W małym miasteczku Białystok, gdzie życie płynie leniwie jak wody Narwi, wiosną 1988 roku wydarzyło się coś niepojętego. Para młodych małżonków zniknęła bez śladu, jakby rozpłynęła się w powietrzu. Dom pozostał nietknięty – obiad stygł na stole, samochody stały w garażu, tylko Ludwika i Marek Wojciechowscy zniknęli. Policja przeszukała Puszczę Knyszyńską, brzegi Biebrzy, nawet opuszczone gospodarstwa, ale nie znaleziono ani śladu, ani kropli krwi, żadnej wskazówki.
Przez 22 lata nikt nie znał odpowiedzi. Rodziny cierpiały, policja się poddała, sprawa poszła w zapomnienie. Aż w 2010 roku w bagnach nad Biebrzą znaleziono straszną prawdę. Coś tak okropnego, że nikt nie chciał w to uwierzyć. Prawda okazała się gorsza niż najgorsze koszmary.
15 marca 1988 roku nad Podlasiem przeszła burza piaskowa, rzadkość w tych stronach. Marek Wojciechowski, 40-letni mechanik, wcześniej zamknął warsztat. Jego żona Ludwika, 29-letnia nauczycielka, wróciła ze szkoły i czekała w domu. Sąsiadka, Krystyna Nowak, wspominała później głośne kłótnie dochodzące z ich żółtego domku w lutowe wieczory.
Około 18:30 Marek wrócił do domu. Jego niebieski Fiat 125p stał później w garażu. Na stole czekała kolacja, talerze nakryte dla dwojga, ale jedzenie pozostało nietknięte. Mieli jechać do Warszawy następnego dnia, by odwiedzić siostrę Ludwiki, Kasię. Zarezerwowali już pokój w hotelu. Nigdy tam nie dotarli.
Gdy Kasia nie mogła się dodzwonić w niedzielę, wezwała policję. W poniedziałek 18 marca posterunkowy Tomasz Kowalski znalazł pusty dom. Portfel Marka leżał w sypialni, torebka Ludwiki na stole. Jedyną niepokojącą rzeczą była ciemna plama na kuchennej podłodze, świeżo wyczyszczona. Śledztwo skomplikowało się, gdy okazało się, że Marek wypłacił z banku 5000 złotych trzy dni przed zaginięciem. Ludwika zaś wzięła zwolnienie lekarskie w szkole, podając „problemy rodzinne”.
Detektyw Andrzej Zalewski, weteran z 25-letnim stażem, prowadził śledztwo. Na początku małżeństwo wydawało się idealne. Marek od 15 lat pracował w tym samym warsztacie, Ludwika uczyła w szkole podstawowej od 8 lat. Ale głębsze przesłuchania ujawniły pęknięcia w tym obrazie. Koledzy Ludwiki widzieli siniaki na jej rękach zimą 1987. Brat Marka, Jan, przyznał, że jego brat miał od dwóch lat problem z alkoholem i stał się agresywny.
Przeszukano całą okolicę. Śmigłowce patrolowały obszar 500 km². Po trzech tygodniach rolnik znalazł spalone ubrania nad brzegiem Biebrzy, 60 km od Białegostoku. Kasia rozpoznała kwiecistą bluzkę Ludwiki. Analizy nie wykazały śladów krwi. Sprawa zaczęła się komplikować, gdy służąca, Zofia Wiśniewska, zeznała, że widziała ślady przemocy w domu Wojciechowskich. W grudniu 1987 Marek oskarżał żonę o zdradę.
Śledczy odkryli, że Ludwika zaprzyjaźniła się z nauczycielem WF-u, Dariuszem Sokołowskim, który zniknął dwa tygodnie po Wojciechowskich. Właściciel mieszkania myślał, że się wyprowadził. Detektyw Zalewski zaczął łączyć fakty. Jego teoria? Marek, pijany i zazdrosny, zabił żonę, potem Dariusza, a potem sam zniknął. Ale były luki – jak sam poradził sobie z dwoma ciałami?
Do końca 1988 roku sprawa trafiła do archiwum. Kasia co roku w rocznicę zaginięcia zamieszczała ogłoszenia w gazetach. Detektyw Zalewski przeszedł na emeryturę w 1995 roku, zabierając żal do grobu. Jego następca, komisarz Ewa Malinowska, odziedziczyła tę i wiele innych zimnych spraw.
12 sierpnia 2010 roku, podczas badań ornitologicznych w bagnach Biebrzańskiego Parku Narodowego, robotnicy znaleźli coś makabrycznego. W błocie, zawinięte w folię, były ludzkie kości. Znaleziono szczątki trzech osób – dwóch dorosłych i jednego młodego mężczyzny. Pierścień ślubny z inicjałami „MW LW” i datą „1985” potwierdził tożsamość Wojciechowskich. Trzecie szczątki pasowały do Dariusza.
Badania wykazały, że Ludwika zginęła od uderzeń tępym narzędziem, Marek od ran kłutych, Dariusz też został zamordowany. To obaliło teorię, że Marek był zabójcą. Ktoś inny zabił wszystkich trójkę. Śledztwo wykazało, że w 1988 roku jakiś mężczyzna pytał o Wojciechowskich, podając się za detektywa. Opisy pasowały do spraw z innych województw – w 1987 roku w Lublinie, w 1989 w Olsztynie.
W listopadzie 2010 roku znaleziono klucz – Henryk Borkowski, były żołnierz, później ochroniarz, który w 1988 roku pracował przy budowie w okolicy. Miał obsesję na punkcie zdrady małżeńskiej. Gdy go znaleziono, miał 69 lat i chorował na demencję. W jego mieszkaniu były wycinki o niewiernych małżonkach. Zmarł w 2013 roku w zakładzie psychiatrycznym.
W marcu 2011 roku, dokładnie 23 lata później, Kasia zorganizowała pogrzeb dla siostry. Wspomniano też Marka i Darka – wszystkie ofiary chorego umysłu. Prawda wyszła na jaw po latach, jak ciała z bagien Biebrzy.
