Jestem zwolenniczką świadomej konsumpcji, więc często sama kupuję używane rzeczy, a także sprzedaję własne. Czasami, jeśli chcę się pozbyć niepotrzebnych ubrań oddaję za darmo potrzebującym. Tak było i tym razem.
Miałam piękną bluzkę, którą kupiłam specjalnie z okazji ukończenia szkoły przez moją córkę. Miałam ją na sobie raz, a potem przeleżała w szafie kilka lat. Poza tym brakowało w niej guzika: nie chciałam kombinować i przyszywać inny guzik. Pomyślałam, ze nowy właściciel sam zdecyduje co zrobić. W każdym razie postanowiłam nie sprzedawać bluzki, tylko oddać pierwszej osobie, która się zgłosi.
Ogłoszenie z bluzką zamieściłam w serwisie, podając w opisie obecność wad. Niecałe dziesięć minut później napisała do mnie kobieta i wyraziła chęć nabycia ubrania. Następnego dnia poprosiła o mój adres i powiedziała, że odbierze ubranie tego samego dnia. Poprosiłam, żeby nie przychodziła zbyt późno, bo moja rodzina wcześnie chodzi spać.
O godzinie dwudziestej trzeciej zadzwonił telefon. Byłam półprzytomna i nie rozumiałam, kto i dlaczego dzwoni. Słyszę, jak dzwoni telefon:
– Przyszłam po moją bluzkę. Czekam pod drzwiami. – Usłyszałam w słuchawce głos kobiety.
– Czy pani wie, która jest godzina? Właściwie to śpię. Prosiłam, aby nie przychodzić późno.
– Cóż, dopiero teraz wyrwałam się z domu. Mam przyjść kiedy indziej?
Byłam zła, ale postanowiłam oddać bluzkę, żeby móc szybko pójść spać. Kobieta spojrzała sceptycznie na bluzkę i zapytała:
– A gdzie jest guzik?
– Pisałam wadzie w ogłoszeniu. Guzik odpadł i dlatego oddaję ją za darmo. – Powiedziałam coraz bardziej zniecierpliwiona.
– Nigdzie nie było o tym mowy! Jest pani oszustką.
Po takiej bezczelności nie wytrzymałam i po prostu wyrzuciłam tę wariatkę z mojego mieszkania. Nie mam już ochoty dawać ludziom rzeczy za darmo, zawsze znajdą powód do narzekań.
