Weronika i Krzysztof szykowali się do ślubu. Dzień przed uroczystością matka panny młodej, Halina Nowak, przyjechała poznać przyszłą teściową. Spotkanie odbyło się w domu matki Krzysztofa Jadzi Kowalskiej. Omówili szczegóły wesela, zasiedli razem do stołu. Następnego ranka Halina zbierała się do wyjścia. Weronika wyszła ją odprowadzić.
No i jak ci się podoba Krzysztof? zapytała matkę.
Dobry chłopak uśmiechnęła się, ale westchnęła ciężko.
Mamo, co się stało? zdziwiła się Weronika.
Córeczko, uważaj na jego matkę. Jeszcze wiele o niej nie wiesz.
Te słowa szybko znalazły potwierdzenie.
Gdy Weronika dowiedziała się, że teściowa planuje zamieszkać z nimi, powiedziała mężowi wprost:
Wybieraj: albo ja, albo twoja matka.
Nie mam zamiaru nikogo wybierać odparł spokojnie Krzysztof. Zostajemy tak, jak jest, a mama niech sama radzi sobie ze swoimi sprawami.
Więc nie pozwolisz, by się do nas wprowadziła?
Już jej to powiedziałem.
Jak zareagowała?
Wściekła się. Nazwała mnie niewdzięcznikiem i powiedziała, że pożałuję.
To było do przewidzenia
Jadwiga Kowalska wcześnie przeszła na emeryturę lata pracowała jako stewardesa.
Koniec. Dosyć się napracowałam zdecydowała, otrzymując wysoką emeryturę, z pewnością większą niż większość.
Ale szybko zrozumiała, że na jej styl życia te pieniądze nie wystarczą. Rozwiązanie nasunęło się samo: przerzucić wydatki na syna.
Wychowałam cię, dałam ci wykształcenie. Teraz twoja kolej, by spłacić synowski dług powiedziała, gdy Krzysztof skończył zaledwie 23 lata. Od przyszłego miesiąca ty płacisz czynsz i jedzenie.
Dobrze odparł. Ale jeśli ja zajmę się domem, ty nie wtrącasz się w moje życie.
Zgodziła się i, trzeba przyznać, nie przeszkadzała mu. Życie syna mało ją obchodziło. Krzysztofa wychowali głównie dziadkowie, podczas gdy ona układała sobie własne życie bez większych sukcesów.
Minęły lata. Syn dorósł, wprowadził się do niej pod koniec studiów. Pięć lat płacił czynsz i utrzymywał matkę. Ona zaś cieszyła się życiem, wydając emeryturę tylko na siebie.
Gdy Jadwiga skończyła pięćdziesiąt lat, Krzysztof przyprowadził do domu żonę.
Jaka pani zadbana! zawstydziła się Weronika podczas pierwszego spotkania z teściową. Wcale nie wygląda pani na emerytkę.
Dowiedziawszy się, że młodzi zamieszkają z nią, Jadwiga ucieszyła się: No, bardzo dobrze powiedziała, myśląc: Teraz nawet nie będę musiała gotować.
Weronika uznała to za szczerość, ale Krzysztof wyjaśnił:
Mamie zabrakło odwagi, by nas wyrzucić. Przez ostatnie pięć lat ja płaciłem za wszystko.
Wizyta Haliny szybko rozwiała i tak już kruche złudzenia:
Córeczko, uważaj. Ta kobieta żyje tylko dla siebie. O was zapomni, gdy będziecie niewygodni. Ważne, byś trzymała się męża. Podobał mi się. Ale z jego matką nie mieliście szczęścia.
Minęło pół roku. Jadwiga zakochała się. Coraz częściej pojawiał się mężczyzna o imieniu Adam. A potem
Macie dwa tygodnie, by się wyprowadzić. Sprzedaję mieszkanie. Wyprowadzam się do Krakowa.
Mówisz poważnie? spojrzał zszokowany Krzysztof.
Co? Mam prawo. Mieszkanie jest moje. Dostałam je od rodziców.
I nas wyrzucasz?
Tak. Wszystko jest legalne.
Krzysztof w milczeniu włożył marynarkę i wyszedł. Wieczorem on i Weronika już pakowali rzeczy. Wynieśli się do kolegi, który akurat szukał lokatorów. Miesiąc później Jadwiga sprzedała dom i wyjechała z Adamem do Krakowa.
Kilka dni później Krzysztof próbował pożyczyć od niej pieniądze:
Nie, oczywiście. Mam inne wydatki zaplanowane odparła chłodno matka.
No cóż, powodzenia powiedział.
Tobie też uśmiechnęła się. Nawet go nie przytuliła na pożegnanie.
Minął rok. Jadwiga zadzwoniła: rozstała się z Adamem, zabrał wszystkie pieniądze i zniknął. Została sama, bez domu. Wróciła i od razu oznajmiła:
Będę mieszkać z wami.
Nie. Weź resztę pieniędzy, weź kredyt hipoteczny.
Kredyt? W moim wieku? Z emerytury?
Znajdź pracę. Będziesz musiała radzić sobie, jak wszyscy.
Więc nie pomożesz mi?
Nic ci nie jestem winna, mamo.
Wybuchnęła:
Jesteś niewdzięcznikiem! Wychowałam cię!
Po prostu idę twoim śladem odparł syn spokojnie.
Jadwiga mieszkała u przyjaciółek, dopóki starczyło jej pieniędzy. Potem odmowa za odmową. I znów wróciła do syna.
Mamo, nie jesteś chora ani stara. Znajdź pracę. Wynajmij choć pokój. Szukaj.
Nie żal ci mnie?
Nie. Przypominasz mi tę ważkę co śpiewała całe lato.
Później Jadwiga się ułożyła nie z pracą, ale z nowym małżeństwem. Z pierwszym lepszym. Ale przynajmniej miała dom.
Lecz to już zupełnie inna historia
