i patrzyła na nasz skromny stół.
– Jagodo, mieszkacie we dwoje, a już na stole wszystkie potrawy zauważyła.
– Siadaj, zapraszam odpowiadałam. Mireczek lubi jeść, choć nie jest duży.
– No cóż, nie ma w nim siły Jana, ale piękny jest, patrząc na niego dostaję dreszcze… zaśmiała się Anna. Ktoś kiedyś znajdzie takiego spokojnego mężczyznę, będzie miał szczęśliwą żonę.
Wsią szanowała nas za czystość, spokój i brak zazdrości. Mirek sam wybrał żonę Veronikę, wysoką i silną dziewczynę, niekoniecznie piękną, ale pełną energii i porywczości. Jagoda nie mogła pojąć, co przyciągnęło syna do takiej kobiety.
– Nie rozumiem, jak Veronika mogła się spodobać mojemu Mirekowi myślałam w sobie. Są zupełnie różni, nie da się ich zmienić.
Jednak zaakceptowałam to. Jeśli syn jest szczęśliwy, i ja będę spokojna. Veronika była gadatliwa, a Mirek raczej milczący.
– Nie martw się, mamo, dzieci przyjdą i będę je uczyć, wyjaśniać, co i jak mówił, a ja milczałam.
Ślub odbył się spokojnie, bez bójek, które czasem zdarzają się w naszej wsi. Po przyjęciu wszyscy rozeszli się, niektórzy na ławki, inni przy domach, a nocą cisza zapanowała.
Rano Jagoda sprzątała po przyjęciu, a Veronika przyłączyła się, narzekając:
– Ta ceremonia nie była potrzebna, mogłyśmy po prostu się pobrać i gotowe. A teraz trzeba sprzątać
– Idź się położyć, jeśli jesteś zmęczona, ja sama posprzątam odparłam spokojnie.
– Niech wioska plotki roznosi, że jestem leniwą synową odpowiedziała Veronika, patrząc złośliwie.
– Plotki? Wszyscy jeszcze śpią szepnęła staruszka. Ty tylko rozniesiesz je po wsi. dodała, uśmiechając się ironicznie.
Nie podobało mi się to, ale milczałam. Veronika od pierwszego dnia wykazywała swój temperament. Skupiała się na tym, jak Mirek traktuje swoją mamę, zawsze chwaliła go za jedzenie, które przygotowywałam. Kiedy chodziła do sklepu, opowiadała sąsiadom, jak bardzo kocha swojego męża i nigdy nie mówi źle o mamie.
Dziadek Mateusz, obserwując wszystko, mruknął:
– Szkoda, że Jagoda wpadła w gniazdo jaskółki, a nie koszula.
Wiele osób współczuło Jagodzie, choć wiedziały, że Veronika jest kłótliwa i nieprzyjemna, nawet w stosunku do mnie. Nie wchodziłam w kłótnie, nie podtrzymywałam plotek, ale jednocześnie widziałam, że Veronika wprowadzała w dom własne zasady, wylewała resztki jedzenia i była niechlujna przy dojeniu krów mleko zawsze było zakurzone, a ja dokładnie sprawdzałam wiadro, zanim zaczęłam doić.
Mirek często przychodził do domu po pracy, a ja pytałam go:
– Co chciałbyś jutro zjeść?
– Niech będzie to, co przygotujesz, mama odpowiadał, a Veronika odpowiadała surowo:
– Zjesz to, co znajdzie się w garnku, nie ma tu królewskiego herbaty.
Rok później Veronika urodziła syna, Tymka. Dziecko spało niespokojnie, mleka było mało, a Veronka nie podawała mu dodatkowego jedzenia. Ja, nie mogąc patrzeć, jak maleństwo słabnie, zaczęłam podawać mu odciągnięte mleko. Gdy Veronika to zobaczyła, krzyknęła:
– Zabrzydłeś mojego synka, karmisz go moim mlekiem!
Milczałam, ale Tymek rośnie zdrowo, już chodzi do szkoły, a z babcią ma wyjątkowo ciepłe relacje. Ojciec także go kocha, przytula i całuje. Veronika jednak wciąż narzeka:
– Trzeba go wychować na silnego faceta, nie na delikatną dziewczynkę.
Ja po prostu staram się zachować spokój. Mirek pracuje w warsztacie samochodowym, a ludzie czasem pytają, jak wytrzymuje z taką żoną. On tylko wzrusza ramionami.
Tymek po kilku latach zakochał się w Tacie, dziewczynie z sąsiedniej ulicy. Gdy przyznał się mi do uczuć, odpowiedziałam:
– Niech Bóg wam błogosławi, oboje macie przed sobą piękną przyszłość.
W mieście, w akademiku, Tatek tęsknił za domowym ciastem i ciepłym mlekiem, ale obiecał wrócić po studiach, by zbudować dom razem z nami. Obiecał, że przyjdzie ze swoją żoną i przygarnie mnie pod swój dach. Wierzę, że tak się stanie.
Patrząc wstecz, czuję spokój, że mimo trudnych chwil i konfliktów potrafiłam utrzymać rodzinę w jedności. Dziękuję losowi za siłę, którą dała mi moja jaskółkaserce.
Z wyrazami wdzięczności,
Jagoda
„`
