Ostatnie życzenie więźnia: wzruszające spotkanie z psem, które zakończyło się tajemnicą
Ostatnim pragnieniem skazańca było zobaczyć swojego psa po raz ostatni. Gdy jednak zwierzę weszło do celi, stało się coś niezwykłego.
Zanim zapadł ostateczny wyrok, który miał zakończyć jego życie, jedyną prośbą mężczyzny było spotkanie z owczarkiem niemieckim. Więzień przyjmował swój los z cichą rezygnacją.
Dwanaście lat, dzień po dniu, budził się w zimnej celi B-17. Oskarżono go o zabójstwo, choć zapewniał o swojej niewinności nikt mu nie wierzył. Na początku walczył, składał odwołania, szukał adwokatów, lecz z czasem przestał się bronić i tylko czekał na decyzję sądu.
Przez wszystkie te lata niepokoił się tylko o swoją sukę. Nie miał już rodziny. Ten owczarek niemiecki nie był dla niego zwykłym zwierzęciem towarzyszyła mu, była przyjaciółką i jedyną istotą, której ufał. Znalazł ją jako szczenię, drżącą w ciemnej uliczce, i od tamtej pory byli nierozłączni.
Gdy dyrektor więzienia wręczył mu formularz z prośbą o ostatnie życzenie, mężczyzna nie poprosił o specjalny posiłek, papierosy czy księdza, jak czynili inni. Cicho wyszeptał:
Chcę zobaczyć moją sukę. Ostatni raz.
Początkowo personel był podejrzliwy. Czy to nie próba ucieczki? Lecz w wyznaczonym dniu, przed wykonaniem wyroku, wyprowadzili go na dziedziniec. Pod czujnym okiem strażników spotkał się ze swoją psem.
Gdy go zobaczyła, wyrwała się z obroży i pobiegła w jego stronę. W tej chwili czas zdawał się zatrzymywać.
To, co stało się później, wprawiło wszystkich w osłupienie. Strażnicy nie wiedzieli, jak zareagować.
Suka, uwolniwszy się z uścisku opiekuna, rzuciła się na właściciela z taką siłą, jakby chciała wymazać dwanaście lat rozłąki w jednej chwili.
Uderzyła w jego pierś, przewracając go, i po raz pierwszy od lat więzień nie czuł chłodu krat ani ciężaru kajdan. Tylko ciepło tego uścisku.
Ściskał ją mocno, wtulając twarz w jej sierść. Łzy, które powstrzymywał przez tyle czasu, popłynęły bez opamiętania.
Płakał jak dziecko, bez wstydu, podczas gdy suka cicho skomlała, jakby rozumiała, że czasu zostało niewiele.
Jesteś moją dziewczyną moją wierną szeptał, przyciskając ją jeszcze mocniej. Co będzie z tobą beze mnie?
Dłonie mu drżały, gdy gładził ją raz za razem, jakby chciał zapamiętać każdy szczegół. Ona patrzyła na niego oczami pełnymi oddania.
Wybacz mi że zostawiam cię samą głos mu się załamał. Nie potrafiłem udowodnić prawdy ale przynajmniej dla ciebie zawsze byłem ważny.
Strażnicy stali nieruchomo; niektórzy odwracali wzrok. Nawet najtwardsi byli poruszeni przed nimi nie stał przestępca, lecz człowiek trzymający się jedynego, co mu pozostało.
Podniósł wzrok na dyrektora i, ze łzami w głosie, błagał:
Niech się nią zaopiekują
Prosił, by zabrano ją do jego dawnego domu, obiecując, że nie stawi oporu i pogodzi się z losem.
W tej chwili cisza stała się nie do zniesienia. Suka zaszczekała znów, głośno i ostro, jakby buntując się przeciwko nieuchronnemu.
A więzień po prostu objął ją jeszcze raz, przyciskając mocno do piersi, jak się to robi, żegnając się na zawsze.
