Nie może po prostu tak odejść. Mimo sprzeciwu matki Karoliny, Zofii Leonia, Karolina i Wojciech biorą ślub.
Córko, nie potrzebujesz takiego męża, co ci podaje się od twojego Wojtka. Zresztą, wychował go dziadek, nie ma rodziców, pracuje w jakimś warsztacie samochodowym jedno słowo rąk ma jak u cieśli
Mamo, Wojtek nie ma winy, że jego rodzice zginęli, gdy był mały protestuje Karolina. Do tego skończył technikum, ręce ma jak u fachowca, wszystko potrafi naprawić.
A co on potrafi kombinować przy śrubkach, to jedyne, co mu przychodzi do głowy odzywa się matka. Jak wy przeżyjecie na jego pensję, kiedy dopiero jesteś na czwartym roku studiów? Musisz dokończyć edukację. Bez naszej pomocy nie macie szans.
Karolina często słucha takiej tyranii od Zofii Leonia, choć z mężem rozmawia w innej części domu i nie słyszy jej słów. Matka z zapałem szuka sposobu, by wprowadzić wałęsanie między młodymi i podziałać. Nie znosi też teściowego.
Wojciech poważny facet, po służbie w Wojsku, kocha swoją Karolinę, a ona nie wyobraża sobie życia bez niego. Przed ślubem namawia ją:
Mieszkajmy u mojej babci. Mamy dwupokojowe mieszkanie, nie jak twoi rodzice, co mają czteropokojowe Wojtek wie, że Zofia Leonia nie przejmuje się nim, ale z ojcem Karoliny od razu się dogaduje. W ich domu rządzi Zofia, surowa i nieustępliwa.
Kiedy Zofia postanowi coś zrobić, pójdzie po to aż po kres. Karolina wiedziała o tym, dlatego trzyma się mocno swojego zdania i nie słucha matki, licząc głównie na siebie. Zofia nie lubi samodzielności córki, ale rozumie, że jej temperament wziął się od niej samej. Nie wszystkie cechy Karoliny pochodzą od matki, na szczęście.
Karolina wie, że Wojtek irytuje jej matkę, ale przekonuje męża, by przynajmniej chwilowo zamieszkali u rodziców.
Wojtku, ja się uczę, ty pracujesz, nie damy rady żyć z jednej pensji, a mama zawsze pomoże.
Dobrze, zobaczymy, jak to będzie zgadza się Wojciech.
Po otrzymaniu wypłaty Wojciech wchodzi do supermarketu po zakupy. Karolina jeszcze nie wróciła z zajęć. Teściowa spotyka go przy wejściu i wykrzykuje:
Kto ci kazał to kupować?
Sam zdecydowałem odpowiada spokojnie. Karolina lubi ten ser, a to
Zanim zdąży dokończyć, Zofia wtrąca:
Kim jesteś? Nie jesteś nikim w tym domu, nie zasługujesz na imię. Toleruję cię tylko przez córkę, która znalazła takiego mówi surowo, a Wojciech zamiera z wrażenia.
Zofio Leono, dlaczego mnie obrażacie? Rozmawiam z wami z szacunkiem
Patrz na niego, jeszcze mnie uczyć będzie. Słuchaj: całą wypłatę, którą dostaniesz następnym razem, oddajesz mi, i tak będzie zawsze. To ja będę decydować, jak wydam te pieniądze Czy rozumiesz?
Dlaczego mam oddać ci pensję? Mamy własną rodzinę odpowiada Wojciech.
Nie macie rodziny, nie macie. Daj pieniądze.
Nie, Zofio Leono, zarobiłem je i oddam żonie.
To więc wyjdź z mojego mieszkania natychmiast. Nie chcę cię widzieć
Wojciech wychodzi. Trzy dni nie ma od niego żadnych wieści. Karolina czeka, ale nie ma odwagi zadzwonić, choć wie, że nie odszedł bez powodu. Przecież spodziewa się dziecka.
Nawet nie dzwoni myśli pewnie u babci Anny.
Zofia krótko tłumaczy Karolinie przyczynę wyjścia, przedstawiając wszystko tak, że to teściowa go obraziła. Nie wspomina jednak, że żądała oddania pieniędzy i wyrzuciła go z mieszkania.
Mamo, powiedziałaś mi wszystko, nie ukryłaś nic pyta nieufnie Karolina. Nie mógłby Wojtek po prostu tak zostawić mnie.
Córko, wątpisz w prawdę? Dlaczego miałabym cię okłamywać?
Czwartego dnia Karolina postanawia pojechać do babci, bo on nie odbiera telefonu.
Jadę po Wojtka informuje matkę.
Gdzie?
Do niego, na pewno jest u babci, gdzie indziej nie mógłby być.
Jeśli się nie pokazał, to nie jesteś mu potrzebna.
To nieprawda, nie mógł po prostu tak odejść Nie wiem, mamo, co między wami się stało, ale coś mi nie mówisz. Nie mógł po prostu zniknąć.
Oczywiście, że twój kochany Wojtek jest dla ciebie najważniejszy, a matka nie ma znaczenia. Ile pieniędzy i sił poświęcam wam, a wy dwaj nic nie cenicie.
Mamo, nie o to chodzi. Dziękuję za wsparcie finansowe, ale wiem, że nie tolerujesz Wojtka. Zawsze mu dokuczasz, on cię dusi jak kamień
Karolina chwyta torbę i kurtkę, wyrzuca się z mieszkania, myśląc, co powie mężowi.
Nie można zachowywać się jak obrażony dzieciak. Co by matka nie mówiła, nie wolno tak reagować. Przecież to dorosły człowiek rozmyśla i trzeba trzymać się w ryzach. Matka mu dokucza, a ja też stoję między dwoma ogniami. Zmęczona studiami rozważa podchodzę do mieszkania Wojciecha.
Przekonuje się, że odjazd męża był wynikiem kolejnej uwagi matki. Teraz czeka, aż przyjdzie po niego. Karolina postanawia najpierw wszystko mu wyjaśnić, a potem wybaczyć.
Kiedy wchodzi, widzi babcię Annę otwierającą drzwi z smutnym i winny wyrazem twarzy. Wpuściła ją do mieszkania i rozłożyła ręce. Wojciech siedzi przy stole kuchennym, na którym stoi otwarta butelka wódki. Karolina jest zdumiona. Wojciech nigdy nie pił, tym bardziej nie palił, a tu
Wojciech nie wydaje się zaskoczony jej przyjściem, choć nie jest pijany, wypił tylko trochę. skinął głową na krzesło naprzeciw. Karolina usiadła i wpatrzyła się w jego oczy. Wszystkie słowa, które przygotowała, uciekły, serce jej ściska żal.
Co mogłaby powiedzieć moja matka, gdyby Wojciech otworzył wódkę? myśli, po czym cicho mówi:
Wojtku, jedźmy do domu.
Nie odpowiada głośno.
Dlaczego?
Nie chcę mieszkać z twoją matką Nie mogę robić nic bez jej wskazówek. Kontroluje wszystko, co robię. Mam dosyć jej przydatnych rad, jak jeść, jak rozmawiać, co nosić. Niedługo powie, jak oddychać A już ma żądać, żebym oddawał jej całą pensję. Nie zamierzam tego robić, mamy własną rodzinę.
Ach, więc o to chodzi szepcze Karolina.
Zdała sobie sprawę, że matka ukryła przed nią część kłótni.
Co teraz robimy?
Nie wiem szczerze przyznaje Wojciech. Możemy zostać tutaj, u babci.
Ale potrzebujemy pieniędzy, wkrótce przyjdzie dziecko, a na niemowlę potrzeba wiele
Pracuję i dostaję dobrą pensję, mogę pracować po dziesięć godzin, jeszcze więcej dostanę.
Nie rozumiesz, że przy moich studiach i twojej pracy nie damy dziecku wszystkiego. Trzeba kupować jedzenie, gotować Nie mogę porzucić studiów, zostało mało. Może wrócimy do moich rodziców, dopóki nie przyjdzie nasz synek i nie pójdzie do przedszkola, a ja znajdę pracę.
Nie, Wojtku, nie wrócę do teściowej stanowczo odrzuca.
Może po prostu się rozwiedziemy? wybucha Karolina, przerażona własnymi słowami.
Jeśli nie możesz żyć ze mną, odrzucić pomocy rodziców i być samodzielna, być może naprawdę musimy się rozstać odpowiada zimno mąż.
Karolina wstaje, gotowa wyjść na korytarz, lecz zatrzymuje ją babcia Anna.
Usiądź, Kłapcio, uspokój się Przepraszam, że wtrąciłam się w waszą rozmowę, ale wiem, że tak to się skończy. Pomogę wam. Nie musisz rezygnować ze studiów, mam jeszcze siłę Nie mam pieniędzy jak twoi rodzice, tylko emeryturę, ale podzielę się z wami. Nie potrzebuję wiele. Przygotuję posiłki i zajmę się wnuczkiem, obiecuję. Proszę, odłóżmy rozwód. Przeprowadź się do nas.
Karolina przyjmuje propozycję. Myślała o tym często, ale wsparcie rodziców kusiło. Dla kochanego męża była gotowa zrezygnować z wygody. Własna rodzina, mąż i nienarodzone dziecko stały się jej priorytetem.
Wojciech patrzy na żonę, wyczuwając, że Karolina zdecyduje się na ofertę babci. W końcu Karolina się uśmiecha:
Dobrze, zgadzam się, nie odchodź, Wojtku a on podskakuje, obejmuje ją i całuje, babcia też się uśmiecha, wypowiada modlitwę w sercu.
Karolina musi znosić presję matki, pakując rzeczy, by wyjechać do Wojciecha. On stoi na klatce schodowej, nie wchodzi do mieszkania. Słychać krzyki teściowej.
Umierzesz z głodnym Wojtkiem, będziesz żyła w nędzy, a wnuk mi niepotrzebny. Wyrośnie taki sam uparty jak ojciec. Odejdź, od razu! wykrzykuje, a Karolina ledwo powstrzymuje się od krzyku.
Karolina wychodzi z walizką, kładzie duży plecak na klatce. Wojciech podnosi rzeczy i schodzi w dół, a wokół nich lecą przekleństwa.
Boże, to moja własna matka drży Karolina. Dobrze, że wyszłam z domu, teraz rozumiem męża, wyobrażam sobie, co wtedy przeżyła.
Życie Wojciecha i Karoliny układa się spokojnie u babci. Kobieta zajmuje się domem, Karolina przechodzi ciążę bez problemu i rodzi zdrowego Antka. Babcia Anna i młodzi rodzice są w siódmym niebie. Zofia Leonia nie utrzymuje z nimi kontaktu, nie chce wnuka. Dziadek po cichu dzwoni, pyta o Antka, a Karolina wysyła mu zdjęcia, co go cieszy.
Gdy Antkowi kończą się trzy lata, idzie do przedszkola, chociaż babcia namawiała, że może go opiekować. Karolina wraca do pracy.
Babciu, Antoś ma się bawić z innymi dziećmi, w przedszkolu szybciej się rozwija, bo nauczyciele zajmują się dziećmi. Ty będziesz go odbierać, bo jest blisko mówi Karolina. A potem musisz odpoczywać, jesteś nam potrzebna, chcemy jeszcze córeczkę śmieje się wesoło.
