Odrzuca płacenie za operację żonie, wybiera jej miejsce na cmentarzu i wyjeżdża nad Bałtyk z kochanką.
W jednej z sal prywatnej kliniki w Warszawie cicho gaśnie młoda kobieta. Lekarze krążą wokół niej ostrożnie, jakby bali się zakłócić samą śmierć. Co jakiś czas rzucają zaniepokojone spojrzenia na monitory, na których słabo migoczą wskaźniki życiowe. Wiedzą, że nawet najwięcej pieniędzy nie zawsze przywróci człowieka z tego świata.
W gabinecie dyrektora szpitala w tle odbywa się napięta narada. Przy stole w przyciemnionym pomieszczeniu siedzą lekarze w nieskazitelnych fartuchach. Obok nich jej mąż, zadbany przedsiębiorca w drogi garnitur, modna fryzura i złoty zegarek. Młody chirurg Kacper jest szczególnie podburzony: gorąco nalega na operację.
Ta maść kosztuje grosze, a w tygodniu przywróci jej nogi! krzyczy prawie donośnie, stukając piórem w blat.
Jeszcze nie wszystko stracone! Możemy ją uratować! podnosi głos, prawie rycząc.
Wtedy wtrąca się mąż: Nie jestem lekarzem, ale jestem najbliższą osobą Kasi, zaczyna dramatycznym tonem. Dlatego stanowczo sprzeciwiam się operacji. Po co poddawać ją cierpieniom? To tylko wydłuży jej agonię. Jego słowa wzbudzają łzę nawet u najbardziej cynicznych słuchaczy.
Dyrektor niepewnie mamrocze: Być może macie rację.
Kacper wstaje gwałtownie, jego głos drży z gniewu: Czy rozumiecie, że odbieracie jej ostatnią szansę?!.
Jednak Dariusz, tak nazywa się mąż, pozostaje niewzruszony jak skała. Ma własne sposoby wpływania na decyzje i nie waha się ich użyć. Operacja nie odbędzie się odcinam podpiszę każdy odrzut, odcina.
Podpisuje. Jeden zygzak pióra i los kobiety zostaje rozstrzygnięty.
Dlaczego podjął tak okrutny wybór, wiedzą tylko nieliczni. Wystarczy spojrzeć, by dostrzec, że Dariusz stał się bogaty właśnie dzięki Kasi jej kontaktom, pieniądzom i inteligencji. Teraz, kiedy wisi na krawędzi między życiem a śmiercią, wyobraża sobie moment, w którym będzie mógł swobodnie rozporządzać jej imperium. Śmierć żony jest dla niego korzystna nie ukrywa tego przed nikim, kto mógłby go zdemaskować.
Dyrektorowi podarowuje wynagrodzenie, którego nie da się odrzucić by nie popierał operacji. Sam Dariusz już wybrał miejsce na cmentarzu dla żywej kobiety!
Świetny fragment suchy teren, lekko podwyższony. Stąd duch Kasi będzie patrzył na miasto, rozważa, spacerując wśród grobów z fachowym spojrzeniem na nieruchomości.
Opiekun cmentarza, starszy mężczyzna o głęboko osadzonych oczach, słucha go z niedowierzaniem: Kiedy planujecie przynieść no, ciało?.
Jeszcze nie wiem ona wciąż w szpitalu. Dożywa, odpowiada obojętnie Dariusz.
Mężczyzna zaskakuje się: Czyli wybraliście miejsce dla żywej osoby?.
Nie zamierzam jej żywą pogrzebać po prostu jestem pewny, że wkrótce przestanie walczyć, mruga opiekun.
Dariusz nie ma czasu na dyskusje. Czeka go zagraniczny wypoczynek i wysoka kochanka. Marzy o powrocie prosto na pogrzeb.
Jaki to udany plan wsiadam do Mercedesa, lecę, wszystko gotowe, pogrzeb i wolność, myśli, wsiadając do swojego samochodu.
Opiekun nie sprzeciwia się. Wszystkie dokumenty są wypełnione, pieniądze zapłacone brak pytań, brak pretensji.
Wtedy w sali pacjentka Kasia walczy o życie. Czuje, że sił jej brak, lecz nie chce się poddać. Młoda, piękna, pełna życia jak można po prostu odejść? Lekarze milczą, spuszczając wzrok. Dla nich jest już jak sucha liść.
Jedynym, kto wciąż stoi po jej stronie, jest Kacper młody chirurg, który nienawistnie walczy o operację, mimo licznych tarć z kierownikiem oddziału. Dyrektor, by nie popsuć relacji, zawsze wspiera kierownika, który jak mówią jest mu jak syn.
Nagle do Kasi dołącza kolejny obrońca opiekun cmentarza Józef Władysław. Coś w tej historii z zamówieniem miejsca w zaświatach go niepokoi. Przeglądając akta, zauważa znane nazwisko.
To jego była uczennica najlepsza w klasie, inteligentna i perspektywiczna. Pamięta, jak kilka lat temu zginęli jej rodzice. Później dowiedział się, że stała się odnoszącą sukcesy bizneswoman. Teraz jej imię widnieje w dokumentach na grób
A teraz zachorowała, a ten podły pasożyt chce ją pochować, myśli stary nauczyciel, wspominając zarozumiałą twarz Dariusza. Coś jest nieczyste. Zwłaszcza że mąż Kasi nie wyróżnia się talentami wszystko zdobył dzięki niej.
Nie zastanawiając się, Józef rusza do kliniki. Chce przynajmniej się pożegnać albo coś zmienić. Nie udaje mu się porozmawiać z Kasią.
Co z nią gadać? odrzuca zmęczona pielęgniarka. Jest w farmakologicznej śpiączce. Lepiej tak nie cierpi.
Ale czy dostaje pełną opiekę? pyta zaniepokojony nauczyciel. Jest jeszcze młoda.
Rozmawia z kierownikiem, potem z dyrektorem wszędzie słyszy to samo: Pacjentka beznadziejna, robimy, co możemy. Rozumie, że prawdy nie uzyska, i wychodzi ze szpitalu, trzymając łzy. Przed oczami miga blade oblicze byłej uczennicy, kiedyś pełne energii.
Na wyjściu wita go młody lekarz Kacper, który na naradzie gorąco nalegał na operację.
Józef tłumaczy, co w nim poruszyło: Nie mogę uwierzyć, że jest skazana Wydaje mi się, że jej mąż zamierza ją zabić.
Zgadzam się w 100%! wykrzykuje Kacper. Możemy ją uratować, ale potrzebujemy zdecydowanych działań!
Dla Kasi zrobię wszystko! potwierdza nauczyciel.
Nagle decyzja przychodzi niespodziewanie. Józef przypomina sobie dawnych uczniów, szukając wpływowego. Znajduje jeden z nich jest wysokim urzędnikiem w Ministerstwie Zdrowia. Dzwoni do niego i szczegółowo opisuje sytuację Kasi.
Rozumiesz, Romaku Władysławie, od ciebie zależy życie tej kobiety. Musi przeżyć! apeluje.
Po co mi Pan i Władysławie? uśmiecha się urzędnik. Dzięki twoim lekcjom trafiłem tutaj! i od razu dzwoni do dyrektora.
Po rozmowie operacja zostaje zatwierdzona, a Kasię dosłownie wyciągają z otchłani.
W tym czasie Dariusz leży na kurorcie w Gdańsku, ciesząc się słońcem. Udane! Połączyłem się z bogatą spadkobierczynią, kiedy jej rodzice zmarli, a ona była w żałobie. Wystarczyło pomóc przy pogrzebie, pokazać się jako wierny przyjaciel i mam jej pieniądze.
Jednak zależność od żony go ciąży. Zauważa, że zaczyna podejrzewać jego romanse, wyczuwać prawdziwe intencje. Teraz choroba jest dla niego prezentem losu ma stać się wolnym wdowcem.
Nigdy nie poślubię mądrą lepsza jest głupia piękność, którą da się oszukać, mruczy, głaszcząc kochankę po udzie.
Nagle dzwoni telefon. To pielęgniarka. Dariusz marszczy brwi: Za wcześnie muszę przerwać urlop.
Dariuszu Arkadiuszowy! drży głos twojej żonie przeprowadzono operację i przeżyła. Mówią, że jest już poza niebezpieczeństwem.
Jak to? Co znaczy poza niebezpieczeństwem? ryczy, wywołując zdziwione spojrzenia wśród wypoczywających.
Uświadamiając sobie, że teraz on sam jest w niebezpieczeństwie, Dariusz gorączkowo pakuje się do domu. Kochanka nie rozumie: Kochanie, dokąd jedziesz?.
Urlop skończony. Muszę się ogarnąć!.
W domu żąda wyjaśnień od dyrektora. Płacił, żeby Kasia umarła, a dostał odwrotny wynik. Dyrektor wzrusza ramionami: My też nie jesteśmy sami. Są osoby silniejsze, które podjęły decyzję.
Kto? Kto jej potrzebuje? wściekle pyta Dariusz.
Dyrektor wskazuje na Kacpra, zrzucając winę na niego. To wystarczy Dariuszowi. Młodego chirurga zwalniają, niszcząc reputację tak, że nie ma już szansy wrócić do medycyny.
Kacper prawie tonie w rozpaczy, ale ratuje go przypadkowe spotkanie z Józefem Władysławem. Ten proponuje mu pracę: Na cmentarzu. Lepiej niż skończyć na dnie. Uratowałeś czyjeś życie, to ma swoją wartość.
Kacper przyjmuje. Innej drogi nie ma.
Kasja powoli zdrowieje. Z każdym dniem siły wracają, śmierć odsuwa się w cień. Teraz musi odbudować swoje życie.
Zaczyna się rozglądać. Mąż staje się chłodny, prawie nie odwiedza, nie cieszy się z jej wyzdrowienia. W pracy koledzy zachowują się dziwnie, nie mówią wszystkiego. Najważniejsze, czuje, że pora zmienić zasady gry.
Kasja powoli rozumie, że jej problemy w firmie są poważniejsze niż sama choroba. Najpierw pracownicy starali się jej nie psuć prawdą, ale w końcu główna księgowa płacze i wyznaje:
Kasjo, sytuacja jest fatalna! Dariusz podjął tę grę wyeliminował wszystkich, przejął władzę. Teraz jego ludzie są nie do przebicia. Wszystko zależy od ciebie jeśli wyzdrowiejesz, przywrócisz porządek. A jeśli nie nie wyobrażam sobie, co będzie dalej.
Kasja jest przygnębiona, ale jest jeszcze zbyt słaba, by podjąć działania. Próbując uspokoić koleżankę, mówi:
Nie martwcie się, wkrótce wyzdrowieję i wszystko wróci do normy. Trzymajcie się i nie dajcie mu myśleć, że coś jest nie tak.
Łatwiej jej uspokajać innych niż siebie. Teraz wspierają ją tylko dwie osoby: Józef Władysław, jej były nauczyciel, teraz opiekun cmentarza, i Kacper lekarz, który nalegał na operację. Czeka na spotkanie z nimi, potrzebuje ich wsparcia i po prostu ludzkiej obecności.
Nagle przestają ich odwiedzać. Dariusz znowu wyprzedza płaci kolejnym łapówkom, by ograniczyć liczbę gości i zakazać wstępu Kasi dla tych dwóch. Czuje w nich zagrożenie dla swoich planów.
Kiedy Józef i Kacper zdają sobie sprawę, że nie są już mile widziani w szpitalu, Józef przypomina sobie o wpływowym uczniu urzędniku. Odrzuca jednak myśl:
Nie chce znów się zwracać. Po co? Czy wstąpię do szpitala? Poczekam. Jestem pewien, że wszystko się zmieni, gdy Kasja odzyska siłę.
A co jeśli będzie za późno? zimno dodaje Kacper. Jest otoczona wrogami. Tam będzie niebezpiecznie.
Kasja sama to odczuwa. Leżąc w sali, zdaje sobie sprawę, że mąż przygotowuje dokumenty, by uznać ją za niezdolną do samodzielnego działania. Jeśli się to stanie, koniec.
Rozmowy z Dariuszem prawie nie istnieją przestał ją odwiedzać po ostatnim spotkaniu, gdy zaczęła zadawać niewygodne pytania.
Wygląda na to, że nadal podajesz jej za mocne leki zimno stwierdził wtedy.
Właśnie tak pomyślała Kasja. On już działa. Chce przedstawić ją jako osobę niezdolną do samodzielnego życia.
Lekarze milczą, na wszystkie pytania tylko wzruszają ramionami. Kasja nie odzyskała jeszcze sił, by zacząć się bronić. Nikt nie pozwala jej do nich podejść.
Kacper dręczy niepokój, ale teraz pracuje jako grabarz po zwolnieniu stracił wszystko, na co liczył. Od czasu do czasu pomaga Józefowi na cmentarzu, choć serce rozdziera go myśl o Kasi.
Pewnego dnia na pogrzebie starszego przedsiębiorcy dochodzi wydarzenie, które odwraca losy. Tłumy żałują, przemawiają krewni, a Kacper stoi w rogu, czekając na swój moment. Nagle patrzy nieuważnie na zmarłego i dostrzega puls!
Uderzając się w tłum, łapie zmarłego za rękę. Puls jest słaby, ale jest.
Usunąć szaleńca! Co on robi?! krzyczy młoda wdowa.
Kacper nie słyszy. Rozkazuje: Rozproszyć się! Potrzebny świeży oddech! Natychmiast wezwNatychmiast wezwano karetkę, a mężczyzna odzyskał przytomność i został uratowany.
