Dzisiaj zrozumiałem wiele, choć ból wciąż jest świeży. Jadwiga, jak co dzień, przygotowywała obiad kroiła mięso na gulasz. W kuchni unosił się zapach cebuli, na patelni skwierczał tłuszcz, gdy nagle zadzwonił telefon. Jej mąż Marek podniósł słuchawkę. Jego głos był spokojny:
Halo?
Potem nastąpiła cisza. Długa. Jakby ktoś mówił bez przerwy, a on tylko słuchał. Jadwiga otarła dłonie o fartuch i wyszła z kuchni. W korytarzu pustka. Przewód telefoniczny ciągnął się w stronę pokoju dzieci. Serce ścisnęło się w piersi. Nie wiedząc dlaczego, szła cicho, na palcach, jak złodziejka.
Z uchylonych drzwi dobiegł szept. Tonem, jakim nigdy z nią nie rozmawiał.
Kinga, uspokój się Rozumiem cię, naprawdę. Ale i ty zrozum mnie. Mam rodzinę, nie mogę teraz przyjechać Też cię kocham. Bardzo. Ale teraz nie mogę rozmawiać Jadwiga może wejść w każdej chwili. Wszystko jej powiem, ale jeszcze nie teraz Jutro. Proszę, nie dzwoń do mnie teraz. I tak Kocham cię.
Poczuła, jakby raził ją prąd. Ręka, gotowa otworzyć drzwi, zastygła w powietrzu. Serce biło tak mocno, że oddech stał się ciężki. Kocham cię. Powiedział to innej kobiecie. Nie jej.
Jadwiga nie urządziła sceny. W głowie odezwał się głos matki: Nigdy nie działaj pod wpływem emocji. Wyprostowała się, ile sił, i wróciła do kuchni. Chwyciła nóż, ale dłoń drżała. Kawałki mięsa lądowały na desce chaotycznie. O nogi ocierała się kotka, Jadwiga rzuciła jej kawałek jedyny odruch automatycznej życzliwości.
Też cię kocham
Te słowa wirowały w głowie jak zaklęcie. Zaczepiła się o inną jego frazę: Mam rodzinę Czyli jeszcze jest ważna? Jeszcze coś znaczy?
Ale w takim razie kim jest ona? Tylko matką jego dzieci? Gospodynią? Przyzwyczajeniem? Ból ścisnął pierś. Przecież wszystko było dobrze. Był troskliwy, uważny. Żadnych oznak oddalenia. Nigdy nie dał powodu.
Po dwudziestu minutach Marek wrócił do kuchni, wciągnął nosem zapach gotującego się jedzenia i uśmiechnął się:
Ale aromat! Jak długo jeszcze?
Za pół godziny. Pokroiłam mięso drobno, żeby szybciej zmiękło Kto dzwonił?
Co? jakby nie zrozumiał. A, z pracy. Poprosili, żebym jutro wpadł odbierać materiały.
Często cię wzywają w weekendy. Nie podoba mi się to.
Wszyscy na urlopach, lato
Mhm.
Dlaczego taka smutna, Jadziu?
Po prostu zmęczona. Myślałam, że jutro spędzimy razem czas, pojedziemy na działkę.
Ty pracujesz. Pojedziemy wieczorem.
Marku
Co?
Czy ty mnie kochasz?
Oczywiście, co ty. Kocham, Jadziu. I nasze dzieci też. Wiesz, rodzina to dla mnie wszystko.
Wyprostował się, objął ją, pocałował w szyję. Ale po raz pierwszy w życiu ten pocałunek wydał jej się obcy.
Później leżała na kanapie i patrzyła, jak synowie bawią się obok. Kotka wskoczyła jej na brzuch, wbiła pazurki dziękowała za poczęstunek. Jadwiga ścisnęła jej łapki, opuściła głowę na puszyste futro.
Ta kobieta musi zniknąć.
Jadwiga nie potrafiła dzielić się mężem. Nie mogła z nim spać, wiedząc, że był z inną. Ale stracić go nie do zniesienia. Decyzja przyszła sama: rozprawić się z kochanką. Osobiscie. Bez jego udziału.
Następnego dnia, gdy Marek odprowadził dzieci do przedszkola i szykował się do pracy, Jadwiga powiedziała w firmie, że źle się czuje, i została w domu. Pożyczyła od sąsiadki chustę i bluzę będę malować ściany. Potem prosto do parku. Po kilku minutach wyszedł Marek. Jadwiga podążała za nim, kryjąc się w bramach.
Wszedł na targ, kupił kwiaty i owoce, skierował się w stronę willowej dzielnicy. Jadwiga zrozumiała: tam ona mieszka. Mąż zniknął za bramą.
Usiadła na ławce. Czekała. Wreszcie wyszedł nie sam. Wysoka blondynka u jego boku. Skierowali się w stronę lasu tam, gdzie kiedyś chodzili razem. Jadwiga wróciła do domu. W głowie żar. W sercu rozpacz.
Po kilku dniach udało jej się przyjrzeć Kindze piękna, choć zdradliwa. Około trzydziestki. Potem szczęście: zobaczyła ją z przyjaciółką. Ta, nieświadoma, wygadała się.
Kinga? Samotna matka z chorym dzieckiem, mąż ją zostawił. Teraz ma wielbiciela. Żonatego. Mówi, że porzuci dla niej swoją żonę szepnęła przyjaciółka, a w sercu Jadwigi zapłonęła zemsta.
Dziś wiem, że ból nie znika, ale uczy. Czasem nawet najbliżsi noszą maski. A prawda, choć bolesna, zawsze wychodzi na jaw. Lepiej samemu ją odkryć, niż żyć w kłamstwie.
