Dzisiaj powiedziałeś, że ożeniłeś się ze mną, bo jestem wygodna! No i co? wzruszył ramionami. Czy to coś złego?
Znowu w tym starym szlafroku? Krzysztof spojrzał na Alinę z obrzydzeniem, zapinając mankiet koszuli, jakby przygotowywał się do bitwy.
Zamarła z filiżanką kawy w dłoniach. Para unosiła się cienką nitką, parząc palce, ale nie odsunęła ich.
Jest wygodny.
No tak, wygodny prychnął, poprawiając krawat przed lustrem. Tak jak wszystko w tobie.
Alina spuściła wzrok. Kawa przestała parować. Powierzchnia stała się czarna, odbijając sufit jak małe, połamane lustro.
Krzysiu, ty
Co? sięgnął już po klucze, metal zadźwięczał o obrączkę.
Nic.
Drzwi zatrzasnęły się tak gwałtownie, że zatrzęsła się półka z porcelaną.
***
Poznali się w pracy. Ona cicha, skromna księgowa, która chowała włosy w niedbały kok, on pewny siebie menedżer, którego śmiech rozbrzmiewał korytarzami. Krzysztof pięknie się oświadczał: róże z kroplami rosy, kolacje przy świecach, gdzie zamawiał dla niej steka średnio wysmażonego, nie pytając, co lubi.
Nie jesteś z tych, co marudzą o drobiazgi, prawda? spytał kiedyś na trzeciej randce, poprawiając serwetkę na jej kolanach.
Nie uśmiechnęła się Alina, jakby nie słyszała dzwonków alarmowych.
No to dobrze. Moja ex ciągle robiła awantury
Nie przywiązała do tego wagi. Potem był ślub, dzieci, dom. Wszystko jak u ludzi.
Tylko czasem, gdy wkładała sukienkę z odkrytymi ramionami, mówił:
Weź coś skromniejszego. To nie twój styl.
Albo gdy malowała usta przed lustrem, rzucał mimochodem:
Po co? I tak siedzisz w domu.
A kiedyś, gdy kupiła nowe perfumy z lekkim kwiatowym aromatem, skrzywił się:
Pachniesz jak z taniego sklepu. Co, równasz się do cioci Krysi z księgowości?
I już ich nie nosiła.
A na urodziny podarował jej odkurzacz.
Stary już skrzypi wyjaśnił, obserwując, jak rozpakowuje pudełko. A ty ciągle wzdychasz przy sprzątaniu.
Podziękowała. Potem długo stała przy oknie, zanim dzieci nie zawołały, by pokroić tort.
Ale milczała. Bo w sumie był dobrym mężem. Nie bił, nie pił, zarabiał.
Czy to nie wystarczy?
***
Nigdy mnie nie kochałeś?
Ten sam wieczór. Ta sama rozmowa. Krzysztof odwrócił wzrok, jakby sprawdzał, czy okno zamknięte.
No jak to Jesteś idealną żoną.
To nie odpowiedź.
Westchnął, jakby tłumaczył tabliczkę mnożenia.
Alina, no co ty pierdolisz? U nas wszystko w porządku.
W porządku?! Jej głos zadrżał, ale nie od łez, tylko od wściekłości, która wreszcie wylała się na zewnątrz. Dzisiaj powiedziałeś, że ożeniłeś się ze mną, bo jestem wygodna!
No i co? wzruszył ramionami. Czy to coś złego?
Patrzyła na niego, jakby widziała go po raz pierwszy: ta opalenizna na szyi od tenisa z kolegami, nie z nią. Ta zmarszczka między brwiami nie od trosk, ale od irytacji, że musi się tłumaczyć.
A Magda?
Twarz Krzysztofa drgnęła, jakby ktoś pociągnął za niewidzialną nitkę.
Co ma Magda do tego?
Ty ją kochałeś.
Tak przyznał ostro, i w tym jednym słowie było więcej uczucia niż przez wszystkie ich lata. Kochałem. Ale z nią nie dało się zbudować normalnej rodziny.
Alina poczuła, jak coś w niej pęka z cichym trzaskiem, jak złamany obcas. Iść można, ale już nie tak samo.
Czyli ja pokorna i gospodarna zastępczyni.
Nie dramatyzuj machnął ręką, jakby odganiał komara. Mamy dzieci. Dom. Czego ci jeszcze trzeba?
***
Wahała się.
Może ma rację? Może miłość to luksus, a rodzina ważniejsza? Alina stała przy oknie, patrząc, jak pierwsze krople deszczu spływają po szybie. W odbiciu widziała ślady swoich palców stała tu tak często ostatnio, jakby czekała, że świat za oknem da jej odpowiedź.
A Krzysztof Żył, jakby nic się nie zmieniło.
Po tygodniu, widząc, że znów zniosła, przestał udawać.
Znowu makaron? Dłubał widelcem w talerzu, jakby analizował dowody jej nieudolności. Chociaż przyprawę mogłaś dodać.
Sam mówiłeś, że nie lubisz ostrego odpowiedziała, ale głos brzmiał obco, jakby ktoś inny mówił za nią.
I co z tego? Odsunął talerz z miną, jakby podała mu śmieci. Magda zawsze gotowała
Alina gwałtownie wstała. Krzesło zaskrzypiało, zostawiając rysę kolejny ślad w tym domu, kolejną niewidzialną pęknięcie.
Chcesz wracać do Magdy? Idź!
Daj spokój roześmiał się, a ten śmiech ciął mocniej niż krzyk. Gdzie ja pójdę? Przecież wiesz, że z tobą jest mi wygodnie.
Wtedy wreszcie zrozumiała.
Nawet nie próbował jej zatrzymać. Nie dlatego, że był pewien jej miłości, ale dlatego, że był pewien jej uległości.
Zaczęła to widzieć we wszystkim.
Jak przestawał poprawiać jej niewłaściwe ubrania po prostu przechodził obojętnie. Jak przestał na nią patrzeć, jakby stała się częścią mebli kanapą, na której już się nie siada. Jak jego spokojne dni ciągnęły się tygodniami bez kłótni, bez pretensji, po prostu nic.
I najstraszniejsze było to, że to nic okazało się głośniejsze niż każdy krzyk.
Stała w kuchni, ściskając blat stołu, i nagle uświadomiła sobie: on nawet się nie złości. Po prostu czeka, aż się pogodzi. Jak z odkurzaczem zamiast prezentu. Jak z rezygnacją z perfum. Jak z tym, że nie jest z tych, co marudzą.
Wtedy coś w niej się przewróciło.
Nie ból, nie złość wyzwolenie.
Bo jeśli cię nie kochają, ale się złoszczą to znaczy, że jeszcze istniejesz.
A jeśli nawet złość zniknęła
To znaczy, że już cię nie ma.
***
Miesiąc później wniosła o rozwód.
Krzysztof początkowo
