Dzisiaj coś się wydarzyło, czego nigdy nie zapomnę. Właśnie wróciłam z pracy, gotowałam zupę, gdy nagle usłyszałam pukanie do drzwi.
Mamo, czy mogę jutro nie iść do szkoły? Znowu boli mnie głowa! Staś stał w drzwiach kuchni, trzymając się futryny.
Odwróciłam się od garnka, w którym mieszałam pomidorową. Syn rzeczywiście wyglądał blado, pod oczami miał cienie.
Znowu? To już trzeci raz w tym tygodniu. Może pójdziemy do lekarza?
Nie trzeba lekarza. Po prostu jestem zmęczony.
Zobaczymy rano. Idź teraz odrabiać lekcje.
Już zrobiłem.
Wszystkie? Nawet matematykę?
Nawet matematykę.
Podeszłam do niego, przyłożyłam dłoń do czoła. Gorączki chyba nie było. Ale w ostatnich dniach Staś był jakby bardziej zamknięty w sobie. Kiedyś nie mógł usiedzieć w miejscu, a teraz godzinami siedział w pokoju i patrzył przez okno.
Stasiu, wszystko w porządku w szkole? Nikt ci nie dokucza?
Wszystko dobrze, mamo. Po prostu boli mnie głowa.
Poszedł do swojego pokoju. Wróciłam do gotowania, ale niepokój nie dawał mi spokoju. Osiem lat wychowujesz dziecko, myślisz, że znasz je na wylot, a potem nagle zdajesz sobie sprawę, że coś jest nie tak, ale nie wiesz co.
Wieczorem wrócił mąż, Marek. Był zmęczony po pracy, ale widząc moją minę, od razu się zaniepokoił.
Co się stało?
Staś znowu narzeka na ból głowy. Trzeci raz w tym tygodniu.
To idźcie do lekarza.
Mówię mu, ale nie chce. Może faktycznie przemęczenie? Końcówka semestru, sprawdziany.
Marek poszedł do syna. Słyszałam, jak rozmawiali półgłosem. Potem wrócił i usiadł przy stole.
Mówi, że wszystko w porządku. Ale zgodził się jutro iść do lekarza.
To dobrze. Rano zadzwonię i umówię wizytę.
Przy kolacji Staś prawie nic nie zjadł. Trochę pokręcił widelcem w ziemniakach, wypił herbatę i poszedł spać. Zamieniłam z Markiem spojrzenie.
Może się zakochał? zasugerował. W tym wieku to się zdarza.
Za wcześnie na miłość. Ma dopiero osiem lat.
Dzieci teraz szybko dorastają.
Posprzątałam ze stołu, umyłam naczynia. W głowie kłębiły się myśli. Może w szkole coś się stało? A może poważnie zachorował?
W nocy kilka razy zaglądałam do pokoju syna. Staś spał niespokojnie, przewracał się, coś mamrotał. Poprawiłam mu kołdrę, pogładziłam po głowie. Otworzył oczy.
Mamo?
Śpij, kochanie. Wszystko w porządku.
Mamo, ty mnie kochasz?
Oczywiście. Najbardziej na świecie.
A jeśli jeśli nie jestem twój?
Zamarłam.
Co za głupoty, Stasiu? Oczywiście, że jesteś mój. Śpij już.
Zamknął oczy, odwrócił się do ściany. Wyszłam, ale sen nie przychodził. Skąd takie myśli u ośmioletniego dziecka?
Rano Staś sam wstał, bez przypominania. Zjadł śniadanie, spakował plecak.
Mamo, idę do szkoły. Głowa już nie boli.
Na pewno? Może jednak do lekarza?
Nie trzeba. Jestem zdrowy.
Wybiegł, zanim zdążyłam coś powiedzieć. Wyjrzałam przez okno szedł szybko, jakby gdzieś się spieszył.
Dzień minął jak zwykle praca, zakupy, gotowanie. Ale niepokój nie ustępował. Kilka razy chciałam zadzwonić do wychowawczyni, zapytać, jak Staś, ale się powstrzymałam. Nie chciałam wyjść na przewrażliwioną.
O trzeciej zadzwonili do drzwi. Otworzyłam. Na progu stała nieznajoma para mężczyzna koło czterdziestki, wysoki, ciemnowłosy, i kobieta, młodsza, ładna, ale z napiętą twarzą.
Dzień dobry powiedział mężczyzna. Pani Agnieszka Nowak?
Tak, to ja. A państwo?
Jestem Tomasz Kowalski. To moja żona, Joanna. Musimy z panią porozmawiać.
O czym?
Mężczyzna wymienił spojrzenie z żoną. Skinęła, jakby dodawała mu otuchy.
O pani synu. O Stanisławie.
Zesztywniałam.
Co ze Stasiem? Coś się stało w szkole?
Nie, w szkole wszystko w porządku. Możemy wejść? Rozmowa będzie długa.
Nie znam państwa. O czym mamy rozmawiać?
Kobieta zrobiła krok do przodu. W oczach miała łzy.
Proszę. To bardzo ważne. Chodzi o Musi pani oddać nam dziecko. My jesteśmy jego prawdziwymi rodzicami.
Odsunęłam się. W uszach zaszumiało.
Co? Jakie bzdury! Staś jest moim synem!
Proszę posłuchać mężczyzna wyjął z teczki dokumenty. Mamy dowody. Osiem lat temu w szpitalu doszło do pomyłki. Dzieci zostały zamienione.
Wynoście się! Natychmiast! Albo wezwę policję!
Pani Agnieszko, proszę nas wysłuchać kobieta łkała. My też wychowywaliśmy dziecko osiem lat. Kochaliśmy je. A potem okazało się
Co się okazało?
Nasz syn to znaczy chłopiec, którego wychowywaliśmy zachorował. Potrzebna była transfuzja krwi. Wtedy wyszło, że grupa krwi się nie zgadza. Ani z moją, ani z męża. Zrobiliśmy test DNA.
Trzymałam się framugi. Nogi miałam jak z waty.
I co?
On nie jest naszym biologicznym synem. Zaczęliśmy szukać, sprawdzać. Poszliśmy do szpitala. Sprawdzili archiwa. Tej nocy, gdy ja rodziłam, urodziły się tylko dwa chłopcy. Nasz i pani.
To jakaś pomyłka.
Zrobiliśmy test DNA z chłopcem, którego wychowywaliśmy. Potem wzięliśmy próbkę DNA pani syna.
Jak wzięliście? Kiedy?
Mężczyzna spuścił wzrok.
Przepraszamy. Śledziliśmy go kilka dni. Wzięliśmy kubek po soku, który wyrzucił. To wystarczyło do analizy.
Śledziliście moje dziecko? To przestępstwo!
Musieliśmy poznać prawdę. Test wykazał zgodność. Stanisław jest naszym biologicznym synem.
Poczułam, że zaraz upadnę. Weszłam do środka, osunęłam się na krzesło w przedpokoju. Nieproszeni goście stali na progu.
P
