No to masz problemy, siostrzyczko, to nie twoje mieszkanie. Moja ciotka ze strony mamy nigdy nie miała dzieci, ale za to miała świetne mieszkanie z trzema pokojami w samym centrum miasta i poważne kłopoty ze zdrowiem. Jej mąż był zapalonym kolekcjonerem, więc ich mieszkanie wyglądało raczej jak muzeum niż normalny dom.
Moja młodsza siostra, Jadzia, ma niezaradnego męża i dwójkę maluchów. Mieszkają w wynajętej kawalerce na obrzeżach. Kiedy tylko Jadzia dowiedziała się o chorobie ciotki, od razu poleciała do niej, żeby opowiedzieć, jakie to ma ciężkie życie.
Muszę ci powiedzieć, że nasza ciotka to osoba, która nie owija w bawełnę i potrafi postawić kogoś do pionu. Przez lata namawiała mnie i mojego męża, żebyśmy się do niej wprowadzili, obiecując, że kiedyś zostawi nam mieszkanie.
Ale my mamy swój własny kąt, więc grzecznie odmówiliśmy tej „wspaniałej okazji”. Tylko czasem przywozimy jej zakupy i leki, a ja pomagam jej posprzątać. Robimy to z obowiązku, a nie dlatego, że liczymy na jej metraż. No i co? Po tej wizycie Jadzia z rodziną w ciągu kilku dni już się do ciotki wprowadziła.
Z siostrą nigdy nie było mi po drodze, zawsze mi zazdrościła: ja mam zaradnego męża, fajnego synka, dobrą robotę, niezłe pieniądze i swoje cztery kąty. A Jadzia dzwoniła tylko wtedy, gdy potrzebowała pożyczki.
Problem w tym, że ma pamięć jak sitko i nigdy nie oddawała długów. Gdy zaszłam w drugą ciążę, nie miałam już czasu zajmować się ciotką, choć mąż dalej czasem podrzucał jej paczki z jedzeniem. Kiedy moje dziecko skończyło pół roku, postanowiłam odwiedzić ciotkę. Gdy podeszłam pod drzwi, usłyszałam krzyk okazało się, że to moja siostra wrzeszczała:
Jak nie podpiszesz darowizny, to nie dostaniesz obiadu, więc zawracaj i wracaj do tej budy, a wieczorem nawet nie myśl wychodzić!
Zadzwoniłam. Gdy Jadzia mnie zobaczyła, nawet nie chciała wpuścić i od razu zaczęła się rzucać:
Nie licz na to, że tu wejdziesz! To mieszkanie nigdy nie będzie twoje!
Wpuściła mnie dopiero, jak zagroziłam wezwaniem policji. Ciotka wyglądała na dziesięć lat starszą niż wtedy, gdy widziałam ją ostatnio. Kiedy na mnie spojrzała, po policzkach popłynęły jej łzy.
No czemu płaczesz? Szybko jej powiedz, jak u nas dobrze żyjesz, i niech się odczepi! Nawet dziecka nie przyprowadziła! darła się Jadzia.
W pokoju ciotki zostało tylko łóżko. Z jej sypialni wynieśli nawet szafę, a jej rzeczy leżały porozrzucane po podłodze. W całym mieszkaniu nie było już śladu po kolekcji wuja, a ciotka nie miała na sobie ani jednej rodzinnej pamiątki. Od razu zrozumiałam, że Jadzia z mężem żyją tylko z tego, co sprzedali z majątku ciotki.
Powiedziałam, że muszę skorzystać z łazienki, a tam wysłałam mężowi SMS, że trzeba ratować ciotkę. Potem wróciłam i zaczęłam opowiadać ciotce o tym, co u mnie słychać. Gdy wspomniałam o narodzinach dziecka, szepnęłam: Musisz jeszcze trochę poczekać, przycisnęłam jej dłoń i znacząco mrugnęłam. Ciotka zrozumiała i spojrzała na mnie z wdzięcznością.
Jadzia ciągle próbowała mnie wyrzucić, a jej mąż co chwilę wpadał i pytał, czy nie siedzę za długo, bo dziecko pewnie płacze za mamą. Mój mąż pojawił się dokładnie godzinę później i to z policjantem z miejscowego komisariatu. Jadzia nie paliła się do otwierania drzwi. W końcu powiedziałam, że to po mnie przyjechał mąż.
Policjant był niemiłym zaskoczeniem dla mojej siostry i jej męża. Zaprosiłam go do środka i wskazałam na ciotkę:
Proszę spojrzeć, to jest poszkodowana. Słyszałam na własne uszy, jak jej nie dają jeść. Wyprowadzili meble, biżuterię, wszystko, co było cenne. Przecież wujek był kolekcjonerem, mieli tu mnóstwo cennych rzeczy.
Gdy Jadzia zaczęła zawodzić, policjantka spytała ciotkę:
Czy chce pani złożyć oficjalne zeznanie?
Siostra wyszła z sądu z zawiasami, ale jej mężowi wlepi
