Nigdy nie kochałem mojej żony i często jej o tym mówiłem. To nie była jej wina żyliśmy całkiem dobrze.
Nazywam się Adam Nowak, mieszkam w Poznaniu, gdzie wspomnienia trudnych czasów wciąż drzemią w naszych sercach. Nigdy nie kochałem mojej żony, Kingi, i wyznałem jej to jak gorzką prawdę, której ledwo mogłem udźwignąć. Nie zasłużyła na to nigdy nie robiła scen, nie strofowała mnie, zawsze była czuła, troskliwa, niemal święta. A jednak moje serce pozostawało zimne jak lód na Warcie w środku zimy. Nie było w nim miłości, a ta pustka toczyła mnie od środka.
Każdego ranka budziłem się z tą samą myślą: odejść. Marzyłem o kobiecie, która rozpaliłaby we mnie ogień, która by mnie oszołomiła. Ale los zagrał mi okrutnego figla i wywrócił wszystko do góry nogami, zostawiając mnie zagubionym. Kinga była wygodna jak stary fotel. Dbała o dom z iście polską gospodarnością, miała urodę, o której szeptali znajomi: Gdzie ją znalazłeś, szczęściarzu? Sam nie wiedziałem, na co zasłużyłem. Zwykły facet, bez szczególnych zalet, a ona kochała mnie, jakbym był całym jej światem. Jak to możliwe?
Jej miłość dusiła mnie. Jeszcze gorsza była myśl, że jeśli odejdę, znajdzie się ktoś lepszy. Bardziej zaradny, przystojniejszy, bogatszy ktoś, kto doceniłby to, czego ja nie widziałem. Gdy wyobrażałem ją sobie w ramionach innego, ogarniała mnie ślepa wściekłość. Była moja nawet jeśli nigdy jej nie kochałem. To poczucie posiadania było silniejsze ode mnie, silniejsze niż rozsądek. Ale czy można spędzić całe życie u boku kogoś, dla kogo serce nie bije? Myślałem, że tak, ale się myliłem we mnie rosła burza, której nie mogłem powstrzymać.
Powiem jej jutro, zdecydowałem, kładąc się spać. Rano przy śniadaniu zebrałem resztki odwagi. Kinga, usiądź, musimy porozmawiać, zacząłem, patrząc w jej spokojne oczy. Oczywiście, kochanie, o co chodzi? odpowiedziała z tą samą czułością. Wyobraź sobie, że się rozwodzimy. Ja wychodzę, żyjemy osobno Roześmiała się, jakbym opowiedział żart. Co za dziwne myśli! To jakaś gra? Posłuchaj, mówię poważnie, przerwałem. Dobrze, wyobraziłam sobie. No i? spytała, wciąż uśmiechnięta. Powiedz szczerze: czy znajdziesz kogoś, jeśli odejdę? Zamarła. Adam, co się z tobą dzieje? Po co o tym myślisz? w jej głosie była troska. Bo cię nie kocham i nigdy nie kochałem, wypaliłem jak cios.
Kinga zbladła. Co? Żartujesz? Nic nie rozumiem. Chcę odejść, ale myśl, że zobaczę cię z kimś innym, odbiera mi rozum, powiedziałem, głos mi drżał. Milczała, a potem, cicho i smutno, odparła: Nie znajdę nikogo lepszego od ciebie, nie martw się. Odejdź, zostanę sama. Obiecujesz? wyrwało mi się niechcący. Oczywiście, skinęła, patrząc na mnie. Czekaj, ale gdzie ja pójdę? zawahałem się. Nie masz gdzie mieszkać? spytała zaskoczona. Nie, zawsze byliśmy razem. Chyba będę musiał zostać w pobliżu, mruknąłem, czując, jak ziemia ucieka spod nóg. Nie martw się, odpowiedziała Kinga. Po rozwodzie wymienimy nasze mieszkanie na dwa mniejsze. Naprawdę? Nie spodziewałem się, że mi tak pomożesz. Dlaczego? spytałem oszołomiony. Bo cię kocham. Jeśli się kocha, nie trzyma się siłą, jej słowa zabrzmiały jak wyrok.
Minęło kilka miesięcy. Rozwiedliśmy się. Potem doszły mnie plotki: Kinga skłamała. Znalazła innego wysokiego, pewnego siebie, o ciepłym uśmiechu. Mieszkanie po babci nawet nie przyszło jej do głowy podzielić. Zostałem z niczym bez domu, bez rodziny, bez wiary w ludzi. Zdrada wyszła na jaw jak cios nożem w plecy, a ja do dziś słyszę jej głos: Zostanę sama. Kłamała. Chłodna, wyrachowana, a ja uwierzyłem jak głupiec.
Jak teraz ufać kobietom? Nie wiem. Moje życie z nią było wygodne, lecz puste, a teraz nie mam nawet tego. Siedzę w wynajętym pokoju, wpatrzony w ścianę, odtwarzając tamtą rozmowę. Jej spokój, jej słowa to wszystko była tylko maska. Znajomi mówią: Sam jesteś sobie winien, Adam, czego się spodziewałeś? I mają rację. Nie kochałem jej, a chciałem ją przy sobie zatrzymać jak rzecz. A ona odeszła, zostawiła mnie w samotności, której tak się bałem. Może to moja pokuta za chłód, za egoizm, za to, że nie doceniłem jej serca. Teraz jestem sam, a cisza wokół boli bardziej niż jej odejście. Co myślą o moim czynie? Sam nie wiem, kto jest większym głupcem ja czy ona.
