Postanowiliśmy, że słodycze ci szkodzą mówi siostrażona i zdejmuje z blatu tort, który właśnie upiekłam z okazji urodzin.
Zuzanno, znowu używasz mojego garnka? wchodzi do kuchni Weronika, nie puka do drzwi. Prosiłam, żebyś nie dotykała moich rzeczy!
Weroniko, to nie twój garnek mieszam krem do tortu, nie odwracając się. To garnek, który dostałam od teściowej na nowe mieszkanie.
Kłamiesz! To mój, rozpoznaję go! Mama mi kiedyś taki podarowała!
W takim razie mamy takie same. Twój jest w domu.
Weronika podchodzi bliżej, chwyta garnek za rączkę.
Oddaj go natychmiast!
Weroniko, przestań! Mieszam krem, zaraz się zwarzy, jeśli przestanę!
Mnie to nie obchodzi! Zawsze zabierasz cudze rzeczy i udajesz, że to twoje!
Zuzanna bierze głęboki oddech, wyłącza palnik i odsuwa się od garnka.
Bierz. Tylko krem się zepsuł.
Weronika triumfalnie podnosi garnek, przygląda się dnu, marszczy brwi.
Tu jest rysa, nie tam, gdzie u mnie Dobra, może i twoja. Następnym razem pytaj, zanim weźmiesz moje rzeczy!
Odwraca się i wychodzi, zamykając drzwi z hukiem. Zuzanna stoi pośrodku kuchni, patrzy na zepsuty krem i czuje, jak łzy zaczynają wzbierać w oczach. Jutro jej urodziny trzydzieści pięć lat. Chciała upiec tort, zaprosić rodzinę i świętować skromnie, domowo. Teraz krem jest zepsuty, humor też.
Paweł przychodzi po pracy wieczorem, znajduje Zuzannę przy nowej porcji kremu.
Kochanie, co ty robisz tak późno? całuje ją w czoło. Już późno.
Weronika zepsuła krem, musiałam zaczynać od nowa.
Znowu twoja siostra? marszczy brwi. Zuzanno, powiedz jej, żeby przed wizytą dzwoniła!
Mówiłam. Nie słucha.
To ja powiem.
Nie, nie rób tego miesza dalej, nie patrząc na męża. Później się obrazi i powie, że wbijam się między was.
Paweł wzdycha, siada przy stole.
Dobra. A jutro naprawdę zapraszamy wszystkich? Może zostaniemy we dwoje, spokojnie?
Pawełku, już wszystkim powiedziałam. Mama przyjdzie, twoja mama, Weronika z Igorem
No właśnie. Weronika przyjdzie i znowu coś wymyśli.
Nie wymyśli. To mój dzień urodzin.
Paweł milczy, ale Zuzanna widzi w jego oczach wahanie i rozumie, że ma rację. Weronika zawsze coś wyciąga.
Zuzanna poznała Pawła w pracy, kiedy przychodził do działu księgowości oddać dokumenty. Rozmowa przeszła w zaproszenie do kina, pół roku później pobrali się. Zuzanna była szczęśliwa Paweł okazał się miły, troskliwy i pracowity. Owszem, był mamusiwnym synem, ale nie przerażało ją to. Teściowa, Antonina Szymonowa, przywitała synową serdecznie i podarowała na wesele porcelanowy zestaw.
Weronika, siostra Pawła, była inna. Starsza o trzy lata, zamężna z Igorem, bezdzietna, pracowała jako zastępca dyrektora w szkole. Zawsze poważna i autorytatywna. Przy pierwszym spotkaniu przeglądnęła Zuzannę od stóp do głów i powiedziała:
No i, Pawełku, wybór twój. Ważne, by gospodarczyni była porządną.
Od tej chwili zaczęła sprawdzać wszystko. Przychodziła bez zapowiedzi, zaglądała do szafek, dotykała półek, sprawdzała kurz. Dawiała wskazówki jak gotować, jak sprzątać, jak się ubrać. Zuzanna najpierw znosiła, potem zaczęła odpowiadać na kłótnie, co tylko pogorszyło sytuację. Weronika się obrażała, skarżyła się matce, matka dzwoniła do Pawła, on prosił Zuzannę o wyrozumiałość.
To starsza, ma doświadczenie, chce pomóc tłumaczył.
Chce kontrolować! ripostowała Zuzanna.
Nie dramatyzuj. Weronika po prostu jest taka, że lubi działać.
Zuzanna nie nazwałaby jej inaczej, ale milczała.
Tort wyszedł piękny: trzy warstwy, truskawki, bitej śmietany, udekorowany jagodami. Zuzanna włożyła go do lodówki i położyła się spać z poczuciem spełnienia.
Rano dzwoni teściowa.
Zuzanko, wszystkiego najlepszego, kochana! Zdrowia i szczęścia!
Dziękuję, Antonino Szymonowo.
My z Pawłem myśleliśmy, może nie warto piec tort? Twoja figura No wiesz, nie potrzebujesz dodatkowych kalorii.
Zuzanna ściska telefon.
Już go upiekłam.
Ojej, więc go nie zjemy. Weronika przyniesie owoce, zjedzmy te.
Antonino, to mój dzień urodzin. Chcę tort.
Chcesz jedz, oczywiście. Po prostu się o ciebie martwimy.
Teściowa odkłada słuchawkę. Zuzanna czuje, jak w brzuchu bulgocze gniew.
Kochanie, nie przejmuj się obejmuje ją Paweł. Mama się tylko martwi. Naprawdę przytyłaś ostatnio?
Zuzanna wyrywa się z objęcia.
Przytyłam dwa kilogramy! Dwa! I to nie wasza sprawa!
Wiesz, jak twoja mama, zawsze tak. Nie kłótnijmy się w twoje urodziny.
Zuzanna milczy, ale w jej głowie szumi: muszę milczeć, znosić, uśmiechać się.
Goście zaczynają przychodzić o piątej. Pierwsza przychodzi matka Zuzanny, Walentyna Piotrowa, z bukietem goździków i pudełkiem cukierków.
Córeczko, wszystkiego najlepszego! całuje Zuzannę. Jak się masz?
W porządku, mamo przytula ją, czując, że napięcie nieco spada.
Wyglądasz blado, nie chorowałaś?
Nie, po prostu zmęczona, dużo gotowałam.
Pomóc mogę?
Wszystko gotowe, dziękuję.
Następnie przychodzą Antonina Szymonowa, Weronika i Igor. Teściowa od razu podchodzi do kuchni, ocenia potrawy, kiwając głową.
Zuzanno, po co tyle sałatek? nie zjedziemy ich wszystkie!
Mamo, nie krytykuj mówi Paweł, stawiając na stole dzbanek kompotu. Zuzanna się postarała.
Nie krytykuję, stwierdzam fakt. Ten sałatka już się zestaliła, widzisz? Powinnaś ją przykryć folią.
Zuzanna po cichu chwyta folię i przykrywa miskę. Weronika przygląda się, potem bierze łyżkę i kosztuje sałatkę.
Za dużo octu.
Weroniko, nie zaczynaj Igor kładzie rękę na jej ramieniu. Po prostu usiądźmy i świętujmy.
Nie zaczynam, po prostu mówię, co widzę. Zuzanno, nie bądź obrażona, chcę cię nauczyć, jak gotować smacznie.
Zuzanna zaciska pięści pod stołem. Gotowanie zna od czternastu lat, pomagała matce, potem sama radziła sobie w domu. A teraz Weronika chce ją nauczyć.
Rozpoczynają toast, rozdają prezenty. Matka daje piękną wełnianą szalik. Antonina Szymonowa komplet ręczników. Weronika z Igorem książkę o zdrowym odżywianiu.
Zuzanko, przeczytasz, poznasz mnóstwo przydatnych rzeczy podaje Weronika. Są tam kalorie, szkodliwe produkty, wszystko bardzo pouczające.
Dziękuję Zuzanna bierze książkę i odkłada ją na bok.
Przeczytasz, nie odkładaj! To ważne dla zdrowia!
Przeczytam.
Po zjedzeniu sałatek i dań głównych Zuzanna wstaje po torcie. Wyciąga go z lodówki, kładzie na podkładkę i niesie na stół. Tort jest imponujący wysoki, pięknie udekorowany, ze świecami, które Paweł już wbił.
Ojej, ależ piękny! zachwyca się matka.
Zdmuchnij życzenie! Paweł się uśmiecha.
Zanim Zuzanna zdmuchnie płomienie, Weronika wstaje, podchodzi i zabiera podkładkę z tortem.
Postanowiliśmy, że słodycze ci szkodzą mówi spokojnie i niesie tort z powrotem do kuchni.
Zuzanna stoi z wyciągniętymi rękami, nie wierząc w to, co się dzieje. Na stole zapada cisza.
Weroniko, co robisz?! wykrzykuje Paweł.
To, co trzeba Weronika wraca bez tortu. Zuzanna przybrała na wadze, nie może jeść słodyczy. My z mamą omówiłyśmy to, postanowiłyśmy usunąć wszelkie kalorie.
To jej urodziny! To jej tort!
Dlatego go zabieramy. Kochamy ją, dbamy o zdrowie.
Zuzanna w końcu znajduje głos.
Oddajcie tort.
Nie, Zuzanko wtrąca się Antonina Szymonowa. Naprawdę się martwimy. Przytyłaś, musisz dbać o dietę.
Przytyłam dwa kilogramy!
Cztery poprawia Weronika. Zauważyłam przy ostatniej wizycie, że twoja spódnica pęka na szwach.
Spódnica stara!
Spódnica w porządku, to ty nie jesteś w porządku. Zuzanno, nie obrażaj się, ale musimy powiedzieć prawdę. Rozrastałaś się. Pawłowi nie przyda się taka żona.
Weroniko! Paweł uderza pięścią w stół. Przestań natychmiast!
Co przestać? Mówię prawdę! Wczoraj narzekałeś, że Zuzanna wygląda gorzej!
Nie o to mi chodziło!
To co?
Paweł milczy, czerwieni się. Zuzanna patrzy na męża i czuje, jak serce opada w dół. On dyskutował o niej z Weroniką. To znaczy, że naprawdę uważa, że przybrała na wadze.
Wszystko jasne mówi cicho Zuzanna.
Zuzanko, nie dramatyzuj wyciąga Antonina Szymonowa ręce. Mamy dobre intencje!
Z dobrych intencji zepsułyście mój dzień urodzin wstaje Zuzanna. Zjedzcie tort sami albo wyrzućcie. Mnie to nie obchodzi.
Wychodzi z pokoju, idzie do sypialni, zamyka drzwi, siada na łóżku i kładzie głowę w dłonie. Nie płacze, nie ma łez, tylko pustka.
Za drzwiami słychać głosy. Paweł coś mówi, Weronika sprzeciwia się, Igor próbuje wszystkich uspokoić. Drzwi wejściowe trzaskają. Cisza.
Puka do sypialni.
Zuzanno, otwórz słyszy Paweł.
Idź.
Proszę, porozmawiajmy.
Nie mam z tobą nic do powiedzenia.
Zuzanno, nie chciałem cię zranić. Naprawdę nie przewidziałem, że siostra tak postąpi.
Ale ty rozmawiałeś o mnie z nią, mówiłeś, że źle wyglądam.
Nie mówiłem, że źle wyglądasz! Mówiłem, że jesteś zmęczona, smutna. To wszystko!
A Weronika uznała, że przybrałam na wadze.
Ona zawsze wszystko interpretuje po swojemu!
Zuzanna otwiera drzwi, patrzy na męża.
Paweł, jestem zmęczona. Zmęczona twoją rodziną, ich troską, kontrolą. Nie mogę tak dalej.
Co chcesz powiedzieć?
Że albo wyznaczysz granice, albo odejdę.
Paweł blaknie.
Zuzanno, serio?
Absolutnie. Nie będę żyła w domu, w którym każdy mówi, co mam jeść, co nosić, jak wyglądać. To moje urodziny, mój tort, i nikt nie ma prawa go zabierać.
Dobrze, pogadam z mamą i siostrą. Wyjaśnię, że tak nie można.
Mówiłaś to tysiąc razy, nic się nie zmieniło.
Co mam zrobić?
Wybierać. Albo mnie, albo je.
Paweł stoi, zagubiony, nie wie, co odpowiedzieć. Zuzanna zamyka drzwi, kładzie się na łóżku. Jest zmęczona.
Przypomina sobie, jak w pierwszym roku małżeństwa Weronika przyszła z wizytą i zaczęła uczyć ją, jak prawidłowo prasować koszule Pawła. Zuzanna prasowała od piętnastu lat, pomagała matce, znała każdy szczegół. Weronika nalegała na swój sposób, zabrała żelazko, pokazała, jak to robić. Zuzanna wtedy milczała. Potem Weronika uczyła ją gotować rosół, potem układać stół, potem wybierać firanki. I Zuzanna zawsze milczała, bo Paweł prosił, by nie kłócić się. Weronika obrażała się, Antonina Szymonowa się złościła, a to było najłatwiejsze.
Dziś coś pękło. Tort stał się ostatnią kroplą. ZuzannaZuzanna wzięła głęboki oddech, podniosła talerz z tortem i, uśmiechając się, wyszła z domu, by sama celebrować swoje urodziny w ciszy, której tak długo nie miała.
