Mówię jej, że się znudziliśmy, a ona tak się przemieniła, że znudziła mnie jeszcze bardziej.
Prawie dwa lata temu usłyszałem od mojej żony, Łucji, zdanie, którego nie będę już nigdy zapominał. Rzekła: Żyjesz tak przewidywalnie, że nudzi mnie to. Ja, Janusz, uważałem nasze życie za nudne, a ona była z tego powodu szczęśliwa. Każdego ranka wstawałem wcześnie, jadłem szybkie śniadanie, robiłem kilka przysiadów i ubierałem się do pracy w biurze przy ulicy Jana Pawła II w Warszawie. Pierwszą rzeczą, którą robiłem, było przygotowanie Łucji do jej zmiany w szkole w Krakowie, bo ona wychodziła jeszcze wcześniej, a potem sam się szykowałem. Wszystkie posiłki przygotowywaliśmy w domu; pakowałem do pojemników drugie śniadanie dla siebie i dla niej. Wieczorem, wracając z pracy, zatrzymywałem się w warszawskim Biedronce, a potem gotowałem, sprzątałem i robiłem pranie. Przed snem oglądaliśmy film i zasypialiśmy.
Byłem przekonany, że mam rację. Wszystko wydawało się idealne: mój mąż był zadbany i najedzony, w domu panował porządek i wygoda. Czego mogłem chcieć więcej? W każdą sobotę przeprowadzałem generalne porządki, piekłem ciasto sernik i przygotowywałem obiad. Wieczorami zapraszaliśmy przyjaciół do mieszkania przy ul. Mokotowskiej albo wychodziliśmy na miasto do Starego Miasta, do kina, do klubów. W niedzielę odwiedzaliśmy rodziców; połowę dnia spędzaliśmy u babci w Łodzi, a drugą połowę u dziadka w Gdańsku. Pomagaliśmy im w ogrodzie, rozmawialiśmy przy kawie i cieszyliśmy się wspólnym czasem.
Po kolacji odpoczywaliśmy w domu. Nigdy nie kłóciliśmy się, nie krzyczeliśmy. W naszym gniazdku panowała harmonia i spokój. Ale pewnego dnia Łucja stwierdziła, że jest mną znudzona. Przez kilka godzin wykrzykiwała, że nie jest szczęśliwa, podając przykłady przyjaciół, którzy weekendami hucznie się bawią, podróżują po Europie i żyją na pełnej. Nie tak jak my cicho i bez emocji. Po tym wyjechała do domu rodziców i nie wróciła.
Ja wciąż wierzyłem, że nasze życie jest w porządku i nie chciałem nic zmieniać. Jednak dla dobra Łucji postanowiłem zrobić wszystko, co możliwe. Na początek zmieniłem swój wizerunek wyczyściłem szafę, kupiłem nowe ubrania za oszczędności zgromadzone na nowe mieszkanie w centrum Warszawy, przyciąłem krótką fryzurę i pomalowałem włosy na ciemny odcień. Nie chciałem wyglądać nudno. Potem znalazłem nową pracę nie w biurze, a w organizacji eventów. Dzięki temu odkryłem mnóstwo ciekawych atrakcji, od koncertów w Toruniu po festiwale w Bieszczadach.
Tydzień później Łucja wróciła i była zdumiona, co zobaczyła. Od tego dnia obiecałem jej, że zmienimy nasz styl życia. I tak się stało. Rzadko kiedy byliśmy w domu. Ciągle w ruchu, w podróży, poznawaliśmy nowych ludzi. Każdy wieczór spędzaliśmy w klubie, restauracji, barze, na imprezie u znajomych albo w domu przyjaciół. Jeździliśmy na kempingi w Mazurach, pedałowaliśmy po Karkonoszach, płynęliśmy kajakiem po Wiśle, a weekendy spędzaliśmy w Poznaniu czy Wrocławiu.
Po kilku miesiącach tej nowej, ekscytującej egzystencji Jan zaczął tęsknić za ciszą, spokojem i domowymi posiłkami. Zauważył, że brakuje mu naszych wspólnych wypieków i domowych obiadów. Nie miałem już czasu stać przy kuchence, bo zmieniłam się tak bardzo, że Jan nie odczuwał już tęsknoty za moim towarzystwem.
Po kolejnych tygodniach Jan poinformował mnie, że nie może już prowadzić tak intensywnego trybu życia. Chciał wrócić do starych, dobrych czasów ciszy, przytulności i spokoju. Pragnął spędzać wieczory w domu, a weekendy jeździć do rodziców i jeść świeże, domowe jedzenie, a nie zamawiać jedzenia z dostawą.
Ja jednak nie podzielałem tej tęsknoty. Starałem się przyzwyczaić do dorosłych obowiązków, ale teraz absolutnie nie chciałem wracać do tego stylu. Obecne życie odpowiadało mi w pełni. Mimo że kiedyś lubiłem spokojne chwile, teraz nie zmieniłbym niczego. Gdy Jan zażądał powrotu do starego porządku, wybuchła prawdziwa kłótnia.
Nadszedł dzień, w którym wszystko doprowadziło do granic. Rozbite naczynia, przybyli sąsiedzi, wezwana policja. Jan zabrał swoje rzeczy i pojechał do domu matki w Łodzi, licząc, że kiedyś wróci i zastanie mnie taką, jak dawniej. To jednak byłoby zbyt łatwe. Nie jesteśmy bohaterami filmowymi, nie możemy się tak po prostu przestawiać. Jan wrócił do mieszkania i na stole znalazł dokumenty rozwodowe oraz kartkę, na której napisałem, że mnie nudzi i nie mogę z nim dalej mieszkać.
