Wpuściłem do mojej galerii bezdomną kobietę, której wszyscy się brzydzili. Wskazała na jeden z obrazów i powiedziała: To moje.
Galeria była dla mnie sposobem, by pozostać blisko niej, bez pozwolenia, żeby żałoba mnie pochłonęła. Większość dni spędzałem tu sam selekcjonowałem prace lokalnych artystów, rozmawiałem ze stałymi bywalcami i starałem się utrzymać równowagę.
Miejsce było przytulne i ciepłe. Cichy jazz sączył się z głośników, a wypolerowana dębowa podłoga lekko skrzypiała, przypominając o rzeczywistości ciszy. Złote ramy obrazów chwytały ostatnie promienie zachodzącego słońca.
To było takie miejsce, gdzie ludzie mówili półgłosem i udawali, że rozumieją każdy pociągnięcie pędzla co, szczerze mówiąc, wcale mi nie przeszkadzało. Ten spokojny, wyważony klimat trzymał z dala chaos zewnętrznego świata.
Aż przyszła ona.
Był to czwartkowy wieczór, mokry i pochmurny, jak to często bywa. Stałem przy wejściu, prostując lekko przekrzywioną grafikę, gdy zauważyłem kogoś stojącego na zewnątrz.
Starsza kobieta, może pod siedemdziesiątkę, której cała postura zdawała się mówić, że świat o niej zapomniał. Stała pod okapem, próbując powstrzymać drżenie.
Jej płaszcz wyglądał, jakby pochodził z innej epoki cienki, wytarty, przylegający do niej tak, jakby dawno zapomniał, jak ogrzać człowieka. Siwe włosy splątały się, a deszcz je przykleił do głowy. Stała nieruchomo, jakby chciała wtopić się w ceglaną ścianę za nią.
Zatrzymałem się. Nie wiedziałem, co zrobić.
Wtedy przyszli stali bywalcy. Punktualnie, jak zawsze. Trzy eleganckie panie w dopasowanych płaszczach, jedwabnych szalach, których obcasy stukały jak przecinki.
Gdy ją zobaczyły, powietrze zastygło.
Boże, ten zapach! szepnęła jedna, pochylając się do koleżanki.
Woda mi kapie na buty! warknęła druga.
Proszę pana, pan to toleruje? Niech ją pan wyrzuci! rzuciła trzecia, patrząc na mnie wyzywająco.
Spojrzałem znowu na nią. Wciąż stała na zewnątrz, jakby ważyła, czy bezpieczniej zostać, czy uciec.
Znowu w tym samym płaszczu? zauważył ktoś za mną. Wygląda, jakby nie prała go od czasów Gierka.
Nie stać jej nawet na porządne buty. prychnęła inna.
Po co w ogóle ją wpuścić? padło ostatnie, zmęczone osądzenie.
Przez szybę widziałem, jak jej ramiona opadają. Nie ze wstydu raczej jak u kogoś, kto słyszał to już tyle razy, że stało się to szumem tła, ale wciąż bolało.
Kasia, moja asystentka dwudziestokilkuletnia studentka historii sztuki nerwowo na mnie spojrzała. Miała łagodne spojrzenie i tak cichy głos,
