**Poniedziałek, 1 maja**
Trzy kobiety, jedna kuchnia i ani krzty spokoju.
Tak. Poniedziałek mój. Wtorek mama. Środa Zofia Stanisławówna. Czwartek znów ja Łucja wyraźnie rozrysowała kartkę w kratkę. A weekendy jak wyjdzie.
Świetnie skinęła jej mama, Barbara Janówna, ukrywając zadowoloną minę. Wreszcie jakiś porządek.
Ano, aż do pierwszej zupy pomidorowej burknęła teściowa, Zofia Stanisławówna. Wy tylko na papierze jesteście mocne.
Łucja zignorowała. Była zmęczona. Pół roku pod jednym dachem z dwiema matkami to nie życie, a telenowela. Tylko bez przycisku pauza.
Wszystko zaczęło się po narodzinach Zosi. Barbara Janówna przyjechała na parę miesięcy pomóc. A teściowa, Zofia Stanisławówna, nigdy nie wyjeżdżała mieszkała z nimi od ślubu. Gdzie ja pójdę, skoro syn się ożenił? jej ulubione zdanie.
Mieszkanie trzypokojowe, ale w praktyce ciasne jak budka lęgowa. Dla siebie nie ma miejsca, a tu jeszcze trzy gospodynie.
Kto włożył pusty słoik po ogórkach z powrotem do lodówki? zapiszczała Zofia Stanisławówna o 10 rano.
Ja! odkrzyknęła Barbara Janówna z balkonu. Tam została zalewa! Na zupę ogórkową!
Ojej, jaka gospodarna prychnęła teściowa. Tylko że ogórkową gotuję w środę. Dzisiaj wtorek. Mój dzień!
Chciałam tylko pomóc warknęła mama.
A ja nie prosiłam!
Ale ja prosiłam Łucja postawiła Zosię w kojcu. Mamusie, niech każda gotuje w swoim terminie. Żeby nie było jak ostatnio: trzy obiady w jeden dzień i naczynia nieumyte.
No co, zjedliśmy przecież! nie ustępowała Zofia Stanisławówna. A ja potem godzinę szorowałam płytę. Mam, nawiasem mówiąc, nadciśnienie!
Mąż Łucji, Marek, w takich chwilach albo szedł na spacer, albo wkładał słuchawki. Mówił, że ma ważną rozmowę służbową, ale Łucja wiedziała po prostu nie wiedział, co robić. Wybierać stronę? Niemożliwe. Woleł się schować.
Łucja, pogadaj z mężem szepnęła Barbara Janówna, gdy Marek wyszedł z kuchni. Niech powie matce, żeby się nie wtrącała. To przecież też jej wnuczka.
Mamo, ty też się wtrącasz cicho odpowiedziała Łucja.
No bo jak nie, skoro widzę, że wszystko leci? Kto z Zosią chodzi na spacery? Kto kupił nowe buciki? Kto prał w nocy?
Mamo, dość. To nie zawody.
Ale były. Wszystkie trzy: Łucja, jej mama i teściowa codziennie walczyły o tytuł prawdziwej pani domu. A Marek Marek próbował tylko nie utonąć.
Pewnego wieczoru w kuchni wybuchła prawdziwa wojna.
Mówiłam, że środa to mój dzień! krzyczała Zofia Stanisławówna. Dlaczego znowu stoi tu wasz garnek?
Bo jestem zajęta dzieckiem i nie mam czasu sprawdzać twojego debilnego harmonogramu! wybuchnęła Barbara Janówna.
A kto was prosił, żeby się wpychać do naszego domu?
*Waszego* domu?! A ja, nawiasem mówiąc, wyremontowałam tę kuchnię, kiedy ty jeździłaś na wycieczki do Zakopanego!
A ty, Barbaro, na wszystko masz odpowiedź: ja to zrobiłam. Może jeszcze sama urodziłaś wnuczkę?
Łucja wpadła do kuchni w momencie, gdy rosół ten niezgodny z grafikiem wylał się na płytę.
Koniec! krzyknęła. Zabierajcie oba garnki! Jutro będzie zupa z cierpliwości!
Obie matki jednocześnie zamilkły.
Nie jestem piechotą między dwoma frontami, jasne? Jestem człowiekiem! Kobietą, która, nawiasem mówiąc, ma huśtawkę hormonalną, obolałe piersi, dziecko, które nie śpi, i zero ochoty na gotowanie! głos jej zadrżał. Dość!
Wyszła do łazienki, zatrzaskując drzwi. Tam było cicho. I dopiero w tej ciszy dotarło do niej: żadna z nich ani mama, ani teściowa nie jest winna. Po prostu nie potrafią odpuścić.
Następnego dnia ogłosiła: będzie pranie. Wspólne. Skoro rzeczy się plączą, skarpetki giną, a ręczniki wiszą jeden na drugim trzeba to uporządkować. Jak dorośli.
No i dobrze! pochwaliła mama. Bo ja już swoich szlafroków nie mogę znaleźć.
A ja prześcieradeł! dodała teściowa.
W kuchennym oknie rozciągnęli linkę i rozwiesili pranie: każdy miał swoje klamerki. Łucja myła podłogę, Zosia spała, a jej mama i teściowa siedziały na taboretach, zmęczone, wpatrzone w suszące się pieluszki.
Wiesz co mi przyszło do głowy? odezwała się pierwsza Barbara. Po co ja tu w ogóle jestem? Córka dorosła. Po co się wtłaczam?
Żeby nie być sama cicho powiedziała Zofia Stanisławówna. Bo my niby na emeryturze, a co dalej? Czekanie. A z dziećmi czujemy się potrzebne.
Barbara skinęła głową. Milczały.
Ja sama wychowałam trójkę. Nikt nie pomagał. A teraz może dam radę zrobić to lepiej.
A ja po swojemu uśmiechnęła się Zofia. U mnie porządek, harmonogram. Inaczej chaos.
A może Łucja sobie poradzi? ostrożnie zapytała Barbara. To nie zawody, prawda?
Łucja wyszła z łazienki i zastygła: dwie kobiety siedziały w milczeniu, blisko. Bez pretensji. Bez rosołu.
Przeszła obok, pocałowała Zosię w czoło i powiedziała:
Z Markiem chcemy się wyprowadzić. Znaleźliśmy małe dwupokojowe. Tam będzie cicho. I nikogo.
Jak to w ogóle? przestraszyła się mama.
Nie wyjeżdżamy z miasta. Po prostu czas.
A co z Zosią?
Będziecie przychodzić. W gości. Po kolei uśmiechnęła się Łucja. Bez garów.
Miesiąc później Łucja obudziła się we własnej sypialni. W mieszkaniu panowała cisza. Żadnych kłótni, zapachu bigosu.
W kuchni Marek jadł kanapkę.
Jak cisza? zapytał.
Dziwna. Ale dobra. Wiesz, chyba po raz pierwszy czuję się prawdziwą gospodA gdy w niedzielny poranek zadzwonił dzwonek do drzwi, Łucja uśmiechnęła się teraz wiedziała, że te wizyty to nie obowiązek, a wybór, który łączył ich wszystkich w równowadze.
