**Dziennik**
Miała 32 lata, gdy jej dwunastoletnia córka została żoną jego dwudziestodwuletniego chłopaka. Ona dwanaście, on dwadzieścia dwa, a jej matka trzydzieści dwa. Wczoraj poślubił jej mamę. Powiedzieli jej o tym dziś.
Dziewczynka zamknęła się w pokoju i nie wyszła przez cały dzień. Wołali ją, matka stała pod drzwiami, proponując kino, wycieczkę do wesołego miasteczka, spacer, wizytę u znajomych. Nie odpowiedziała. Leżała na kanapie, najpierw płakała, potem zasnęła. Później wpatrywała się w sufit, zamyślona. Wieczorem głód w końcu zmusił ją do wyjścia.
Minęło kilka lat, zanim przyzwyczaiła się do nowej sytuacji. Każde słowo matki przyjmowała z nieufnością, patrzyła na nich z pogardą, była opryskliwa, brutalna, pełna nienawiści. Jej ciotka próbowała rozmawiać, ale nie chciała słuchać. Często myślała o ucieczce. Pewnego dnia uciekła i schowała się u sąsiadów, siedząc na schodach prowadzących na strych, aż zimno zmusiło ją do pójścia do ciotki.
Gdy matka po nią przyszła, dziewczynka była już rozgrzana i najedzona. Dłonie matki lekko drżały, a w jej oczach stały łzy. Przyszła sama.
Wróciły do domu taksówką. Patrzyła na profil matki wydała jej się stara. On był piękny. Potem nagle zniknął na cały miesiąc. Nie pytała, matka nie mówiła nic, ale w domu znów było jak dawniej. Tylko one dwie. Powoli się pogodziły, a córka się uspokoiła.
Ale on wrócił. Młody mąż jej matki. Dziewczyna przyzwyczaiła się do niego, rozumiejąc, że stał się częścią ich życia. Gdy miała osiemnaście lat, przy obiedzie podała mu nóż, celowo trzymając jego dłoń dłużej niż trzeba. Spojrzała mu prosto w oczy, a on nie odwrócił wzroku. Matka, blada, spuściła głowę. Obiad skończył się w ciszy.
Innego dnia, gdy matki nie było, podeszła do niego, przyciskając czoło do jego pleców, wstrzymując oddech. Zastygł na chwilę, po czym odwrócił się, delikatnie odsunął i wziął ją za ramiona, mówiąc, by nie robiła głupot. Wtedy wybuchnęła histerycznym płaczem: *Dlaczego? Co ona ma, czego ja nie mam? Jest stara, ma zmarszczki, nie widzisz? Po co ci starucha?*
Przyniósł jej szklankę wody, posadził w fotelu, okrył kocem, po czym wyszedł, trzaskając drzwiami. Została tam, płacząc, rozumiejąc, że musi wyprowadzić się do akademika lub wynająć mieszkanie. Odrzucona jak niechciany kotek. Odsunięta. Upokorzona.
Był taki piękny. Śniła o nim. Nie wracał do domu, a matka milczała. Obie krążyły po mieszkaniu jak cienie.
W końcu wrócił po kilku dniach. Matki nie było, była znowu sama, w kuchni, popijając herbatę i pisząc notatki. Gdy wszedł i usiadł naprzeciw, serce zamarło jej w piersi. Powiedział zmęczonym głosem, patrząc jej w oczy: *Kocham twoją matkę, zaakceptuj to. To ją wybrałem, nie ciebie. Nie wracajmy do tego, przestańmy się męczyć.* Nie odwrócił wzroku.
Noc spędziła nieruchomo, z suchymi oczami, z pustką w głowie. Rano zobaczyła, jak on i matka całują się w kuchni. Zrobiło jej się niedobrze, uciekła do łazienki.
Znalazła miejsce w akademiku. Matka prosiła, by wróciła, potem dała jej pieniądze na wynajem.
Gdy miała dwadzieścia pięć lat, on trzydzieści pięć, a matka czterdzieści pięć relacje niemal się unormowały. Odwiedzała ich, jedli razem obiady, rozmawiali i śmiali się. Ciotka powiedziała: *Dzięki Bogu, dorosłaś.* Mama była szczęśliwa, spokojna, a jej mąż wciąż piękny. Nawet bardziej niż kiedyś. Zdała sobie sprawę, że wszystkich swoich adorantów porównuje do niego i ta myśl ją przerażała.
Potem przeżyła nieszczęśliwy romans. Był żonaty i nie zamierzał zostawiać żony. Kochała go, czekała pod pracą, płakała. Nie chciała być ukrytą kochanką. Wszystko było bolesne, rozdzierające i gorzkie. Zabierał ją nad morze, dawał prezenty, pytał, czy to nie wystarczy, czy ich związek naprawdę musi być oficjalny, z dziećmi i ślubem. Dla niego codzienność we dwoje była nudna.
Odmawiała, uparcie kręciła głową. Przypominała sobie matkę całującą męża w kuchni i siebie, uciekającą, by zwymiotować z obrzydzenia. Nie rozumiała, że życie we dwoje może być inne. Piękne. Spokojne. Prawdziwe.
Tamten rok był dla niej burzą. Rzadko wracała do domu. Spotykała matkę w kawiarniach, czasem ich odwiedzała. Matka trochę schudła, wciąż dbając o urodę. Jej mąż wciąż był czarujący. Ona, już dorosła i trzeźwo myśląca, wreszcie zrozumiała głębię uczucia matki.
Gdy miała dwadzieścia osiem lat, on trzydzieści osiem, matka czterdzieści osiem dostała pracę w innym mieście. Wyjechała. A może uciekła od przeszłości, która pochłonęła trzy lata jej życia.
Nowe życie układało się dobrze. Była spokojna. Nawet zaczęła spotykać się z kolegą z pracy samotnym i miłym. Wydawało się, że czas na ślub, rodzinę. Decyzje.
Mąż matki przyjechał w sprawach służbowych. Spotkali się na obiedzie. Była lekka, roześmiana. Opowiadała o nowym życiu, pytała o interesy, o matkę. On odpowiadał. Potem spojrzała na jego dłonie i poczuła nagły, fizyczny poryw, by ją objął
Wydawało się, że zrozumiał. Zamilkł, szukając słów, obawiając się zranić ją. Mimo to powiedział: *Kocham cię, tę kapryśną dziewczynkę. Rozumiem twój ból, rany, pragnienia. Zawsze będziemy przyjaciółmi, zawsze możesz na mnie liczyć.*
Zrobiło się niezręcznie. Roześmiała się: *Czego właściwie ode mnie chcesz?*
Niedługo potem zadzwonił matka była chora, czekała na wizytę. Oddzwoniła do matki, której głos brzmiał zmęczony, ale spokojny: *Przyjedź w weekend, nie teraz, masz swoje sprawy. UcieszęOtworzyła drzwi szpitalnej sali i zobaczyła jego plecy zgarbione nad pustym łóżkiem, a wtedy zrozumiała, że miłość nigdy nie umiera tylko zmienia kształt, którego czasem nie potrafimy rozpoznać.
