Własna rodzina

Swój dom
Agnieszka po raz kolejny obejrzała majątek. Wszystko wydawało się na miejscu, dzieci były przygotowane, kaszki mięso z garma, Halina siadała na kanapie, też się uczesane i ustawiona. Wczoraj Łukasz dzwonił, mówił, że wraca dziś, ale nie sam, tylko z niespodzianką.
Och, jak szybko biegła z gminy, bo tam był tylko telefon, do domu. Kłopot, że Łukasza nie było w domu prawie dwa miesiące. Od kiedy zdecydował, że chce zarabiać, znalazł jakąś pracę w mieście.
Agnieszka płakała wtedy:
Łeku, co to za rodzina? Ty w mieście, a my z dziećmi sami tutaj.
Co ty, krzyczysz, jakby mnie odebrać na zawsze? Widać przecież, że dach trzeba zmiennać, dziewczynki w tym roku do szkoły pójdą, a pracy w wsi nie ma.
Wiem, kochanie. Ale coś nie czuję się dobrze. Może wszystkim tam z Tobą.
Odminął się od niej.
Dzio, być może myślisz jak paranoiczka. Sama poczytaj, dla mnie jedno jest łatwiej i droższa! A jakbyśmy wszyscy jechali, to wszystko, co zarobię, będzie trzeba płacić za mieszkanie, przecież nie zna się warszawskich cen!
Znała, że mąż ma rację. Trzeba pieniędzy, a jechać sobie wszyscy tu jest bez sensu. U niej choć jakaś praca jest, mieszkanie też. Och, jak nie chciało się, serce płakało, ale puściła wyjazd męża.
Po miesiącu pierwsza zapłata od niego przyszedł. Agnieszka założyła najlepsze sukienki, kiedy szła na pocztę. Żeby wszystkie widziały. Bo wie, że babki o niej pół wsi gadają. Mówią, że Łek się jej wypisał, częsty jakby w Warszawa. Że by mu ona i dzieci nie dogodne. Więc i babki zamilczły. Pieniądze wzięła, kiedy połowa wsi spod zarobków przychodziła, żeby razem wszystko zobaczyć.
Wszyscy zobaczyli. Westchnęli, porzucili ją z zazdrością. No, przynajmniej tak Agnieszka myślała. A wczoraj Łek dzwonił. Ciekawe, jakie niespodziankę przyniesie. Jak ciekawość. Choć jak ważna już? Najważniejsze, że sam wraca! Jak się za tym poszykować Agnieszka, to nawet kupa w lesie może go popłukać Dzieci w domu, więc lepiej wspinać się w bociania.
Halina patrzyła z pogardą.
Co ty, jakbyś była konieczna? Niestety, bylej! Taki głupi mężenek do domu wraca!
Halino, nie mów tak! Łek to i tak Twój syn. A on stara się, zarabia.
O, Dzio! Powinnaś już wiedzieć, że Łek grymy ten doeszki nawet by nie zarobił!
Agnieszka westchnęła. Pewnie mamo była w czymś racja. Mężyski w wsi pracę znajdą, wystarczająco żyją, a Łek mówił, że wyrywać się z takich groszych głupotą. Dlatego w domu tylko zawieszone spodnie miał. Jakiś magazynier, od czasu do czasu deptał drzwi z kluczem, jeśli coś potrzebne, ale to i wszystko. Platnął mu tylko tyle. Ale Agnieszka starannie o tym nie myślała. Zmienił się bowiem. Dla rodziny pojechał do miasta.
Mamo! Tam tata!
Agnieszka jeszcze raz popatrzyła w lustro. Wszystko w porządku. Trzeba się nie zachować jak glina przed mężem. I sąsiadki, które na pniu chowają.
Wychodziła, zauważyła Łekza i jego niespodziankę. Niespodzianka wisiała na ręce. Jakby meter sześćdziesiąt, w świeżej koszuli, z rudymi włosami w długim butelku.
Agnieszka zamarła. Fizycznie czuła spojrzenia sąsiadów. Łek otworzył bramę, wprowadził tę Kasię i wszedł.
Cześć, Dzio.
Kasia badawczo spoglądała na Agnieszkę.
Witaj, Łeku. No, jak to się dzisiaj dzieje, że?
Uśmiechnął się zakłopotany.
To Kasia E Będziemy się tu wygadywać
Agnieszka czuła, jak duszka spada.
A gdzie ja, Łekko, zabarykadowana?
Zmarszczył się.
Dzio, proszę, nie rujnuj nauki w ogrodzie, idźmy w dom, pogadajmy.
Wókół nagle okazało się matka Łekza.
Nic więcej! Jak przyjechałeś, to sznuruj się!
Łek spojrzał na matkę.
Mam, za co Ty syna swego na progu nie zapraszasz?
Już nie mam syna!
Rozwróciła się, z trudem przerzucając nogami, bawiła za drzwi. Wiejska staruszka od dawna napadła na nogi. Z zewnątrz usłyszała:
Papa, Halino! Takiego synka do pępka!
Łek stał bezradnie w ogrodzie, a jego towarzyszka chwyciła go za rękę.
Łecze, nie rozumiałam, dom zachować się nie da? Przecież mówiłeś, że jest Twój!
Agnieszka chyba nie zrozumiała. Dom był właśnie jego. Już przedślubnym spisany przez Halinę. Mówiła, że to prezent do ślubu. Dużo печат, solidnie wyglądający. Maurze ostatecznie przewlekł go tu przed śmiercią.
Mąż Agnieszki zwinął się, chwycił Kasię za rękę i iść w szybkim kroku poza miasto. Kasię było niewygodnie w wysokim butach, które ciągle się zaplatały w ziemię, ale staranno przestawiała nogi
Agnieszka wróciła do domu, poległa wprost na łóżku. Wrzeszczała, wołała. Dzieci rzuciły się do niej.
Mama, nie płacz, nie trzeba.
Dziwka sobie myślała, że świat uciekł. Że wszystko, co gorsze być nie może, a okazało się, że może.
Za tydzień zaparkowała auto przed domem. W wsi takie auto jeszcze nie pojawiło się. Wysiedli dwaj. Stary i młody. Młody natychmiast ruszył do Agnieszki.
Pani Iwona Agnieszka?
Tak
Musi pani natychmiast opuścić dom.
Agnieszka zaskoczyła się.
Jak to? Co z moim domem?
Dom należał do Iwonora Łukasza. On go sprzedał. Oto dokumenty. Nowy właściciel pojedzie tutaj z rodziną już po.
Sąsiedzi zbierali się wokół.
Co on znowu wymyślił? Zwiniąć matkę, żonę i dzieci na ulicę?
Spierdzielcie!
Mężczyzna popatrywał wokół.
Ludzie, nie szaleć! Dom sprzedany, wszystko według prawa! Oto dokumenty, ja tylko pośrednik!
Ludzie nie słyszeli. Ktoś pobiegł do ochrony, gdyby w porę nie przyszedł, bandy z dwóch miast przeszłyby się na brutalizację.
Cofnąć się! Co za opał?
Mężczyzna zaczął tłumaczyć patrolowi, craczył jakieś dokumenty. Ludzie ucichli.
Gadali długo. Chyba godzina minęła. Przy domu już cała wieś. Agnieszka dała Halinie kieliszek na wpół z nei pół owół, dzieci przysiadły się przy babuni. Starszy Wojtek patrzył przed siebie z gniewem, młodsze bliźniaczki cicho płakały. Nie zrozumiały całego sensu sytuacji, ale intuicyjnie czuły, że teraz będą mieszkać poza, a obcy zająć ich dom.
Oficer odparł.
Pani Halino, Agnieszko sytuacja jest taka. według prawa, Łec za drugi raz dom sprzedał. Można, oczywiście, spróbować poszukiwać sądu
Oficer machnął ręką. Mężczyzna, który przyszedł na samochodzie, natychmiast odwrócił się do Agnieszki.
Aby dom był pusty jutro, i Tutaj jest lista, co meble zostały. Nie wszystko, ale dużo.
Zsunął kartkę do Agnieszki, usiadł i pojechał. A ona stała z kartką.
Dzio Dzio
Stała przy niej Iwonowa, staruszka zamknięta, mieszkała w odległej stronie wsi.
Idźмо do mnie, Agnieszko Ja sam w jednym pokoju i tu. A dom duży. może coś się uładzi
Sąsiedzi milcząc pomagali przewiezić. Nikt nic nie mówił, bo czym mówić
Minął rok
Dzio, patrz, jakie młode te babsz
Agnieszka uśmiechała się. Przyszła właśnie ze szkoły. Zakończył się cały rok szkolny Basie i Zosie. Zabrała poważny pułap czerków z szkółki.
Iwonowa i Halino siedziały przy stole, z koleją wyglądając na papierki. Jakby zaledwie się spodziewały. Mogły trzy godziny pić herbatę, bawić się w sadzkach, ogólnie dom wziął na siebie w całości. Bardzo szybko Agnieszka zapomniała, kto z nich nie rodziciel Choć nie rozszyfrowany, nie rodziciel.
Po przeprowadzce, Halino upadła jej w nogi.
Przepraszam, Dzio, że taki zły syn wychynął. Nie wiem, co jeszcze mogę zrobić. Powiadam Ci: ujdź, ujdź. Zrozumiem.
Agnieszka podnosi ją. Co wy tak mówisz? Ja sama go wybrałem, nikt nikogo nie pchał, ale idźcie się nie uciąć! To rodzina nasza! Rozumiesz?
I pozwoliła się przytulić, potem dzieci również jej szarpnęły, a wszyscy płakali, aż łzy zniknęły.
Agnieszka starannie unikała jeżdżenia obok starego domu. Wiedziała, że ktoś inny tam mieszka, bogacze z Warszawy. No i niech. Na co im srogi, one nie winne.
Z ulicy wpadł Wojtek.
Mama! Mama, tam tam tata!
Agnieszka poczuła, jak serce kłuło.
Jak tata?
Tak! Tata. Stoi tam u bramy. Z walizką!
Agnieszka spojrzała na staruszki, na hałaśliwe dzieci. Postawiła ramiona i poszła na zewnątrz, wszyscy za nią.
Z bramy rzeczywiście stał Łek. Kasia zresztą pół roku temu go zwaliła. Jak tylko pieniądze od sprzedaży poszły, wyrzuciła go z mieszkania. Dopiero wtedy Łek zrozumiał, co zrobiony. Do wsi nie mógł wrócić. Do szukania pracy? Jeden przyszedł, drugi go nie ceni, trzeci tylko szefy. Wmaszerował, a wydarł się do auczkowania. Zrozumieli, że na ulicy nie żyją. Chociaż Dzio na bok wyograno, ale gdzie mu teraz? Miał swoją matkę, dzieci. Wybaczą, nie uciekną.
Agnieszka zatrzymała na stepie, uwiązała ręce na piersi. Za nią staruszki. Ludzie stali wokół, w wsi wydarzenia szybko się rozchodzą.
Co chcesz?
Łek zorientował się, że Dzio jest zawsze łasna, kojotka. Wystarczy, że mu szczerzył się wszystko. Ona zawsze dawała mu szansę. A teraz taki wstęg.
Ty, Dzio, jakbyś była jak niezdrów?
Zdecydował się na naruszenie.
A powinnaś?
Oczywiście! Być co nieco, mąż zawsze dla! Żeby stołek nakryła, warsztat wypaliła
Brwi Agnieszki odskoczyły do góry.
Gdzie to, ten stołek? I warsztat też?
No, ty nie zaczynaj. Nie dzierżycie się poza! I głodziliście się z drogi? Tego chwilę chciałeś zobaczyć!?
O, niech ci tak będzie Uwolnić dzieci przynieść?
Z tłumu usłyszała:
W prosty sposób, gnojek! I nie przetrzeźwiej!
Łek wzdrygnął się. Już mu się wydawało, że nikt nie chce żartować. Chciał się ogłodniać i spać.
Dzio, może wezwiesz na śniadanie, jego wynurz?
A Agnieszka nagle uśmiechnęła się.
Czemu nie wynurzyć, czemu nie wynurzyć
Mówiła i schodziła ze stopni. Nie poszła do Łekza, tylko do sarnego składu. Wzięła długie waleczki, które pożyczyła od sąsiadka Marianki, i szła do męża. Uśmiechnęła się, potem uśmiech zniknął, jej ręce mocno trzymał instrument. W tłumie aż podskoczyły:
Wypchnie! Biegnij, Łek!
A Łek zrozumiał, że dobiegać się koniecznym jest, choćWalizka mu towarzyszyła. Spadła, parę razy dobra pętla dobrze sprawdziła się po plecach, prawie walizkę nie wyrzuciła. Ludzie szantażowali:
No, no, Dzio! Daj mu jeszcze!
Agnieszka wróciła po dziesięć minut. Zadowolona, podczerwieniona. Objęła wszystkich: staruszki, dzieci.
No, idźmy do domu! Zapomniałam, że była tort do szkolnego finału kupiła.
Weszły, zapięły za sobą drzwi. Trudno chodzić, kiedy masz się całą rodzinę!.