Jedyna niewierność przed ślubem: jak komentarz o męskiej wadze zmienił życie.
Helena była niewierna narzeczonemu tylko raz, tuż przed ślubem. Nazwał ją grubą i oznajmił, że nie zmieści się w suknię ślubne. Urażona, wybrała się z przyjaciółkami do klubu. Tam upiła się i obudziła w nieznanym mieszkaniu z przystojnym mężczyzną o błękitnych oczach. Wstyd ją sparaliżował! Nie powiedziała o tym Wojciechowi, wybaczyła mu przytyki i zaczęła się odchudzać. Alkoholu już nie tykała, bo wkrótce odkryła, że jest w ciągu, więc była to dobra okazja, by zerwać z nałogiem.
Córka urodziła się w terminie śliczna, mądra dziewczynka o błękitnych oczach. Wojciech ją uwielbiał. Przez pięć lat Helena wmawiała sobie, że wszystko jest w porządku, że oczy córki odziedziczyła po dziadku, który też miał niebieskie. A te kręcone włosy? Starała się wymazać z pamięci tamtego mężczyznę, którego nazwiska nawet nie pamiętała. Lecz coś w sercu podpowiadało jej, że dziecko nie jest Wojciecha. Może dlatego znosiła wszystko: nocne wiadomości, częste wyjazdy służbowe, wieczne narzekania na jej wygląd i gotowanie. Dziewczynka potrzebowała rodziny, kochała ojca, a który mężczyzna nie oszukuje?
Cierp, dokąd pójdziesz? mówiła matka. U nas miejsca nie ma, babcia w łóżku, brat przyprowadził synową, i gdzie was zmieszczę? Mówiłam ci: nie przepisuj mieszkania na teścię, zostaniesz przy rozbitej szafie!
Helena cierpiała. Ale to nie pomogło, i pewnego dnia Wojciech odszedł. Powiedział, że spotkał inną, nawet płakał, zapewniał, że zawsze będzie ojcem Agnieszki, ale nie może żyć bez uczucia. Matka, która niby kochała wnuczkę, po rozwodzie rzuciła:
Zrób test na ojcostwo, może na próżno płacicie alimenty!
Helena była zszokowana. Myślała, że tylko ona ma takie podejrzenia. Okazało się, że nie.
Oszalałaś? warknął Wojciech. Agnieszka to moja córka, to przecież oczywiste nawet dla ślepego.
Teściowa nie spodziewała się takiego, bo gdy rok po rozwodzie Helena trafiła do szpitala z zapaleniem wyrostka, dawne podejrzenia rozwiały się na widok znajomej twarzy.
Przepraszam, czy my się znamy? zapytał chirurg.
Helena energicznie pokręciła głową. Liczyła, że nie przypomni sobie. Ale on pamiętał, i nazajutrz żartował przy personelu:
Mam nadzieję, że tym razem nie uciekniesz jak ostatnio?
Zaczerwieniła się jak burak. Postanowiła jak najszybciej zniknąć ze szpitala. Nie przewidziała jednak jednego: w ciągu tych dni Marek zdążył sprawić, że nie chciała już uciekać.
O córce nie wspomniała, tylko napomknęła, że ma dziecko, ale unikała tematu ojcostwa.
Marek zrozumiał wszystko, gdy tylko zobaczył Agnieszkę. Martwił się, kupił lalkę, wypytywał Helenę, jak się zachować.
Rozumiesz mówił gdy byliśmy mali z siostrą, mama poznała mężczyznę, naprawdę go kochała, ale siostra go nie zaakceptowała, i w końcu go odrzuciła. Nie chcę tego. Chcę być dla twojej córki drugim ojcem.
Te słowa oszołomiły Helenę. A gdy z
