Kiedy będzie gotowy obiad?
Kiedy go przygotujesz, wtedy będzie. Teściowa wypuściła okulary. Mikołaju, twoja żona chce, żebym stanęła przy kuchni? A ona będzie leżeć? Jadwiga, nie słuchając, wzięła kilka rzeczy i ruszyła w korytarz. Teściowa podążyła za nią. Co się dzieje? Dokąd się wybierasz? Na urlop! Do zobaczenia!
Jadwiga z ulgą położyła ciężkie torby na podłodze.
Jestem w domu!
Z pokoju dobiegało jakieś mruczenie, po czym pojawił się mężczyzna, który mruczał. Miał oko w okół czterdzieści lat, może trochę mniej, może trochę więcej. Ubrany w sportowy dres i klapki.
Jadwiga, po co tak krzyczysz? Nie jesteś w swojej wsi. Zachowaj się przyzwoicie.
Właściwie to mógłbyś przyjść i zobaczyć, że wypłata już przyszła, trzeba zrobić zakupy.
Mężczyzna westchnął głośno:
Boże! Co za produkty?
Odwrócił się i poszedł do swojego pokoju. Jadwiga westchnęła ciężko. Jak ją wszystko zmęczyło!
Pracuje na dwóch etatach, żeby dom był w porządku, a jej mąż, pod wpływem matki, od roku pisze kolejną mistyczną książkę. Pierwszą niewielu doceniło, bo nikt nie rozumie sztuki!
Zdjęła się, zniosła torby na kuchnię. Od jutra ma urlop. Musi umyć całe mieszkanie, wyprać, wyprasować i znów poukładać rzeczy, pod czujnym okiem teściowej. Jak ona jest zmęczona.
Na kuchnię wpadła Stanisława Janik.
Jadwotko, co ty się rozciągnęłaś? Chcesz żony nakarmić? On cały dzień pracował, a teraz ma czekać!
Dużo zarobił?
Jadwiga sama nie wiedziała, jak tak się stało. Kiedyś z podziwem patrzyła na początkującego pisarza, który obiecywał, że zostanie sławny.
Drżała przy jednym spojrzeniu teściowej i starała się jej dogodzić. Potem milczała z poczucia winy, bo kiedy była na urlopie macierzyńskim, to teściowa utrzymywała całą rodzinę.
Stanisława Janik, zamierzająca już wyjść, odwróciła się gwałtownie:
Co powiedziałaś?
Zapytałam, czy dużo zarobił? Zwykle, kiedy ktoś pracuje, przynosi pieniądze do domu.
Jak śmiesz? Mikołaj cały dzień wymyślał fabułę nowego rozdziału! Skąd masz takie odważne słowa? Nie wiesz, co to pracować głową!
Kobieta syknęła i wyszła, a Jadwiga nagle pomyślała:
Co ja tu robię? Syn w wiosce u rodziców już dawno się bawi, hałasuje, a to przeszkadza Mikołajowi w skupieniu się na kolejnym bezwartościowym arcydziele.
Jadwiga wstała i znów wyłożyła produkty z lodówki, tym razem wkładając je do dużej torby. Dostawała wypłatę i urlop. Zabrała ze sobą pyszne jedzenie i w drodze kupiła prezent synowi.
Wyszła na korytarz, postawiła torbę i poszła po coś z szafy. Mikołaj, nie odwracając uwagi od telewizora, zapytał:
Kiedy będzie gotowy obiad?
No, jak go przygotujesz, wtedy będzie.
Teściowa wypuściła okulary.
Mikołaju, twoja żona chce, żebym stanęła przy kuchni? A ona będzie leżeć?
Jadwiga, nie słuchając, wzięła kilka rzeczy i ruszyła w korytarz, a teściowa szła za nią.
Co się dzieje? Dokąd się wybierasz?
Na urlop! Do zobaczenia!
Nie czekała, co dalej się wydarzy. Chwyciła ciężką torbę i pobiegła w dół po schodach, próbując złapać taksówkę. Tak, 60 kilometrów, co tam. Jeden raz można!
Andrzej już leżał w łóżku, gdy Jadwiga weszła do domu rodziców. Obudził się, podbiegł do matki i mocno objął ją. Kobieta przytuliła go. Jak bardzo tęskniła…
Matka przyjrzała się Jadwidze:
Co się stało? Jak to zostawiłaś Mikołaja? Kto będzie się nim opiekował?
Mama zawsze patrzyła na zięcia z dystansem. Po ślubie jeszcze przyjeżdżali na weekendy do jej rodziców, ale teściowa, obserwując, jak mężczyzna spędza dni, szybko postawiła go na miejscu.
Wystarczyło kilka wizyt, aż Helena Zofia budziła zięcia o szóstej rano i wysyłała go pracować na podwórze, potem na ogród, aż ochłonął z marzeń o wypoczynku w przyrodzie.
Dość, mamo! Mam urlop na cały miesiąc!
Mama rozpromieniła się:
No to dziękuj Bogu, że odpoczniesz i spędzisz czas z synem.
Jadwiga położyła się z synem. Nie mogła zasnąć, patrząc w świetle księżyca na rosnącego chłopca, aż w końcu zasnęła.
Rano obudził ją zapach. Niezwykłe było, że pachniało jedzeniem, choć spała, i to jakąś pieczenią. Andrzej już nie był. Jadwiga się rozciągnęła. Jak dobrze… Tuż obok pojawił się wstał syn.
Babcia upiekła tyle pierogów! Cały garnek!
Po śniadaniu Jadwiga zwróciła się do matki:
No, pokaż, co trzeba zrobić?
A ty już odpoczyłaś?
Dla mnie to dopiero przyjemność, zaraz kolejna praca.
Chodź do ogrodu. Kapusta wyrosła, ogórki trzeba odplątać, nic nie starcza.
Na trzeciej grządce Jadwiga zrozumiała, że praca w ogródku daje jej satysfakcję. Spojrzała na czyste, odplątane rzędki i uśmiechnęła się.
Po raz pierwszy widzę, jak ktoś przy przyjemności przy kopaniu ziemi.
Spojrzała w stronę:
Eugeniusz! Skąd ty?
Kobieta rzuciła się w objęcia mężczyzny, który wszedł na ogród z podwórza.
Wszedłem po klucz do ojca, a mówią, że Jadwiga przyjedała. Nie mogłem tak odejść.
Eugeniusz był jej sąsiadem. Gdy miała dziesięć lat, naturalnie się w niego zakochała. Chodziła wszędzie za nim. Był już prawie dorosły, miał piętnaście, ale ona nie przejmowała się. Dawał jej cukierki, dbał o nią. Później poszedł na służbę, wrócił, a Jadwiga już była dziewczyną. Spojrzała na niego zawstydzona, on też się zaszuflował. Potem wziął ślub, wyjechał do miasta. Dziesięć lat nie widzieli się.
Jadwiga zapytała:
Dlaczego tu?
Nie uwierzysz. Przyjechałem do mamy. Rozwiódł się miesiąc temu.
Co? A To nie moja sprawa.
Wieczorem Eugeniusz z matką zaprosili wszystkich na gościnę. Smażyli kiełbaski, rozmawiali o wszystkim. Jadwiga poczuła, że nie trzeba nic ukrywać, nie trzeba słuchać nieprzyjemnych uwag. W sumie, nie trzeba nic, po prostu żyć.
Po dwóch tygodniach mama usiadła przed nią.
Jadwino, córeczko, co myślisz? Czy wracasz?
Nie wiem, mamo. Jak żyć? Mam pracę, a mieszkania nie mam.
Może coś wynajmiesz? Albo zostań. Znajdziemy ci pracę. A Eugeniusz Widzisz, jak na ciebie patrzy?
Mamo, co to za patrzenie? To tylko echo dzieciństwa.
Nie wiem Eugeniusz jest przystojny, ma dom. W mieście mówią, że jego praca jest bardzo ważna.
Jadwiga spojrzała zdziwiona na matkę.
Mamo, naprawdę chcesz mnie tak poślubić?
Kobieta się zakłopotała.
Co w tym złego? Widzę, że dobrze wam razem.
Jadwiga roześmiała się. Mama ma swoje pomysły.
Eugeniusz pojechał na cały tydzień do pracy. Jadwiga tak tęskniła, że zaczęła się nawet złościć na siebie. Jak w przedszkolu, szczere słowo. Mikołaj dzwonił i pisał SMS-y. Najpierw ją zawstydzał: jaka jest niewdzięczna, wyciągnął ją ze wsi, a ona tak z tym. Potem mówił, że wyrzuci ją z mieszkania i syna też. Jadwiga nawet się roześmiała.
Dziwnie, po tylu latach wciąż nie wypisał jej, a potem zadzwoniła teściowa. Mówiła, że przez niewdzięczną Jadwigę ma presję i jeśli nie wróci natychmiast, wszystko, co się z nią stanie, będzie na sumieniu wnuczki.
Ostatnie dni ucichły. To było dobrze, choć dziwnie. Wieczorem przyjechał Eugeniusz, od razu wjechał, przywiózł Andrzeja wielkim samochodem i znów zaprosił ich za stołem. Mama od razu patrzyła na Jadwigę, a ona sama czuła, że radość z Eugeniuszem aż kipi.
Kiełbaski jeszcze smażyły się, gdy przed domem zatrzymał się samochód. Jadwiga ze zdziwieniem zobaczyła, jak z niego wyskoczy młoda kobieta i rzuci się w ramiona Żeńka.
Kochanie, ile jeszcze się ukrywasz? Grajmy i koniec. Jedźmy do miasta.
Oksano, po co tu wjeżdżasz?
Jadwiga wszystko zrozumiała. To żona Żeńka, była, nie ma znaczenia, ale teraz jest zbędna. Kobieta chwyciła Andrzeja za rękę i razem ruszyli w stronę domu, lecz zanim przeszli kilka metrów, podjechało taksówka.
Z taksówki wysiedli Mikołaj i jego matka.
Popatrzcie na nią! Przechadza się tu, a jak jej mąż? Nie obchodzi jej to.
Po co przyjechaliście?
Jadwiga ściśnęła wargi. Dopiero teraz zrozumiała, jak nieprzyjemni są ci ludzie.
Odpoczęłaś? Szybko do domu! Co to za bajka? Mężczyzna musi pracować, a ona się kręci! Nie gotuje, nie sprząta, nie pierze!
A co, mąż już ma pracę?
Teściowa się rozgniewała, ale wtedy przemówił Mikołaj.
Wiesz, że piszę książkę! To nie jest praca przy fabryce.
Wiesz, Mikołaju już dawno chciałam ci powiedzieć, że jesteś zwykłym nieudacznikiem, że nie żyjesz jak mężczyzna. Co zrobiłeś dla rodziny? Nic? Nie zapewniłeś pieniędzy? Nie nauczyłeś syna niczego? Siedzisz z mamą na moim barku. Nie wrócę. Za rzeczy. I wezmę wszystko, co kupiłam! Wszystko, co pojawiło się w waszym domu w ciągu ostatnich dziesięciu lat!
Jadwiga podeszła do swojego drzwi i zaskoczona zobaczyła Eugeniusza. Uśmiechał się.
O, wieczór. Dobra robota, odpowiedziałaś jak trzeba.
Widzieli, jak do Mikołaja i jego matki podeszła Oksana i długo coś dyskutowali, machając rękami.
W wiosce Jadwiga nie została. Po tym, jak z Eugeniuszem się rozstali, pojechała z Andrzejem do miasta, do nowego męża. Namawiał ją, by zmieniła pracę, bo nie powinna pracować w fabryce. Teraz Jadwiga siedzi w biurze i przegląda papiery. Najpierw wstydziła się małej pensji, ale Żeńko szczerze się zdziwiło.
Twoja pensja to twoja pensja. Na szpilki i guziki. A rodziną powinien dbać mężczyzna.
Mikołaj też nie był długo czuły. Poślubił Oksanę. Teraz jego mama musi utrzymywać na swoich barkach dwóch nieudaczników. Słyszała, że Jadwiga szybko przekonała syna do pracy w fabryce, by zapomnieć o książce.
W sumie wszystko, co się dzieje, ma swój sens. Jedno się zepsuło, w innym miejscu pojawiło się nowe.
Prawdziwe szczęście nie zależy od tego, kto zarabia więcej, lecz od wzajemnego szacunku i współpracy, które pozwalają przetrwać najtrudniejsze chwile.
