Dzisiaj w moim dzienniku zapiszę historię, która skłoniła mnie do wielu przemyśleń.
„Albo wprowadzasz mojego brata do naszego mieszkania, albo się pakuj i wynoś!” rzucił mąż.
Kinga została w pracy dwie godziny dłużej. Dwie nowe klientki zapisały się do niej po poleceniach od znajomych.
„Chcemy tylko do pani, Kingo Stanisławo! Jest pani najlepszą fryzjerką w naszym mieście!” te słowa sprawiły, że uśmiechała się całą drogę do domu.
Może rzeczywiście nadszedł czas, by założyć własny salon? Dość już strachu i czekania na „lepsze czasy”.
Z tymi myślami Kinga niepostrzeżenie dotarła do bloku. W klatce usłyszała obce głosy dochodzące z ich mieszkania. Szybko otworzyła drzwi i zastygła w progu ze zdumienia. W przedpokoju leżał zniszczony plecak, na podłodze brudne buty, z kuchni ciągnął zapach alkoholu.
„Kingu, poznajesz rodzinę? Krzysiek wrócił!” mąż wyjrzał z kuchni z dziwnym uśmiechem.
Młodszy brat Jakuba siedział na kuchennej kanapie, wpatrzony w stół. Ten sam Krzysiek, który cztery lata temu wyprowadził się do tancerki z klubu nocnego.
„Cześć” szwagier nawet nie podniósł wzroku.
„Mamo, a kto to?” szepnęła córka, która właśnie wróciła z zajęć tanecznych.
„To twój wujek Krzysiek, brat taty” Kinga starała się mówić spokojnie. „Pewnie go nie pamiętasz. Byłaś za mała, gdy wyjechał.”
„A dlaczego on jest taki… dziwny?” Ola zniżyła głos.
„Idź do siebie, kochanie. Później pogadamy.”
Kobieta weszła do łazienki i odkręciła wodę. Potrzebowała chwili, by ochłonąć. W lustrze zobaczyła zmęczoną twarz. Powoli przesunęła dłonią po włosach korzenie już odrastały, ale teraz myślała o czymś zupełnie innym.
Cztery lata temu, gdy Krzysiek odchodził, Kinga widziała, jak bardzo to Jakuba zabolało. Przez miesiąc nie odzywał się do rodziców, obwiniał ich, że odepchnęli brata. A potem jakby się pogodził z tym, przestał wspominać o Krzysztofie, nie odbierał jego rzadkich telefonów. Ale teraz wszystko się zmieniło.
Mąż wszedł za nią do sypialni, zawahał się, po czym cicho powiedział:
„Zostanie z nami. Tak trzeba. Chociaż na jakiś czas. Brat potrzebuje wsparcia. Krzysiek jest w złym stanie. Zdradzała go, więc się rozwiedli. Do rodziców nie może wrócić.”
„I ty podjąłeś tę decyzję sam? Nawet mnie nie pytając? Nie rozmawiając ze mną?” Kinga odwróciła się do męża. „Nie uważasz, że to bezczelność?”
„A co tu było pytać? To mój brat, nie ma gdzie iść.”
„Jaku, mamy nastoletnią córkę. Widziałeś, w jakim on jest stanie? Myślisz, że to w porządku, żeby codziennie to widziała? Krzysiek…”
„Właśnie dlatego potrzebuje pomocy. Rodzina!” Jakub po raz pierwszy tego wieczoru spojrzał żonie w oczy. „Rozumiesz, że nie mogę go zostawić. To niemożliwe!”
„Ile to potrwa?”
„Tyle, ile trzeba. Brat musi dojść do siebie.”
„A co z Olą? Pomyślałeś o niej? Ona jest w takim wieku…”
„Kinga, przestań!” mąż podniósł głos, czego nigdy wcześniej nie robił. „To mój brat. Mój młodszy brat. Nie zostawię go samego w biedzie.”
Kobieta otworzyła usta, by odpowiedzieć, ale zamilkła. Coś w jego głosie sprawiło, że się zatrzymała. Po czternastu latach związku pierwszy raz usłyszała tak twarde nuty.
„Dobrze” odparła, odwracając się do okna. „Tylko go uprzedź, żeby nie pił w domu. I żeby znalazł pracę.”
Jakub nic nie odpowiedział i w milczeniu wyszedł. Przez ścianę Kinga słyszała, jak cicho rozmawia z bratem w kuchni. Bardzo cicho. Pewnie po to, by ona nie słyszała.
Na kuchennym zegarze była już długa po północy, gdy w końcu zapanowała cisza. Kinga leżała bez snu, nasłuchując kroków w korytarzu. Jakub nie położył się od razu. Długo chodził tam i z powrotem, urządzając bratu posłanie w salonie.
„Wszystko będzie dobrze” szepnął, wchodząc pod kołdrę. Ale żona już nie była tego taka pewna.
***
Ranek zaczął się od zapachu alkoholu w kuchni. Kinga w milczeniu przygotowywała śniadanie dla córki, starając się nie zauważać pustych butelek na stole i brudnej popielniczki.
W ciągu miesiąca prawie przywykła, że ich kuchnia zamieniła się w całodobowy bar dla dwóch mężczyzn.
„Mamo, idę do szkoły” Ola przemknęła obok śpiącego na kanapie wujka, przyciskając do piersi plecak. Ostatnio dziewczynka starała się jak najmniej przebywać w domu zapisała się na jakieś zajęcia i przesiadywała u koleżanek.
Kinga po raz kolejny patrzyła, jak córka szybko wychodzi, i czuła, jak w środku narasta złość.
Ten „tymczasowy” gość w ciągu miesiąca zniszczył wszystko, co budowali latami: rodzinne wieczory, wspólne obiady, szczere rozmowy z Olą.
„Dzień dobry” Jakub wyszedł z sypialni już ubrany. „Jest kawa?”
„Została wczorajsza” skinęła głową w stronę ekspresu. „Swoją drogą, musimy porozmawiać.”
„Tylko nie teraz, spóźniam się” mąż złapał kubek i skrzywił się na zimną kawę.
„Kiedy, Jaku? Codziennie się spieszysz. A wieczorem siedzisz z bratem.”
Mężczyzna zatrzymał się w drzwiach i zdziwiony zapytał:
„Co chcesz powiedzieć?”
„To, że czas coś postanowić. Nie możemy wiecznie utrzymywać zdrowego faceta. To nie w porządku!”
„On ma depresję, Kinga. Widzisz, że jest w rozsypce.”
„A my? My nie jesteśmy w rozsypce? Ola nie chce wracać do domu. Codziennie wracam do bałaganu i smrodu. Ty…”
„Co ja?”
„Zmieniłeś się. Jakbym cię nie znała. Stałeś się kimś innym.”
Jakub postawił kubek na stole:
„Wiesz co? Pogadamy wieczorem. Spokojnie. Bez histerii.”
„Nie. Teraz!” Kinga zagrodziła mu drogę. „Chcę, żeby za tydzień Krzysztofa tu nie było. Niech wynajmie mieszkanie, znajdzie pracę. Co chce! Ale niech nie ży
