Teraz, kiedy znam całą historię, nie wydaje mi się ona już tak nieprawdopodobna, jak wtedy, gdy byłem oszołomionay, że Sylwia jest moją siostrą.
Przez całe dzieciństwo, mieszkałem z rodzicami i nie miałem pojęcia, że nie są moimi własnymi. Wszyscy mieliśmy zielone oczy i ciemnobrązowe włosy, więc nigdy bym nie przypuszczał, że mama i tata mnie adoptowali. Byłem zaledwie niemowlęciem, kiedy zabrano mnie prosto z oddziału położniczego, ponieważ moja rodzona matka, oddała mnie zaraz po porodzie. Na szczęście nie boli mnie to ani trochę, ponieważ nie znałem jej i nie chcę znać, a moi rodzice to wspaniali ludzie, których bardzo szanuję, cenię i kocham.
Od dziecka byłem inteligentnym i pracowitym chłopcem, dobrze uczyłem się w szkole, aby móc zostać prawnikiem. Później bardzo chciałem zostać sędzią. Ponieważ ciężko studiowałem na uniwersytecie, bardzo trudno było mnie gdzieś wyciągnąć, ale mój najlepszy przyjaciel dostał bilety na imprezę świąteczną organizowaną przez aktorów i musiałem z nim pójść. Tam właśnie poznałem Sylwię.
Wyglądała na bardzo ładną i miłą dziewczynę. Uczyła się na aktorkę, grała w teatrze uniwersyteckim i marzyła o wielkiej scenie. Lubiliśmy te same napoje, a nasza wspólna alergia na oliwki była uważana za rodzaj niewypowiedzianego znaku, prawie jak przeznaczenie. Była jak bratnia dusza, a ja, nie chcąc przepuścić takiej okazji, zaprosiłem ją na randkę.
Kiedy zbliżał się termin umówionego spotkania, chciałem się pochwalić i uzyskać wsparcie, więc powiedziałem rodzicom, że poznałem niesamowitą dziewczynę. Moja mama była bardzo zainteresowana, więc opowiedziałem jej o całym wieczorze na przyjęciu, o naszych podobnych gustach, nawet o alergiach, a dla pewności znalazłam i pokazałam jej konto Sylwi na Instagramie. Wtedy prawie opadła jej szczęka. Bardzo się zdenerwowała, a ja nie wiedziałem dlaczego. Poprosiła mnie o odwołanie randki. Chciałam wiedzieć, dlaczego tak ładnie wyglądająca dziewczyna może odpychać moją mamę. Sylwia wydała mi się bardzo ładna.
Wieczorem odbyłem poważną rozmowę z obojgiem rodziców. Ojciec przeważnie mówił, a matka płakała, najwyraźniej czując się winna, że przez tyle lat ukrywali przede mną prawdę. Może nie chcieli mi o tym w ogóle mówić…
Okazało się, że nie byłam jedynym dzieckiem pozostawionym tego dnia w sierocińcu. Moja siostra również została porzucona przez matkę, ale przygarnęła ją inna rodzina. Moi przybrani rodzice wiedzieli o tym, ale nie uważali, że to ważne, żeby mi powiedzieć, ponieważ Sylwia mieszkała w innym mieście, ale ze względu na studia przeprowadziła się i wtedy się poznaliśmy.
Termin trzeba było odwołać. Zamiast tego zorganizowaliśmy rodzinny obiad z udziałem obu rodzin. Okazało się, że ja i moja siostra mamy ze sobą o wiele więcej wspólnego.
