Marek wrócił do mieszkania. Zdziwił się, bo nigdzie nie znalazł żony. Nieobecność żony oraz ich rocznego synka wprawiła go w niepokój. Chcąc dowiedzieć się, co się stało, poszedł zapukać do pani Zofii, sąsiadki z naprzeciwka. Ku swojemu zdumieniu, właśnie wtedy pani Zofia wyszła z mieszkania, trzymając na rękach jego syna, Stasia.
Dowiedział się, że żona zostawiła Stasia pod jej opieką i pilnie musiała gdzieś wyjść.
Marek miał doświadczenie w opiece nad dzieckiem, lecz nie mógł zrozumieć, co tak ważnego mogło zmusić żonę, by nagle ich opuścić. Był jej jednak wdzięczny, że pomyślała o nim i zostawiła danie w mikrofalówce, które mógł od razu zjeść.
Czas płynął pół godziny, godzina, dwie, pięć a Marek był coraz bardziej zaniepokojony. Próbował dzwonić do żony wielokrotnie, lecz bez skutku nie odbierała żadnego z jego telefonów. Godziny mijały, a serce miał coraz cięższe. W końcu uśpił Stasia, choć nie przestawał nasłuchiwać kroków na klatce schodowej.
Nagle zadzwonił telefon. Marek z bijącym sercem odebrał, od razu zasypując żonę pytaniami o to, gdzie jest i co się dzieje. Jednak ku swojemu rozczarowaniu, żona unikała odpowiedzi. Zamiast tego oświadczyła, że nie zamierza wracać do domu i postanowiła zostawić syna pod jego opieką na stałe.
Zszokowany i przygnębiony Marek długo nie mógł pojąć, co właśnie usłyszał. Trzymał słuchawkę, mając nadzieję, że to jakiś nieśmieszny żart. Teraz był sam, z ogromną odpowiedzialnością samotnego ojca. Stał się dla Stasia zarówno mamą, jak i tatą, gotów wychować go najlepiej, jak potrafi.
