Zrozumiałem, co zrobiłem. Chciałem wrócić do mojej byłej żony, z którą przeżyłem 30 lat, ale było już za późno…
Mam teraz 52 lata. I nie mam nic. Ani żony, ani rodziny, ani dzieci, ani pracy nic…
Nazywam się Wojciech Kowalski. Przeżyłem 30 lat z moją żoną. Zawsze zarabiałem na życie, by utrzymać rodzinę, a żona zajmowała się domem. Nie chciałem, żeby pracowała. Cieszyłem się, że zostaje w domu. Ale z czasem zaczęła mnie irytować.
Żyliśmy razem, szanując się, ale miłość wygasła. Myślałem, że to normalne. Mnie to odpowiadało. Ale potem wszystko się zmieniło. Pewnego wieczoru, w barze, poznałem Klaudię. Była o 20 lat młodsza ode mnie. Była piękna, miła i zabawna. Jak sen, który się spełnił.
Zaczęliśmy się spotykać, a wkrótce została moją kochanką. Dwa miesiące później zrozumiałem, że nie chcę już okłamywać żony. Nie chciałem wracać po pracy do domu. Zrozumiałem, że kocham Klaudię i chcę, by została moją żoną.
Kilka dni później powiedziałem prawdę żonie. Nie robiła scen. Pozostała spokojna. Myślałem, że mnie też nie kocha, dlatego tak to przyjęła. Ale dopiero teraz rozumiem, jak bardzo skrzywdziłem Małgorzatę.
Wzięliśmy rozwód. Sprzedaliśmy mieszkanie, w którym spędziliśmy tyle lat. Klaudia nalegała, żeby nie zostawiać go byłej żonie. Tak też zrobiłem. Małgorzata kupiła kawalerkę. Ja za oszczędności kupiłem dwupokojowe mieszkanie dla Klaudii.
Nie pomogłem byłej żonie, nie dałem jej nawet złotówki. Wiedziałem, że nie ma pieniędzy i nie znajdzie szybko pracy. Ale wtedy mnie to nie obchodziło. Nasi synowie nie chcieli ze mną rozmawiać. Czuli, że zdradziłem ich matkę, i nie mogli mi tego wybaczyć.
Wtedy mnie to nie przejmowało. Klaudia była w ciąży, z niecierpliwością czekaliśmy na dziecko. Wkrótce urodził się syn. Ale chłopiec nie był do mnie podobny, ani do Klaudii. Przyjaciele wątpili, czy to moje dziecko. Nie chciałem ich słuchać.
Życie z Klaudią nie układało się dobrze. Musiałem ciężko pracować, zajmować się domem i dzieckiem. Klaudia tylko żądała pieniędzy i ciągle gdzieś wychodziła. W domu był bałagan, nigdy nie było gotowego obiadu. Wracała o trzeciej czy czwartej nad ranem, śmierdząc alkoholem, i wywoływała kłótnie o byle co.
W końcu straciłem pracę. Byłem zmęczony, zły, źle wykonywałem obowiązki. Przez trzy lata moje życie tak wyglądało. Potem mój brat, który nigdy nie lubił Klaudii i wątpił, że to moje dziecko, zmusił mnie do testu DNA. Okazało się, że to nie mój syn.
Natychmiast się rozwiedliśmy, gdy wszystko wyszło na jaw. Przez ten czas nie miałem kontaktu ani z żoną, ani z synami. Po rozwodzie z Klaudią postanowiłem wrócić do pierwszej żony. Kupiłem kwiaty, wino, tort i poszedłem do niej. Okazało się, że Małgorzaty tam już nie ma. Nowy właściciel dał mi jej nowy adres.
Poszedłem tam. Otworzył mi mężczyzna. Okazało się, że Małgorzata znalazła dobrą pracę i wyszła za kolegę z biura. Była szczęśliwa i dobrze się czuła.
Później spotkałem ją w kawiarni. Poprosiłem, żeby wróciła. Spojrzała na mnie jak na idiotę i wyszła. Teraz rozumiem, jaki błąd popełniłem. Czego chciałem? Co osiągnąłem? Dlaczego zostawiłem żonę dla młodszej dziewczyny?
Mam teraz 52 lata. I nie mam nic. Ani żony, ani pracy, a nawet synowie nie chcą ze mną rozmawiać. Straciłem wszystko, co było dla mnie najważniejsze. I to wyłącznie moja wina. Niestety, nigdy już nie naprawię tego błędu…
