Dzisiaj powiedziałeś, że się ze mną ożeniłeś, bo jestem wygodna! No i co? Wzruszył tylko ramionami. Czy to coś złego?
Znowu w tym starym szlafroku? zmierzył mnie wzrokiem pełnym obrzydzenia, zapinając mankiet koszuli, jakby wkładał zbroję przed bitwą.
Zastygłam z kubkiem kawy w dłoniach. Para unosiła się cienką strużką, parząc palce, ale nie odsunęłam ich.
Jest wygodna.
No tak, wygodna prychnął, poprawiając krawat przed lustrem. Jak wszystko w tobie.
Spuściłam wzrok. Kawa przestała parować. Powierzchnia stała się czarna, odbijając sufit jak małe, połamane lustro.
Marek, ty
Co? sięgnął już po klucze, metal brzęknął o obrączkę.
Nic.
Drzwi zatrzasnęły się tak mocno, że zatrzęsła się półka z porcelaną.
***
Poznaliśmy się w pracy. Ja cicha, skromna księgowa, która chowała włosy w nieporządny kok, on pewny siebie menedżer, którego śmiech roznosił się po korytarzach. Marek pięknie się zalecał: róże z kroplami rosy na płatkach, kolacje przy świecach, gdzie zamawiał dla mnie steka średnio wysmażonego, nie pytając, co lubię.
Nie jesteś z tych, co marudzą o drobiazgi, co? spytał kiedyś na trzeciej randce, poprawiając serwetkę na moich kolanach.
Nie uśmiechnęłam się, jakby nie słyszała ostrzegawczych dzwonków.
No to dobrze. Moja była wiecznie robiła sceny
Nie przywiązałam do tego wagi. Potem ślub, dzieci, dom. Wszystko jak u ludzi.
Tylko czasem, gdy przymierzałam sukienkę z odkrytymi ramionami, mówił:
Weź coś prostszego. To nie twój styl.
Albo gdy malowałam usta przed lustrem, mimochodem rzucał:
Po co? I tak siedzisz w domu.
A raz, gdy kupiłam nowe perfumy z lekkim kwiatowym aromatem, skrzywił się:
Pachnie jak w tanim sklepie. Chcesz wyglądać jak ciocia Grażyna z księgowości?
I już ich nie nosiłam.
Na urodziny podarował mi odkurzacz.
Stary już skrzypi wyjaśnił, gdy rozpakowywałam pudełko. A ty ciągle wzdychasz, gdy sprzątasz.
Podziękowałam. Potem długo patrzyłam przez okno, aż dzieci zawołały, by pokroić tort.
Ale milczałam. Bo generalnie był dobrym mężem. Nie bił, nie pił, przynosił pieniądze.
Czy to nie wystarczy?
***
Nigdy mnie nie kochałeś?
Ten sam wieczór. Ta sama rozmowa. Marek odwrócił wzrok, jakby sprawdzał, czy okno jest zamknięte.
No jak to Jesteś idealną żoną.
To nie jest odpowiedź.
Westchnął, jakbym potrzebowała wyjaśnienia tabliczki mnożenia.
Ewo, no co ty za bzdury wygadujesz? U nas wszystko w porządku.
W porządku?! mój głos zadrżał, ale nie ze łez, a z wściekłości, która wreszcie wyszła na wierzch. Dzisiaj powiedziałeś, że się ze mną ożeniłeś, bo jestem wygodna!
No i co? wzruszył ramionami. Czy to coś złego?
Patrzyłam na niego, jakby pierwszy raz go widziała ta opalenizna na karku była z tenisa z kolegami, nie ze mną. Ta zmarszczka między brwiami nie ze zmartwień, a z irytacji, że musi się przede mną tłumaczyć.
A Kasia?
Twarz Marka drgnęła, jakby ktoś szarpnął za niewidzialną nitkę.
Co ma do tego ona?
Ty ją kochałeś.
Tak przyznał ostro, a w tym jednym słowie było więcej uczucia niż przez wszystkie nasze lata. Kochałem. Ale z nią nie dało się zbudować normalnej rodziny.
Poczułam, jak coś we mnie pęka z cichym trzaskiem, jakby złamał się obcas iść można, ale już nie tak, jak przedtem.
Czyli ja jestem pokorną i gospodarną zastępczą.
Nie dramatyzuj machnął ręką, jakby odpędzał komara. Mamy dzieci. Dom. Czego ci jeszcze trzeba?
***
Wahałam się.
Może ma rację? Może miłość to luksus, a rodzina ważniejsza? Stałam przy oknie, obserwując, jak pierwsze krople deszczu rozmywają się na szybie. W odbiciu widać było ślady moich palców stałam tu tak często w ostatnich czasach, jakbym czekała, że świat za oknem da mi odpowiedź.
A Marek Marek żył, jakby nic się nie zmieniło.
Po tygodniu, widząc, że znowu to zniosłam, przestał w ogóle udawać.
Znowu makaron? grzebał widelcem w talerzu, jakby rozbierał dowody mojej nieudolności. No chociaż przyprawę byś dodała.
Sam mówiłeś, że nie lubisz ostrych odpowiedziałam, ale głos brzmiał obco, jakby ktoś inny wypowiadał te słowa za mnie.
No i co? odsunął talerz z miną, jakbym podała mu pomyje. Kasia zawsze gotowała
Wstałam gwałtownie. Krzesło zaskrzypiało, zostawiając rysę kolejny ślad w tym domu, kolejną niewidzialną szczelinę.
Chcesz wrócić do Kasi? Idź!
Daj spokój roześmiał się, a ten śmiech ciął mocniej niż krzyk. Gdzie ja pójdę? Przecież wiesz, że z tobą jest mi wygodnie.
Wtedy w końcu zrozumiałam.
Nawet nie próbował mnie zatrzymać. Nie dlatego, że był pewien mojej miłości, ale dlatego, że był pewien mojej uległości.
Zaczęłam to dostrzegać we wszystkim.
W tym, jak już mnie nie poprawiał, gdy źle się ubierałam po prostu przechodził obok, nie patrząc. W tym, jak przestał zatrzymywać na mnie wzrok, jakbym stała się częścią wnętrza kanapą, która jest, ale na którą już się nie siada. W tym, jak jego spokojne dni ciągnęły się tygodniami bez kłótni, bez pretensji, po prostu nic.
A najstraszniejsze było to, że to nic okazało się głośniejsze niż jakikolwiek krzyk.
Stałam w kuchni, ściskając blat stołu, i nagle uświadomiłam sobie: on nawet się nie złości. Po prostu czeka, aż się pogodzę. Jak pogodziłam się z odkurzaczem zamiast prezentu. Jak pogodziłam się z tym, że przestałam nosić perfumy. Jak pogodziłam się z tym, że nie jestem z tych, co marudzą o drobiazgi.
I wtedy coś we mnie się przewróciło.
Nie ból,
