Jadwiga i Wojciech wzięli ślub, chociaż Zofia Leonarda, matka panny młodej, wyrażała wyraźny sprzeciw.
Córeczko, nie ten człowiek ci się przyda, co ten twój Wojtek. Dorastał pod opieką babci, nie ma rodziców, pracuje w warszawskim warsztacie samochodowym tylko jeden rodzaj robotnik rzucała matka, kręcąc brwi.
Mamo, Wojtek nie jest winny, że stracił rodziców, gdy był mały broniła się Jadwiga. On skończył technikum, ma zręczne ręce, potrafi wszystko naprawić.
Co on potrafi? przerywała Zofia. Kombinować przy śrubach, a nie wziąć się za prawdziwą pracę. Jak zamierzasz żyć z jego pensją, kiedy jesteś dopiero na czwartym roku studiów? Bez naszej pomocy nie przetrwasz.
Jadwiga znosiła te ataki, choć Wojciech był w pracy i nie słyszał ich, a matka nieustannie szukała pretekstu, by podziałać przeciwko nowożeńcom. Nie mogła znieść synowej.
Wojciech, były żołnierz, kochał Jadwigę bezgranicznie, a ona nie wyobrażała sobie życia bez niego. Przed ślubem błagał ją:
Zamieszkajmy u mojej babci. Mamy dwupokojowe mieszkanie, nie tak wielkie jak czteropokojowe u twoich rodziców. wiedział, że matka Jadwigi nie zniesie go, choć ojciec znalazł z nim wspólny język. W domu panowała Zofia Leonarda, twarda i porywcza.
Gdy Zofia postanowiła, że coś zrobi, posunę się do wszystkiego, by osiągnąć cel. Jadwiga, świadoma tego, trzymała się swojego wyboru, polegając na własnych siłach. Matka nie cierpiała jej samodzielności, choć wiedziała, że część jej charakteru wzięła od niej.
Jadwiga wiedziała, że Wojciech jest dla matki cierpieniem, ale przekonała go, by przynajmniej na jakiś czas zamieszkali u jej rodziców.
Wojtku, ja się uczę, ty pracujesz, trudno nam przetrwać na jedną wypłatę, a mama zawsze pomoże.
Dobrze, zobaczymy, co przyniesie los przytaknął.
Kiedy Wojciech wypłacił pensję, poszedł do pobliskiego marketu po zakupy. Jadwiga nie wróciła jeszcze ze studiów. Na progu czekała teściowa, która po zobaczeniu zakupów wykrzyknęła:
Kto ci kazał to kupować?
Sam zdecydowałem odparł spokojnie. Jadwiga lubi ten ser, a to nie dokończył, bo Zofia przerwała mu głos.
Kim ty jesteś? Nie jesteś nikim w tym domu i nie masz tu prawa. Toleruję cię tylko dla córki, która znalazła takiego rzuciła, a Wojciech zamarł.
Zofio Leonardo, dlaczego mnie obrażacie? Rozmawiam z wami z szacunkiem.
Posłuchaj mnie dokładnie. Całą wypłatę, którą dostaniesz następnym razem, oddasz mi. Będę nią zarządzać, kupować jedzenie, decydować o wszystkim. Czy rozumiesz?
Dlaczego miałbym oddawać wam całą pensję? To nasza rodzina, nasz dom.
Nie macie rodziny, nie macie. Daj pieniądze.
Wydaję je na żonę.
Wychodź więc z mojego mieszkania natychmiast! Nie chcę cię widzieć!
Wojciech odszedł. Trzy dni minęły w milczeniu żadnej wiadomości od niego. Jadwiga czekała, lecz nie odważyła się iść do niego, choć wiedziała, że nie odszedł tak po prostu. Była w ciąży.
Nawet nie dzwoni myślała pewnie u babci Anny.
Zofia pokrótce wytłumaczyła córce powód wyjścia, obwiniwszy Wojciecha, ale nie wspomniała o żądaniu pieniędzy ani o wyrzuceniu go z mieszkania.
Mamo, mówisz prawdę? Nie możesz tak po prostu zostawić mnie?
Córeczko, dlaczego wątpisz w moje słowa? Nie mam cię oszukać.
Czwarty dzień Jadwiga postanowiła pojechać do babci. Telefon nie odpowiadał.
Jadwiga, jadę do Wojtka powiedziała matce.
Gdzie?
Do jego domu, na pewno u babci.
Jeśli się nie pojawi, to nie jest ci potrzebny.
Nieprawda, nie odpuściłby tak łatwo Nie rozumiem, co między wami się stało, coś mi ukrywasz.
Oczywiście, że mój kochany Wojtek jest dla mnie najważniejszy, a ty, matko, nie jesteś. Ile poświęciłam na was, a wy nic nie dajecie.
Mamo, dziękuję za wsparcie, ale wiem, że nie możesz go znieść. Zawsze go krytykujesz, a on cię dusi jak kamieniem.
Jadwiga wzięła torbę i kurtkę, wybiegła z mieszkania, rozważając, co powiedzieć mężowi.
Nie zachowuj się jak rozgnieciony dziecko. Co by matka nie mówiła, musisz zachować spokój. To dorosły człowiek myślała i nie mogę się poddać.
Wyobrażała sobie, że Wojciech wyjechał z powodu kolejnej złośliwej uwagi matki. Teraz czekała, aż przyjdzie po niego.
Kiedy weszła do mieszkania babci Anny, zobaczyła go przy stole, przed którym stała otwarta butelka wódki. Zszokowała ją ta scena: Wojciech nigdy nie pił, nie palił, a tu
Mężczyzna nie wyglądał na pijaka, tylko lekko podniósł szklankę i skinął w stronę krzesła naprzeciw. Jadwiga usiadła naprzeciwnie, patrząc mu w oczy. Wszystkie przygotowane słowa zniknęły, serce ścisnęło ją żal.
Co mogła powiedzieć moja matka, że Wojtek nagle otworzył wódkę? pomyślała, po czym szepnęła:
Wojtku, wróćmy do domu.
Nie odparł donośnym głosem.
Dlaczego?
Nie chcę żyć pod rządami twojej matki Nie mogę działać bez jej nakazów. Ciągle podpowiada, jak mam jeść, jak rozmawiać, co ubrać wkrótce powie, jak oddychać. A jeszcze chce, żebym oddawał jej wszystkie zarobki, a ja tego nie zamierzam. Mamy własną rodzinę.
A więc to prawda wyszeptała Jadwiga, rozumiejąc, że matka skrywała przed nią część prawdy.
Co teraz?
Nie wiem przyznał szczerze. Mógłbyś zostać u babci.
Potrzebujemy pieniędzy, wkrótce przyjdzie nasz syn, a dziecko wymaga wielu rzeczy
Pracuję i dostaję dobrą pensję, mogę pracować po dziesięć godzin, a nawet więcej.
Ale przy twojej pracy i moich studiach nie damy sobie rady, nie będziemy w stanie wychować dziecka. Musimy kupować jedzenie, gotować Nie chcę rezygnować ze studiów, zostało już niewiele. Może wrócimy do moich rodziców, dopóki nie przyjdzie dziecko?
Nie, Jadwigo, nie wrócę do teściowej odrzekł stanowczo.
Może rozwodzimy się? wybuchła nagle, przerażona własnym głosem.
Jeśli nie chcesz żyć ze mną, nie możesz liczyć na wsparcie rodziców i komfort, to może rzeczywiście powinniśmy się rozwieść odpowiedział chłodno.
Jadwiga podskoczyła, gotowa wybiegnąć na korytarz, lecz zatrzymała ją babcia Anna.
Usiądź, Kochanie, uspokój się Przepraszam, że podsłuchałam waszą rozmowę, ale wiedziałam, że tak skończy się to wszystko. Pomogę wam. Nie musisz rezygnować ze studiów, mam siłę i choć moja emerytura nie dorównuje twoim rodzicom, podzielę się, co mam. Nie potrzebuję wiele. Zajmę się gotowaniem i opieką nad wnuczkiem, obiecuję. Tylko proszę, odłóżmy rozwód. Przeprowadzaj się do nas.
Jadwiga przyjęła propozycję. Myślała o komforcie i pomocy rodziców, ale miłość do męża i przyszłego syna była silniejsza. Zrozumiała, że własna rodzina jest najważniejsza.
Wojciech patrzył na żonę z napięciem, wyczuwając, że zgodzi się na propozycję babci. W końcu Jadwiga uśmiechnęła się:
Dobrze, zgadzam się, nie mogę bez ciebie, Wojtku.
Wojciech podbiegł i objął ją, całując w czoło, a babcia Anna również się uśmiechała, mrukając modlitwę.
Kiedy Jadwiga pakowała rzeczy, by wyprowadzić się do domu babci, słyszała, jak Zofia Leonarda wykrzykuje:
Zginiesz z tym swoim Wojtkiem z głodu, będziesz mieszkać w nędzy, a wnuk mi niepotrzebny. Wyrośnie tak uparty jak ojciec! wykrzyknęła, wymawiając słowa, które prawie przyprawiły Jadwigę o szok.
Jadwiga wyszła z walizką na podwórko, a Wojciech zszedł po schodach, niosąc jej torby, a za nimi słychały przekleństwa.
O Boże, to naprawdę moja matka westchnęła przerażona. Teraz rozumiem męża, wiem, co ona naprawdę chciała.
Życie Wojciecha i Jadwigi ułożyło się spokojnie pod opieką babci Anny. Kobieta przeszła ciążę bez problemu i urodziła zdrowego chłopca Antka. Babcia, młodzi rodzice i ich mały skarb byli w siódmym niebie. Zofia Leonarda nie kontaktowała się już z nimi, a wnuka nie chciała. Jednak dziadek potajemnie dzwonił, pytając o Antka, a Jadwiga wysyłała mu zdjęcia, co wywoływało uśmiech na jego twarzy.
Gdy Antkowi skończyły się trzy lata, poszedł do przedszkola, mimo że babcia namawiała, że może go trzymać. Jadwiga zaczęła pracować.
Babciu, Antkowi trzeba się socjalizować z rówieśnikami, przedszkole przyspieszy jego rozwój, a ty będziesz mogła go potem odebrać, bo jest blisko mówiła, a babcia przytakiwała, mówiąc, że potrzebuje odpoczynku i że wkrótce planują drugie dziecko.
