Mąż nazwał ją nikim przed kochanką, ale rok później żona w końcu się odezwała
Kobieto, wszystko w porządku? współczujący głos wyrwał ją z odrętwienia. Podniosła na nieznajomego zapłakane, niewidzące już nic oczy i wybuchnęła płaczem. Na cały głos, nie przejmując się przechodniami, którzy zdziwieni rozstępowali się na boki.
Hania nie pamiętała już, kiedy ostatnio spała dłużej niż pięć godzin. Jej dzień zaczynał się przed świtem i kończył długo po północy. Sprzątanie ogromnego mieszkania, gotowanie dla trzech mężczyzn (mąż, syn, leżący teść), pranie, prasowanie A wieczorem druga zmiana: mycie podłóg w biurowcu. Dla siebie nie zostawało czasu. Ani chwili.
Tak wyszło nie od razu, ale jakoś niezauważalnie. Najpierw teściowa, która mieszkała piętro niżej, zaczęła częściej wpadać na herbatkę, zostawiając po sobie stertę brudnych naczyń i bezcenne rady. Potem mąż uznał, że domowe obowiązki to wyłącznie kobieca sprawa.
Syn, który dawno już dorósł, też szybko zrozumiał reguły gry. Nawet w pracy szef nie miał oporów, by obarczać ją zadaniami chorych koleżanek, delikatnie sugerując: Jak ci nie pasuje za drzwiami kolejka. Hania tylko kiwała głową i robiła swoje.
Kiedyś, jeszcze przed ślubem, była świetną cukiernicą. Jej torty wzbudzały zachwyt. Ale niekończące się rodzinne problemy, choroba teścia, ciągły brak pieniędzy sprawiły, że zapomniała o ukochanej pasji i poszła tam, gdzie płacili za ciężką, niewdzięczną pracę.
Córka dawno wyjechała za granicę nie liczyła na jej pomoc, zresztą nigdy się nie skarżyła, tylko cicho cieszyła się z jej szczęścia z daleka.
Zmęczenie stało się jej drugim imieniem. Każdego wieczoru dosłownie waliła się na łóżko, zapadając w ciężki sen bez marzeń, by za kilka godzin znów zacząć to szaleństwo. Lata takiego życia nie minęły bez śladu.
Dawno przestała o siebie dbać. Nadwaga, którą mąż przezywał niedźwiedziem, matowe włosy ściągnięte w kok, stary szlafrok i wiecznie zmęczona, zapracowana twarz.
Hania dawno machnęła na siebie ręką, zapominając, kiedy ostatnio kupiła coś ładnego, a nie tylko praktycznego. Mąż, Marek, już nie tylko stracił zainteresowanie patrzył na nią z ledwo ukrywaną odrazą.
Jego uwagi stawały się coraz bardziej przykre, a tamten niedawny żart o olimpijskim niedźwiedziu był tylko jednym z wielu. Coraz częściej znikał wieczorami, wracając nad ranem z pustym wzrokiem i zdradzieckim zapachem obcych perfum.
Dopełnieniem obrazu była teściowa. Jej jadowite szepty i narzekania do syna na nieudolną synową stały się codziennością. Przechodząc obok ławki pod blokiem, Hania niemal fizycznie czuła na sobie jej czepiające się, osądzające spojrzenie i dosłyszawała urywki plotek z sąsiadkami.
Było nudno i paskudnie, ale siły na walkę już nie było. Z każdym dniem Hania coraz wyraźniej czuła, że nie jest kobietą, nie jest człowiekiem tylko niewidzialną funkcją, ni
