Po dwudziestu jednym latach małżeństwa pewnego wieczoru żona, Anna, spojrzała na mnie i powiedziała:
Musisz zaprosić inną kobietę na kolację i do kina.
Zaskoczyło mnie to.
Uśmiechnęła się lekko i cicho dodała:
Kocham cię, ale wiem, że jest jeszcze jedna kobieta, która także cię kocha i od dawna czeka choćby odrobinę twojego czasu.
Była to moja matka, Maria. Po śmierci męża żyła samotnie od dziewiętnastu lat. Praca i troska o troje dzieci wyczerpywały mnie tak, że prawie nie miałem z nią kontaktu.
Tamtej nocy zadzwoniłem i powiedziałem:
Mamo, chodźmy jutro na kolację i do kina. Ty i ja, tylko we dwoje.
Co się stało, synku? Wszystko w porządku? spytała zdenerwowana.
Matka zawsze wierzyła, że niespodziewane telefony zwiastują złe wieści.
Wszystko dobrze, mamo. Po prostu chcę spędzić z tobą wieczór.
Zamilkła na chwilę, po czym łagodnie odpowiedziała:
Z przyjemnością.
W piątek po pracy pojechałem po nią. Stała już przy drzwiach starannie uczesana, uśmiechnięta, w tej samej sukni, którą kiedyś nosiła na rocznicę ślubu.
Powiedziałam przyjaciółkom, że mam randkę z synem, zaśmiała się, Wszystkie czekają, by potem usłyszeć, jak nam poszło.
Poszliśmy do małej, przytulnej restauracji w Starym Mieście w Warszawie. Matka wzięła mnie za rękę tak delikatnie, jak kiedyś, gdy byłem małym chłopcem. Gdy przyniesiono menu, przeczytałem je na głos, bo ona nie radziła sobie ze strasznym maleńkim drukiem.
Kiedyś czytałam ci menu, uśmiechnęła się.
Teraz moja kolej, mamo, odpowiedziałem.
Rozmawialiśmy długo o życiu, o wspomnieniach, o wszystkim, co nagromadziło się między nami przez lata. Film ominęliśmy, ale nie żałowaliśmy. Gdy odwoziłem ją do domu, powiedziała:
Chciałabym powtórzyć to spotkanie, ale następnym razem zaproszę ja.
Uśmiechnąłem się i zgodziłem.
Kilka dni później Maria nagle zmarła z zawału serca. Nie zdążyłem się pożegnać. Po pewnym czasie otrzymałem kopertę. W środku kopia rachunku z restauracji i notatka:
Zapłaciłam z góry. Nie wiedziałam, czy będę mogła być przy tobie, ale chciałam opłacić kolację dla dwojga dla ciebie i twojej żony.
Nigdy nie dowiesz się, jak wiele ten wieczór dla mnie znaczył.
Kocham cię, synku.
Wtedy zrozumiałem, że nie wolno odkładać słów kocham cię. Dajcie czas tym, na których wam zależy. Bo rodzina to nie później. Rodzina to teraz.
