Halino Michałowno, znowu zjadłaś moje serniki?! Alicja stoi na środku kuchni z pustym opakowaniem.
Myślałam, że wspólne… zaczynam się tłumaczyć.
Jakie wspólne? Kupowałam specjalnie dla Zosi! Ma alergię na wszystko inne!
Dawid wychodzi z pokoju, zmęczony po nocnej zmianie.
Mamo, ile można? Umawialiśmy się lewa półka w lodówce!
Lewa półka. W mojej własnej lodówce są teraz ich półki i nasze. Półtora roku temu wprowadzili się tymczasowo. Dopóki nie znajdą mieszkania. Tymczasowe stało się wieczną udręką.
Babciu Halu, gdzie mój plecak? Krzysiek biega po mieszkaniu.
Dziadku, widziałeś moją lalkę? Zosia ciągnie męża za rękaw.
Wiktor chowa się za gazetą na balkonie. Jedyne miejsce, gdzie można się ukryć we własnym domu.
Wszystko! nagle krzyczy Alicja. Nie wytrzymam już! Dawid, albo się wyprowadzamy, albo ja z dziećmi idę do mamy!
Gdzie się wyprowadzać? warknie syn. Wynająć za trzy tysiące? Mamy kredyt na samochód!
To sprzedaj auto!
Oszalałaś? Do pracy czym jeździć?
Dzieci zaczynają płakać. Próbuję je uspokoić, ale Alicja wyrywa Zosię z moich rąk.
Nie trzeba! Sami damy radę!
Idę do swojego pokoju. Słyszę, jak zatrzaskują się drzwi wejściowe Dawid wyszedł. Potem płacz dzieci, krzyki Alicji.
W moim mieszkaniu. W moim domu, gdzie z Wiktorem przeżyliśmy trzydzieści lat.
Wieczorem wszyscy udają, że nic się nie stało. Jemy w ciszy. Dzieci bawią się widelcami. Alicja demonstracyjnie nie patrzy na Dawida.
Tato, podaj sól prosi syn.
Wiktor w milczeniu podaje. Ostatnio coraz rzadziej odzywa się. Zmęczony cudzymi awanturami we własnych czterech ścianach.
Po kolacji Dawid zostaje w kuchni.
Mamo, przepraszam za rano. Alicja jest po prostu nerwowa.
Rozumiem.
Nie, nie rozumiesz! nagle wybucha. Nie rozumiesz, jak to jest mieszkać z rodzicami w wieku trzydziestu pięciu lat! Czuć się nic niewartym!
Synku
Nie trzeba! Wiem, że wam też ciężko. Ale my nie mamy gdzie iść!
Milczę. Co tu powiedzieć?
Nocą nie śpię. Słyszę, jak za ścianą wstaje Wiktor. W salonie, który oddaliśmy młodym, płacze Zosia. Alicja ją uspokaja.
Rano budzi mnie hałas. W kuchni Krzysiek upuścił talerz.
Nic się nie stało mówię, zamiatając odłamki.
Mama będzie krzyczeć szepcze wnuk.
Nie powiemy mamie.
Przytula mnie. Mały, ciepły, najdroższy. Dla wnuków zniosę wszystko. Ale jak długo?
Po tygodniu Dawid wraca z pracy dziwny. Zamyślony, ale nie ponury.
Mamo, tato, musimy porozmawiać.
Siadamy we trójkę w kuchni. Alicja usypia dzieci.
Zdecydowałem. Biorę kredyt, kupujemy dom.
Co? serce ściska mi się. Jaki kredyt? Synku, to ogromne pieniądze!
Mamo, inaczej się nie da. Wszyscy zwariujemy.
Ale dwadzieścia lat spłacać! Wiktor pierwszy raz od miesięcy zabiera głos.
Spłacę. Znalazłem opcję na sąsiedniej ulicy. Mały, ale nasz.
Na sąsiedniej? dopytuję.
Tak. Żebyście mogli widywać się z wnukami. I my gdyby pomoc była potrzebna.
Patrzę na syna. Kiedy wyrósł? Kiedy z chłopca, który nie umiał znaleźć skarpet, stał się mężczyzną?
Alicja wie?
Jeszcze nie. Najpierw chciałam z wami porozmawiać.
Wiktor wstaje, klepie syna po ramieniu.
Dobrze zrobiłeś. Mężczyzna powinien mieć własny dom.
Dawid odpręża się. Pewnie bał się naszej reakcji.
Wieczorem rozmawia z Alicją. Słyszę, jak płacze czy to z radości, czy ze strachu.
Wypełnienie wniosków, poszukiwania, stres wszystko jak we mgle. Alicja miota się między euforią a paniką.
Halino Michałowno, a co jeśli nie damy rady? Nagle Dawid straci pracę?
Dacie radę. Jesteście młodzi, silni.
Ale dwadzieścia lat!
Za to swoje.
Dzień przeprowadzki. Pakerzy przenoszą rzeczy. Dzieci biegają między domami nasz jest na sąsiedniej ulicy, pięć minut spacerem.
Babciu, mam własny pokój! Zosia ciągnie mnie, żebym zobaczyła.
Mały pokoik pod dachem. Ale własny.
Piękne! Urządźcie się będzie pałac!
Wieczorem jesteśmy u nich na nowym miejscu. Ciasno dom niewielki. Ale atmosfera inna. Alicja się śmieje, Dawid żartuje. Dzieci pokazują swoje królestwa.
Mamo, przepraszamy nagle mówi syn. Za te półtora roku.
Co ty! Jesteśmy rodziną!
Właśnie. Ale rodzina powinna żyć osobno.
Wiktor wznosi toast.
Za nowe gniazdo! I za to, by odwiedzać się z własnej woli!
Alicja przytula mnie.
Dziękuję, że wytrzymaliście.
Daj spokój!
Ale ma rację. Wytrzymaliśmy. I doczekaliśmy się.
Pierwsza noc w opustoszałym mieszkaniu. Cicho. Nienaturalnie cicho.
Witek, słyszysz, Witek!
Co?
Jak tu cicho!
Śmieje się.
Wreszcie!
Rano budzę się nikt nie hałasuje w kuchni. Mogę spokojnie napić się kawy, obejrzeć wiadomości.
Dzwonek do drzwi.
Babciu, można do ciebie? Krzysiek z plecakiem.
Oczywiście! Mama wie?
Powiedziała: idź do babci odrabiać lekcje, tam spokojniej!
Oto i to. Teraz wnuki przychodzą w odwiedziny, a nie mieszkają nam na głowie.
Siadamy do stołu. Pomagam z matematyką. Po godzinie przybiega Zosia.
Babciu, mama robi racuchy! Prosi was z dziadkiem!
Idziemy do nich. Alicja przy kuchence się uśmiecha.
Postanowiłam was poczęstować! Pierwsze racuchy w nowym domu!
Siedzimy razem przy ich małym stole. Ciasno, ale swojsko. I najważniejsze wiemy, że później rozejdziemy się do swoich domów.
Halino Michałowno, możemy dzieci na weekend do was? pyta Alicja. Chcemy z Dawidem pojechać do miasta, popatrzeć na tapety.
Oczywiście! Z przyjemnością!
