Klasa biznesowa. Długi lot z Warszawy do Krakowa. Kupiłam bilet z wyprzedzeniem, wybrałam miejsce przy oknie po prostu chciałam spokoju, trochę popracować i odpocząć. Wszystko szło jak zwykle: pasażerowie wchodzili do samolotu, walizki chowały się do schowków, stewardesy rozdawały wodę.
Już rozsiadłam się wygodnie, gdy do samolotu wszedł mężczyzna w drogim garniturze. Trzymał w ręku skórzaną teczkę i z miną człowieka, który zna swoją wartość, podszedł do swojego miejsca obok mnie. Spojrzał na fotel, potem na mnie, skrzywił się głośno i powiedział tak, żeby wszyscy wokół usłyszeli:
Co to ma być? Płacę za klasę biznesową, a czuję się jak w tramwaju w godzinach szczytu!
Dramatycznie przewrócił oczami i rzucił mi pogardliwe spojrzenie.
Lecę na ważną konferencję, muszę się przygotować, a teraz nawet normalnie nie usiądę warknął, ciężko opadając na siedzenie.
Zrozumiałam, do kogo pije. A raczej na kogo.
Po co w ogóle sprzedają miejsca takim jak ona? mruknął, niby do siebie, ale na tyle głośno, żebym usłyszała.
Usiadł i od razu zaczął szturchać mnie łokciem, jakby chciał wyrazić swoją dezaprobatę. Nie tylko bolało, ale było też cholernie przykre. Odwróciłam się do okna, powstrzymując łzy. Nigdy nie myślałam, że dorosły, pozornie poważny człowiek może być tak wredny.
Przez cały lot specjalnie wiercił się, szeleścił papierami, prychał, ale już nic nie mówił. Wytrzymywałam. Przyzwyczaiłam się do oceniających spojrzeń. Ale nie do takiej szczerej złośliwości.
Jednak pod koniec lotu stało się coś, po czym mężczyzna bardzo pożałował swojego zachowania.
Gdy samolot wylądował i zaczęliśmy wysiadać, podszedł do mnie mój asystent z klasy ekonomicznej. Grzecznie skinął głową i zapytał:
Pani Kowalska, czy po zameldowaniu w hotelu od razu pojedziemy na miejsce konferencji? Wszystko już przygotowałem.
Mężczyzna obok zastygł. Poczułam jego wzrok. Asystent odszedł, a nagle mój sąsiad zaczął mówić zupełnie innym tonem:
Przepraszam pani też leci na konferencję? Słyszałem, że będzie tam występować bardzo szanowana profesor Też nazywa się Kowalska.
Tak odpowiedziałam spokojnie, sięgając po torbę. To ja.
Zrobił się blady, zaczął bełkotać coś o tym, jak dawno śledzi moje badania, jak słyszał o moim wykładzie na temat sztucznej inteligencji.
Uśmiechnęłam się tylko uprzejmie i wysiadłam pierwsza. On został w fotelu, jakby ktoś wypuścił z niego całe powietrze.
Mam nadzieję, że po tej lekcji obcy ludzie przestaną oceniać innych po wyglądzie.
