**Dziennik, 5 czerwca**
Gosiu, może zostanę u was na lato? powiedziała Helena Janowska, wycierając dłonie w kuchenną ściereczkę. Mieszkanie mi zalało sąsiadów z góry, teraz remont konieczny. Ekipa budowlana mówi, że do jesieni nie skończą.
Gosia zastygła z chochlą uniesioną nad garnkiem pomidorowej. Lato z teściową? Trzy miesiące pod jednym dachem? W myślach przeliczyła wszystkie wakacje dzieci, urlop męża, wyjazdy na działkę A przez ten cały czas obok będzie stała Helena Janowska ze swoimi uwagami, radami i tym wiecznie niezadowolonym spojrzeniem.
Oczywiście, mamo usłyszała własny głos. Zostańcie. Gdzie indziej mielibyście iść?
No to świetnie! ucieszyła się teściowa. Nie będę wam ciężarem, pomogę, z wnukami posiedzę. Wojtuś w pracy przepada, a ty sama z dziećmi się męczysz.
Wojciech faktycznie wracał późno z biura, ale Gosia doskonale radziła sobie z dziesięcioletnim Kubą i siedmioletnią Zosią. Radziła sobie, dopóki w ich uporządkowane życie nie wtargnęła Helena Janowska ze swoimi zasadami.
Już następnego dnia teściowa zabrała się za porządki. Ponownie umyła wszystkie naczynia, bo Gosia jej zdaniem źle spłukiwała detergent. Przestawiła produkty w lodówce, tłumacząc, że szynka musi leżeć na górnej półce, a nie byle gdzie. Zabawki dzieci starannie poukładała w pudełka i wyniosła do schowka.
Po co w domu taki bałagan? oznajmiła Zosi, która szukała swojej ulubionej lalki. Pobawiłaś się posprzątaj.
Zosia rozpłakała się, a Gosia, zaciąwszy zęby, poszła wyciągać zabawki z powrotem.
Helena Janowska, dzieci powinny czuć się w domu swobodnie spróbowała zaprotestować.
Swobodnie nie znaczy po chamsku odcięła teściowa. Za moich czasów dzieci były wychowane.
Kuba, usłyszawszy rozmowę, mruknął coś pod nosem i poszedł do swojego pokoju. Od początku unikał babci, a ta bez przerwy go poprawiała: albo muzyka za głośno, albo za długo przy komputerze, albo za dużo hałasu z kolegami na podwórku.
Wieczorem Wojciech wrócił zmęczony i głodny. Gosia, jak zwykle, podgrzała mu obiad, ale zanim zdążyła podać, wtrąciła się teściowa.
Wojtusiu, wyglądasz jak szkielet! lamentowała, nakładając synowi pełny talerz zupy. Gosia cię źle karmi, same te sklepowe mrożonki. Jutro pójdę na rynek, kupię prawdziwego mięsa, zrobię kotlety.
Mamo, nie trzeba, mamy wszystko próbował się bronić Wojciech, ale matka już się rozkręciła.
Jak to nie trzeba? Ty jesteś moim synem, ja się o ciebie troszczę! A tu patrzę, całkiem was zaniedbali Koszule nie wyprasowane, skarpetki w dziurach. Za moich czasów żona dbała o męża, jak należy.
Gosia poczuła, jak krew jej wrze. Cały dzień prała, sprzątała, gotowała, woziła dzieci do szkoły i na zajęcia, a tu jeszcze pretensje o brak troski o rodzinę.
Dbam o rodzinę powiedziała cicho, ale stanowczo. Tylko czasy są inne, Helena Janowska.
Czasy, czasy skrzywiła się teściowa. A rodzina zawsze ta sama.
Wojciech milczał, metodycznie zajadając się zupą. Nigdy nie wtrącał się w konflikty między żoną a matką, woląc przeczekać. To doprowadzało Gosię do białej gorączki mógłby choć raz ją wesprzeć.
Po tygodniu wspólnego życia atmosfera sięgnęła zenitu. Helena Janowska krytykowała wszystko: gotowanie Gosi, wychowywanie dzieci, prowadzenie domu. Wstawała o szóstej rano i hałasowała w kuchni, przygotowując śniadanie jak należy. Dzieci narzekały, że babcia nie daje im spokojnie zjeść, ciągle poprawia, jak trzymać widelec i ile razy przeżuwać.
Mamo, może pojedziecie do cioci Hani w odwiedziny? zaproponował Wojciech podczas kolejnej rodzinnej awantury. Przecież was zapraszała.
Aha, czyli ja tu jestem niepotrzebna? oburzyła się Helena Janowska. Pomagam, staram się, a wy mnie wyrzucacie! Hania mieszka w kawalerce, tam miejsca nie ma. Czy ja wam przeszkadzam?
Nie przeszkadzacie skłamała Gosia. Tylko
Tylko co? Mów wprost!
Tylko mamy różne spojrzenia na życie ostrożnie powiedziała Gosia. I dzieci wychowujemy inaczej.
Ooo! triumfalnie wykrzyknęła teściowa. Więc o to chodzi! Moje wychowanie wam nie pasuje? A Wojtuś jaki wyrósł? Porządny człowiek, pracowity!
Mamo, daj spokój zmęczonym głosem poprosił Wojciech. Wszyscy jesteśmy nerwowi.
Nie dam spokoju! nie ustępowała Helena Janowska. Chcę zrozumieć, co ja źle robię. W czym wam przeszkadzam?
Gosia wzięła głęboki oddech. Narastająca irytacja domagała się ujścia, ale powstrzymywała się ze wszystkich sił.
Nie przeszkadzacie powtórzyła. Ale każda rodzina potrzebuje swoich granic.
Granice! prychnęła teściowa. Dla rodzonej matki granice! Doprawdy, co to za czasy
Kuba i Zosia przycupnęli w kącie, przestraszonym wzrokiem śledząc dorosłych. Dzieci wyczuwały napięcie i starały się nie rzucać w oczy.
Następnego dnia Gosia postanowiła porozmawiać z dziećmi. Wiedziała, że im też jest ciężko.
Jak się czujecie? zapytała, sadzając je obok siebie na kanapie.
Babcia jest dziwna przyznała Zosia. Ciągle się denerwuje i mówi, że jesteśmy niegrzeczni.
A mnie powiedziała, że komputer niszczy mózg dodał Kuba. I że za jej czasów dzieci biegały po podwórku, a nie siedziały w domu.
Babcia po prostu przywykła do innego życia próbowała wytłumaczyć Gosia. Troszczy się o was.
Ale ja się z nią źle czuję jęknęła Zosia. Mogę jeść tutaj, a nie w kuchni?
Gosia przytuliła córkę. Ona sama też przestała czuć się w domu swobodnie. Mieszkanie przestało być ich azylem, miejscem, gdzie można odetchnąć. Teraz wszyscy chodz
