Pewnego dnia mały chłopiec podszedł do mnie i powiedział: Proszę pana, dziś są urodziny mojej mamy Chcę kupić kwiaty, ale nie mam wystarczająco pieniędzy. Kupiłem mu bukiet. A gdy po jakimś czasie przyszedłem na cmentarz, zobaczyłem ten sam bukiet na grobie.
Kiedy Paweł miał niespełna pięć lat, jego świat się zawalił. Matka odeszła. Stał w kącie pokoju, oszołomiony, nie rozumiejąc, co się dzieje. Dlaczego dom jest pełen obcych ludzi? Kim oni są? Czemu wszyscy są tacy cisi, tacy dziwni, szepczą i unikają spojrzenia?
Chłopiec nie pojmował, dlaczego nikt się nie uśmiecha. Czemu mówili mu: Bądź dzielny, malutki, i przytulali go, ale tak, jakby stracił coś ważnego. A on po prostu nie widział mamy od rana.
Ojciec cały dzień przebywał gdzieś daleko. Nie podszedł, nie przytulił, nie powiedział ani słowa. Siedział z boku, pusty i nieobecny. Paweł zbliżył się do trumny i długo wpatrywał się w matkę. Była zupełnie inna niż zawsze ani ciepła, ani uśmiechu, ani kołysanek na dobranoc. Blada, zimna, nieruchoma. To było przerażające. I chłopiec już nie śmiał podejść bliżej.
Bez mamy wszystko stało się szare. Puste. Dwa lata później ojciec ożenił się ponownie. Nowa kobieta Bożena nie stała się częścią jego świata. Wręcz przeciwnie, okazywała mu irytację. Narzekała na wszystko, szukała powodów, by się gniewać. A ojciec milczał. Nie bronił go. Nie interweniował.
Każdego dnia Paweł czuł ból, który chował w środku. Ból po stracie. Tęsknotę. I z każdym dniem coraz bardziej pragnął wrócić do życia, gdy mama jeszcze żyła.
Dziś był wyjątkowy dzień urodziny mamy. Rano Paweł obudził się z jedną myślą: musi iść do niej. Na grób. Przynieść kwiaty. Białe kalie jej ulubione. Pamiętał, jak w starych fotografiach trzymała je w dłoniach, błyszczące obok jej uśmiechu.
Ale skąd wziąć pieniądze? Postanowił poprosić ojca.
Tato, czy mogę dostać trochę pieniędzy? Bardzo potrzebuję.
Zanim zdążył wyjaśnić, Bożena wpadła z kuchni:
Co to ma znaczyć?! Już wyciągasz rękę po pieniądze?! Czy w ogóle rozumiesz, jak ciężko jest zarobić?.
Ojciec podniósł wzrok i próbował ją powstrzymać:
Bożena, poczekaj. Nawet nie powiedział, po co. Synu, powiedz, co ci jest potrzebne?.
Chcę kupić kwiaty dla mamy. Białe kalie. Dziś są jej urodziny.
Bożena prychnęła, krzyżując ramiona:
Ach, właśnie! Kwiaty! Pieniądze na nie! Może jeszcze do restauracji chcesz iść? Zerwij coś z ogródka to będzie twój bukiet!.
Tam ich nie ma cicho, ale stanowczo odpowiedział Paweł. Sprzedają je tylko w kwiaciarni..
Ojciec spojrzał na syna zamyślony, potem przeniósł wzrok na żonę:
Bożena, idź przygotować obiad. Jestem głodny..
Kobieta niechętnie mruknęła i zniknęła w kuchni. Ojciec wrócił do gazety. A Paweł zrozumiał: nie dostanie ani grosza. Ani słowa więcej nie padło.
Cicho poszedł do swojego pokoju, wyjął starą skarbonkę. Policzyl
