Matka została zwolniona warunkowo po odbyciu kary za swojego syna; ten sprzedał dom i nawet nie wpuścił jej do środka.
Wiera Nowak zatrzymała się przed znajomą furtką, opierając plecy o wiklinowy płot. Biegła od przystanku jak oszalała i nie miała już sił. Widząc siny dym unoszący się z komina, przycisnęła dłoń do piersi serce tłukło się tak gwałtownie, że niemal rozsadzało jej żebra. Mimo chłodnego powietrza, czoło miała mokre od potu. Otrząsnęła go ruchem dłoni i zdecydowanym krokiem pchnęła bramę.
Wprawnym okiem zauważyła, że drewutnię naprawiono. Syn dawno nie pisał, lecz nie skłamał ojcowski dom był zadbany, jak obiecał. Wbiegła po schodkach ganku, gotowa przytulić swego ukochanego Igorka.
Ale drzwi otworzył obcy mężczyzna, ponury, z kuchenną ścierką przerzuconą przez ramię.
Kogo szukacie? zapytał ochrypłym głosem, bacznie się przyglądając.
Wiera oniemiała.
A Igorek? Gdzie on jest?
Mężczyzna nerwowo podrapał się po brodzie, patrząc na nią bez cienia uprzejmości. Cofnęła się pod jego wzrokiem, świadoma swego wyglądu: wytarta pikowana kurtka, zniszczone buty, poplamiona torba strój biedoty. Ale nie wraca się ze spaceru, gdy wychodzi się z latem zabrali ją, a teraz była późna jesień miała tylko więzienne ubranie.
Igor to mój syn. Gdzie on jest? Czy wszystko w porządku?
Obcy wzruszył ramionami.
Pewnie tak. To wy powinniście wiedzieć. Już miał zamknąć drzwi, ale się zawahał. Igor Kowalski?
Skinęła głową. Mężczyzna spojrzał ze zrozumieniem.
Sprzedał mi ten dom cztery lata temu. Wchodźcie, jeśli chcecie
Nie, nie! Wiera zamachała rękami, omal nie spadając ze schodków. Możecie powiedzieć, gdzie go znaleźć?
Pokręcił głową. Kobieta ruszyła ku bramie. Mogła pójść do przyjaciółki Hani, ale ta miała długi język zasypałaby ją obelgami. A serce matki podpowiadało, że z synem stało się coś złego.
Idąc powoli w stronę przystanku, pogrążyła się w mrocznych myślach. Co się stało? Igorek był taki ufny Cztery lata temu zaufał przyjacielowi i wplątał się w oszustwo. Gdyby nie Wiera, która wzięła winę na siebie, dostałby znacznie dłuższy wyrok. Starą kobietę skazano na ledwie pięć lat. Trzy dni temu wypuścili ją za dobre sprawowanie i nawet opłacili bilet.
Siedząc na betonowej ławce, szepnęła:
Gdzie cię szukać, synku?
Łzy napływały do oczu. Serce ścisnęło się, gdy trzy lata temu przestały przychodzić listy syna. Teraz najgorsze obawy zdawały się potwierdzać sprzedał nawet dom. Otarła policzki chusteczką.
Nagle przed nią zatrzymał się czarny samochód. Ten sam mężczyzna, nowy właściciel domu, podał jej kartkę:
Znalazłem ten adres w dokumentach. Jeśli chcecie, podwiozę was do miasta.
Wzięła kartkę jak koło ratunkowe.
Dzięki, synku, nie martw się dam radę. Pokrzepiona, ruszyła ku nadjeżdżającemu autobusowi.
Pół godziny wstrząsów, niepokoju i zagubienia w mieście w końcu stanęła przed drzwiami na trzecim piętrze nędznej kamienicy. Kilkakrotnie nacisnęła domofon i wstrzymała oddech. Może usłyszy straszną wiadomość. Łzy płynęły bez końca.
Gdy drzwi się otworzyły, jej radość nie miała granic wymięty, lekko pijany, ale żywy jej Igorek! Wybuchnęła płaczem, chcąc go objąć, lecz on nie wydawał się szczęśliwy. Cofnął się, uchylając drzwi:
Jak mnie znalazłaś?
Zaskoczona zimnym przyjęciem, nie wiedziała, co odpowiedzieć. Igor odwrócił ją i popchnął ku schodom:
Przepraszam, mamo, ale nie możesz wejść. Mieszkam z kobietą, która nienawidzi byłych więźniów. Radź sobie, nie mam grosza.
Wiera próbowała mówić o pieniądzach ze sprzedaży domu, lecz drzwi się zatrzasnęły jak strzał w serce. Już nie płakała. Ze spuszczoną głową zeszła po schodach. Hania miała rację wychowała łajdaka. Musiała to przyznać i wysłuchać jej wymówek, nie mając dachu nad głową.
Gdy wróciła do wsi, los ją doświadczył Hania zmarła pół roku temu; jej dom zajmowali już prawie obcy wnukowie. Pod drobnym deszczem Wiera schroniła się na przystanku, rozmyślając o przyszłości.
Reflektory samochodu oślepiły ją ten sam mężczyzna zawołał:
Wsiadaj, jesteś przemoczona!
Odmówiła, łkając nie miała gdzie iść, a ten obcy był tak troskliwy. Prawie siłą wsadził ją do auta.
Rozmawiali. Wiera opowiedziała gorzką historię, tylko wizytę u syna przemilczała ze wstydu. Kierowca, Andrzej, zaproponował, by została u niego, chociaż na trochę. Tak Wiera Nowak wróciła do swego dawnego domu, teraz należącego do Andrzeja. I została.
Andrzej pracował od świtu do zmierzchu miał prężnie rozwijaną tartak; ona zajmowała się domem: gotowaniem, praniem, sprzątaniem. Łatwo z nowoczesnymi urządzeniami. Andrzej, jeszcze młody i po rozwodzie, nie myślał o nowej rodzinie.
Jej obecność była tym, czego potrzebował pod jej opieką, sierota wychowany w domu dziecka, odkrywał wreszcie ciepło rodzinnego ogniska. Gdy mówiła o odejściu, odpowiadał:
Gdzie pójdziesz? Tu jest twój dom!
Powoli i jej serce się ogrzewało. Krwi się nie zmieni, to pewne, lecz Andrzej okazał się rzadkiej dobroci, niemal jak prawdziwy syn. Gdy zbliżała się zima, postanowiła nosić mu obiady do tartaku niedaleko, a czasem był zbyt zajęty, by wracać.
Tego dnia przyniosła termos z gorącym barszczem i pulpety. Odesłała obcego z biura, rozłożyła czysty obrus. Andrzej się roześmiał:
Nowakowa, ty generał! Żadnych dyskusji! A jeśli się obrazi?
Zmarszczyła brwi:
Chcesz go zatrudnić jako brygadzistę? Widać po twarzy to łotr. Zaufaj mojemu instynktowi, więzienie nauczyło mnie czytać w ludziach.
Pokręcił głową:
No, mamo
