Dziennik 15 maja 2024
„Kasia, przysięgam, jeśli ten pan Zbigniew jeszcze raz zastuka w sufit, zgłoszę go za mobbing!” Wojtek stał w przedpokoju, zawzięcie ścierając ślady psich łap z linoleum. Jego głos drżał ze złości, a koszulka była mokra od potu, mimo że wieczór był chłodny. Burek, kręcąc winowajczo ogonem, żuł gumową kaczuszkę pod drzwiami.
„Wojtek, ciszej, dzieci śpią” Kasia, siedząc na kanapie z drutami do robótek, zmęczona potarła skronie. Jej druty zastygły, a na kolanach leżała niedokończona dziecięca czapka. „I nie zgłaszaj go, to przesada. On po prostu czepia się. Pogadam z nim, spróbuję wyjaśnić.”
„Wyjaśnić?” Wojtek cisnął ścierkę do wiadra, jego oczy błysnęły. „Wczoraj na klatce krzyczał, że Burek 'śmierdzi’ i 'niszczy jego kwiaty’! Kasia, nasz pies nawet nie podchodzi do rabatek!”
„Wiem, wiem” Kasia odłożyła robótkę, jej głos był miękki, ale spięty. „Ale to sąsiad, Wojtek. Jeśli zaczniemy wojnę, nie będzie nam żyć. Upiekę sernik, spróbuję go udobruchać.”
Wojtek prychnął, patrząc na Burka, który upuścił kaczuszkę i teraz lizał podłogę.
„Sernik?” pokręcił głową. „Dobra, próbuj. Ale jeśli jeszcze raz napisze skargę do zarządcy, nie gwarantuję, co zrobię.”
Kasia i Wojtek, młodzi małżonkowie z dwójką dzieci ośmioletnim Kacprem i sześcioletnią Zosią mieszkali w tej pięciopiętrowce już pięć lat. Gdy przygarnęli Burka, marzyli o wesołych spacerach i dziecięcym śmiechu, ale pedantyczny sąsiad z góry, pan Zbigniew, wypowiedział szczeniakowi wojnę. Teraz ich klatka schodowa stała się areną sąsiedzkich potyczek, a ich dom pachniał nie tylko psą sierścią, lecz także pretensjami.
—
Wszystko zaczęło się tydzień po pojawieniu się Burka. Kasia, wracając z porannego spaceru, zauważyła, że pelargonie w donicach pod klatką, które pan Zbigniew podlewał z maniakalną dokładnością, były podeptane. Pomyślała, że to dzieci z podwórka, ale wieczorem zapukano do drzwi. Na progu stał pan Zbigniew chudy, w wyprasowanej koszuli, z notesem i długopisem, jak detektyw na służbie.
„Katarzyno, to twój pies stratował moje pelargonie?” jego głos był suchy, a okulary połyskiwały w słabym świetle żarówki. „Trzy lata je hodowałem, a teraz rabatka wygląda jak pobojowisko!”
„Panie Zbigniewie, przepraszam” Kasia zmięszała się, przytrzymując Burka za obrożę. „Ale on zawsze jest na smyczy, pilnujemy go. Może to ktoś inny?”
„Inny?” pan Zbigniew zmrużył oczy, coś bazgrząc w notesie. „Na klatce śmierdzi psem, ślady łap na każdym piętrze, a pani mówi 'inny’! Proszę zlikwidować psa, albo skargę do administracji napiszę!”
Kasia wymusiła uśmiech, zamykając drzwi. Burek, nie rozumiejąc, wetknął nos w jej kolana. Wieczorem opowiedziała o tym Wojtkowi, który obierał ziemniaki w kuchni.
„O co mu chodzi, oszalał?” Wojtek rzucił nóż, jego twarz zaczerwieniła się. „Burek nawet nie szczeka w klatce! Trzeba z nim pogadać, Kasia, bez ceregieli.”
„Nie rób tego” Kasia pokręciła głową, mieszając zupę. „To samotny człowiek, czepia się z nudów. Spróbuję go udobruchać, upiekę sernik.”
—
Następnego dnia Kasia upiekła sernik z rodzynkami i zapukała do pana Zbigniewa. Drzwi się otworzyły, a powitał ją zapach politury i sterylny porządek ani pyłku, ani zbędnego przedmiotu, tylko doniczki z fiołkami na parapecie, stary radioodbiornik i idealnie zasłane łóżko.
„Panie Zbigniewie, przyniosłam sernik” Kasia uśmiechnęła się, podając zawinięte w folię ciasto. „Możemy porozmawiać o Burku? On nie winien stratowanych kwiatów, pilnujemy go.”
„Sernik?” pan Zbigniew zmrużył oczy, ale wziął paczuszkę, wąchając ją jak śledczy. „Sprytne, Katarzyno. Dobrze, niech pani wejdzie, ale krótko. Pies szczeka o świcie, brudzi klatkę, śmierdzi. To niedopuszczalne!”
„On prawie nie szczeka” Kasia starała się mówić łagodnie, siadając na brzegu krzesła. „I ślady sprzątamy. Może to dzieci podeptały? Albo ktoś inny zniszczył kwiaty?”
„Dzieci?” pan Zbigniew prychnął, otwierając notes i robiąc notatkę. „Dzieci nie mają łap. Proszę usunąć psa, albo podejmę kroki.”
Kasia wyszła, czując, że sernik nie pomógł. A wieczorem na klatce pojawiła się kartka, napisana starannym pismem: „Proszę usunąć psa z klatki schodowej! Niszczy kwiaty i zakłóca porządek! Z. Kowalski”. Wojtek, zobaczywszy to, zrobił się czerwony, zrywając kartkę.
„To wojna, Kasia!” wbił palec w papier, stojąc w przedpokoju. „Idę mu powiedzieć, co myślę!”
„Wojtek, nie” Kasia złapała go za rękę, gdy zakładał adidasy. „Spróbujmy jeszcze raz. Jeśli nie wyjdzie, pomyślimy.”
—
Pod koniec tygodnia sytuacja stała się nie do zniesienia. Pan Zbigniew stukał w sufit za każdym razem, gdy Burek zaszczekał, nawet jeśli było to krótkie szczeknięcie na dzwonek. Wieszał kolejne kartki: „Pies śmierdzi!”, „Ślady łap są niedopuszczalne!”, a raz zadzwonił do administracji, narzekając na „zagrożenie sanitarne”. Kasia, wracając ze spaceru, zastała go mierzącego linijką ślady łap w klatce, jakby zbierał dowody do procesu.
„Panie Zbigniewie, co pan robi?” zastygła, trzymając Burka na smyczy, który radośnie ciągnął się do sąsiada.
„Zbieram dowody” wyprostował się, poprawiając okulary. „Te ślady są od waszego psa, pięć centymetrów średnicy! Zrobiłem zdjęcia, wyślę do administracji!”
„To nie Burek” Kasia podniosła głos, jej cierpliwość się kończyła.W końcu okazało się, że winowajcą był kot pana Zbigniewa, Mruczek, którego dzieci uchwyciły na nagraniu, jak rozkopuje rabatki, a sąsiad, zawstydzony dowodami, przestał nagle narzekać na Burka i nawet podzielił się z nimi kawałkiem swojego własnego, tym razem waniliowego, sernika.
