Na! Zabieraj! Daremnie cię słuchałam krzyczała nieznajoma.
Wychowuję córeczkę, którą urodziła kochanka mojego męża. Tak, dobrze przeczytaliście. Ktoś pomyśli, że jestem kobietą niespełna rozumu i powinnam się leczyć. Ale proszę, wysłuchajcie mojej spowiedzi do końca.
Wtedy był rok 2005, mieliśmy z Aleksem rodzinę i własny biznes. Mój ukochany miał kilka sklepów spożywczych, towar sprowadzał z Polski, Włoch i Niemiec. Jego praca pozwalała mi nie zarabiać i całkowicie zająć się domem. Tym bardziej, że mieliśmy wtedy synka, Nikodema, który miał 5 lat. Całą siebie poświęciłam wychowaniu dziecka i gospodarstwu. W domu na Aleka zawsze czekał domowy barszcz, pierogi czy gołąbki. No i oczywiście idealny porządek.
Wszystko jednak runęło tej przeklętej nocy. Wracaliśmy do domu po spotkaniu u przyjaciół, Nikodem już spał w samochodzie. Gdy podjeżdżaliśmy pod dom, zauważyłam, że Aleks zaczyna się denerwować. Przed bramą stała młoda dziewczyna, trzymając różowy kocyk. Gdy tylko wysiedliśmy z auta, podbiegła do mojego męża:
Na! Zabieraj! Daremnie cię słuchałam i nie zrobiłam aborcji!
Patrzyłam na nią jak wryta. Aleks też nie rozumiał, co się dzieje.
Nie chcę jej widzieć ani słyszeć! Nie waż się do mnie dzwonić ani mówić córce cokolwiek!
Stałam kilka minut na mrozie, podczas zawieruchy. Sąsiedzi zaczęli już wyglądać przez okna, przyciągnięci krzykami. Tylko Aleks milczał, trzymając w rękach różowy kocyk.
Chodź, nie stójmy na mrozie. W domu wszystko ci wyjaśnię
Okazało się, że ta dziewczyna to nasza była pracownica, która rok wcześniej odejść z pracy. I sami się domyślacie, jaki był powód.
I co teraz z nią zrobimy? cicho zapytał Aleks, kiedy ostrożnie położył dziewczynkę do łóżka.
Jak to co? Wychowamy. To przecież twoja córka.
Dogadałam się z lekarzami za kopertę, żeby wpisali mi fałszywą drugą ciążę do karty medycznej. Dziewczynkę nazwaliśmy Bogusławą. Nie czułam do niej nienawiści ani innych negatywnych uczuć. Po prostu zrozumiałam, że dziecko do niczego nie jest winne. Za co miałabym nienawidzić dwumiesięcznego niemowlaka?
Bardzo długo nie mogłam wybaczyć Aleksowi zdrady. Chodziliśmy do psychologa, a nawet myśleliśmy o rozwodzie. Ale wiecie czas leczy rany. Zobaczyłam, że mąż naprawdę żałuje swojego grzechu i stara się odzyskać zaufanie. Uwierzcie, nie wybaczyłam mu od razu zajęło to lata.
Nasz syn Nikodem pokochał Bogusławę całym sercem. Ciągle się z nią bawił, wychodził na spacery z wózkiem, chwalił się wszystkim przyjaciołom, jaka ma piękną siostrzyczkę. I nigdy nie pozwolił, żeby ktoś ją skrzywdził.
Minęło 18 lat. Bogusława dorosła i stała się żywym portretem Aleka. Nawet nos marszczy tak samo, gdy ma kichnąć. Zawsze nazywałam ją swoją rodzoną córką. Choć niektórzy sąsiedzi wciąż lubią obgadywać i krzywo na nas patrzeć, gdy mijamy ich na podwórku.
Tydzień temu córka obchodziła ważne święto osiemnastkę. Zdecydowaliśmy, że najpierw uczcimy to w gronie rodziny, a potem Bogusława pójdzie z przyjaciółmi do kawiarni. Przyszli teściowie, moi rodzice, chrzestni córki. I nagle pojawiła się nieoczekiwana gośc
