Wiesz, Jurek, ona jest twoją siostrą, a ja twoją żoną. Nie mogę już patrzeć, jak zabierasz od naszych dzieci i niesiesz wszystko Elżbiecie.
Jurek rozumiał, że żona ma rację, ale nie potrafił postąpić inaczej. Gdy siostra potrzebowała pomocy, zawsze jako pierwszy wyciągał do niej rękę. Tak było od dzieciństwa.
Jurku, podaj mi gwoździa wołała siedmioletnia Elżbietka, stojąc na stołku przy starej szopie.
A po co ci gwóźdź? zaniepokoił się dziewięcioletni brat.
Budkę dla kota zrobię.
Znowu?! Ostatnim razem, jak ci pomogłem, to w niej nie spał, a ty się obrażałaś przez tydzień.
Tym razem wyjdzie, bo obłożę ją materiałem.
Tak dorastali jak dwie gałązki z jednego pnia. Mama pracowała w fabryce, taty zabrakło wcześnie. Jurek, choć mały, wziął na siebie rolę mężczyzny w domu. Nauczył się naprawiać rower, wymieniać kropelki, podgrzewać obiad.
Jurku, myślisz, że zostanę aktorką?
Już nią jesteś. Wczoraj jak upadłaś i zaczęłaś ryczeć, a potem jadłaś konfiturę z uśmiechem to był prawdziwy teatr.
Czas mijał. Jurek skończył szkołę na elektryka, przeprowadził się do miasta, ożenił się z Kasią.
Elżbietka poszła do szkoły pedagogicznej, mieszkała w akademiku, przyjeżdżała do brata, gdy tylko mogła.
Kasia tylko wzdychała:
Wiesz, Jurek, twoja siostra już dorosła. Może czas, żeby radziła sobie sama?
Nie jest walizką, żeby oddać i zapomnieć odpowiadał cicho. To moja siostra.
Po studiach Elżbietka wyjechała na wieś, zgodnie z nakazem pracy. Miałam jeden pokój w zimnym akademiku, starą kuchenkę i minimalną pensję. Jurek przyjeżdżał na każde święta:
Mówiłem ci: kup grzejnik.
Nie mam za co, muszę jeszcze książki dla dzieci kupić.
Przyniosłem ci. I jeszcze kurtkę.
A Kasia się nie będzie złościć?
Będzie. Ale ty nie zmarzniesz.
Pewnego dnia zadzwoniła zapłakana:
Bracie będę miała dziecko.
No, gratulacje a czemu łzy?
On odszedł. Powiedział, że nie jest gotowy.
To jego strata. Trzymaj się. Przyjadę.
Nie trzeba Jakoś dam radę
Siostro, to nie podlega dyskusji.
Przyjechał następnego dnia. Przywiózł jedzenie, pieniądze, kołdrę i ubranka dla dziecka.
Kasia jest bardzo zła powiedział, siedząc przy kuchennym stole.
Nie chcę, żeby przez mnie były kłótnie
Słuchaj. Moja żona to dobra kobieta, ale to nie ona mnie wychowała.
To już nie jest jak zgubiony telefon. To poważna sprawa
Właśnie dlatego tu jestem.
Jurek był przy niej w najważniejszym dniu. Trzymał siostrzeńca na rękach jak najcenniejszy skarb.
Jak go nazwiesz?
Mateuszek.
Dobre imię. Jak dorośnie, będzie cię chronił, tak jak ja.
Po narodzinach pomagał regularnie. To pieniądze na mleko, to remont w pokoju, to wózek. Tymczasem Kasia milcząco się oddalała.
Pewnego wieczoru powiedziała:
Jurek, nie mam nic przeciwko temu, żebyś pomagał Elżbiecie. Ale gdy za każdym razem zabierasz z naszego budżetu to już nie jest pomoc. To strata dla nas.
Rozumiem. Ale nie umiem inaczej.
A ja nie umiem żyć, czując, że twoja siostra zawsze jest pierwsza, a my drudzy.
Jurek milczał. Kochał i siostrę, i żonę.
Z czasem Elżbietka stanęła na nogi. Założyła szkółkę dla dzieci, była ceniona w wiosce. Syn był spokojnym, grzecznym
