Mąż, Jan, powiedział mi kiedyś w mglistym świcie, że jestem dla niego jak powtarzający się szum wiatru znużony. Od tamtej chwili słowo to utkwiło mi w pamięci niczym kropla rosy na szybie. Żyjesz tak przewidywalnie, że zasypiam z tobą, rzekł, a ja, Bogna, przytuliłam się do tej codziennej rutyny, jakby była kołdrą rozciągniętą nad Warszawskim mostem.
Każdy poranek zaczynałam od wschodu słońca nad Wisłą, po czym jadłam szybkie kanapki z twarogiem i ogórkiem, rozciągałam się przy oknie i robiłam ćwiczenia, które zdawały się tańczyć w rytmie dźwięków tramwajów. Najpierw przygotowywałam Jana do wyjścia pakowałam mu kubek z kawą, wózek z dokumentami i parasol, bo w mieście zawsze padał deszcz, choć nie było chmur. Potem sama zakładałam płaszcz i wędrowałam do pracy, której szklane biuro przypominało akwarium pełne szklanych rybek.
Każdy posiłek powstawał w naszej małej kuchni, gdzie pojemniki z drugą przekąską czekały jak małe skarby w tajemniczym lesie. Wieczorami, w drodze do domu, zatrzymywałam się w małym sklepie przy rogu, gdzie sprzedawali ręcznie robione wędzone kiełbasy i świeże chlebki. Po powrocie: gotowanie, sprzątanie, pranie wszystko odbywało się w rytmie niekończącej się melodii, a przed snem oglądałam stary film w telewizorze, który mrugał niczym latarnie nad Starym Miastem w Krakowie.
Czułam, że moje życie jest idealne: Jan zawsze uśmiechnięty, posiłki gotowe, dom pełen porządku i ciepła. W soboty organizowałam generalne porządki, piekłam sernik z kruszonką, a wieczorami przyjmowaliśmy przyjaciół w naszym mieszkaniu przy ulicy Pięknej. W niedziele odwiedzaliśmy rodziców po południu u babci w Poznaniu, po południu u dziadka w Gdańsku. Pomagaliśmy im w ogrodzie, rozmawialiśmy przy herbacie i cieszyliśmy się chwilą, jakby czas zwalniał w małym zakątku świata.
W naszym domu panowała cisza i harmonia, a krzyki nie miały wstępu. Lecz pewnego dnia Jan, zmęczony swoją własną monotonnością, nagle wyznał, że jest mną znudzony. Przez kilka godzin powtarzał, że przyjaciele jego, którzy włóczą się po klubach i festynach, żyją pełnią życia, a my jak dwa niewidoczne cienie tylko istniejemy. Z taką myślą wyszedł, zostawiając za sobą jedynie echo otwieranych drzwi.
Nie chciałam zmieniać naszego spokojnego życia, ale dla Jana postanowiłam się przemienić. Wyrzuciłam stare ubrania, wydałam zaoszczędzone złote te, które mieliśmy odkładać na mały domek w Bieszczadach na nowe kreacje, przycięłam włosy jak krótka wiatrówka i zafarbowałam je na odcień zachodzącego słońca. Nie chciałam już wyglądać jak codzienny szary deszcz. Znajduję nową pracę nie w biurze, lecz w agencji organizującej wesela i przyjęcia. Dzięki temu odkryłam tysiące barwnych rozrywek, które rozświetlały moje noce jak fajerwerki nad Wisłą.
Tydzień później Jan wrócił, a jego twarz była jak zamrożona tafla jeziora. Obiecałam mu, że od tej chwili nasze życie będzie niczym nieustanna podróż po krainie snów. I tak się stało rzadko kiedy wracamy do domu. Stale wędrujemy po Polsce, spotykając niezwykłych ludzi, tańcząc w klubach Krakowa, pijąc piwo w barach Gdańska, uczestnicząc w imprezach w Warszawie, a w weekendy rozbijamy namioty na Mazurach, jeździmy rowerami po Bieszczadach, pływamy kajakiem po Dunajcu. Każdy wieczór to inna przygoda, każda noc kolejny rozdział w naszym surrealistycznym śnie.
Po kilku miesiącach tego nieustannego wiru Jan nagle zaczął tęsknić za ciszą. Powiedział, że brakuje mu domowych posiłków i moich wypieków, że nie ma już czasu stać przy kuchni. Ja, przemieniona jak wiosenny wiatr, nie odczuwałam już potrzeby jego towarzystwa. Następnego tygodnia Jan wyznał, że nie może już wytrzymać tego tempolitu, że chce wrócić do spokojnych wieczorów przy kominku, do rodzinnych spotkań przy stole, do jedzenia świeżego, domowego, a nie z zamrożonych paczek.
Dla mnie jednak ten spokój stał się obcym krajobrazem. Przyzwyczaiłam się do życia pełnego przygód, a powrót do starego rytmu wydawał się jak sen, z którego nie chce się obudzić. Gdy Jan zażądał powrotu do dawnej codzienności, wybuchła prawdziwa burza. Złamane talerze, przegięte krzesła, przychodzący sąsiedzi i wezwanie policji wszystko to rozbrzmiało w naszych mieszkaniach jak grzmoty nad Bałtykiem. Jan wziął swoje rzeczy i udał się do matki, licząc, że kiedyś wróci i znajdzie mnie taką, jaka byłam kiedyś.
Jednak nasze życie już nie przypominało scenariusza filmowego, w którym bohaterowie mogą się dowolnie przemieniać. Jan wrócił pewnego wieczoru, a na stole leżały papiery rozwodowe i list z napisem, że nie mogę już z nim mieszkać, że znudziliśmy się sobą. I tak, w tym dziwnym śnie, rzeczywistość rozmyła się z snem, a my pozostaliśmy jedynie echem dawnych dni.
