– Dosyć tego milczenia! wrzasnęła Alicja, uderzając dłonią w stół. Dziesięć lat znosiłam twoje zachowanie, a teraz jeszcze to!
Jadwiga siedziała naprzeciw, nie podnosząc wzroku. Dłonie jej drżały, gdy uniosła do ust filiżankę z herbatą. Na stole między nimi leżało pomięte zaświadczenie lekarskie.
– Czego ode mnie chcesz? zapytała cicho Jadwiga.
– Prawdy! Alicja zerwała się z krzesła i zaczęła chodzić po kuchni. Pragnę znać prawdę! Dlaczego milczałaś? Czemu nie powiedziałaś mi wtedy, że wiesz?
Jadwiga odstawiła filiżankę. Herbata rozlała się, tworząc niewielką kałużę.
– Ponieważ się bałam przyznała. Bałam się, że mnie znienawidzisz.
– A teraz, nie boisz się? głos Alicji drżał z gniewu. Teraz, gdy sama wszystko odkryłam?
Sąsiadka z dołu zastukała w kaloryfer. Alicja wróciła na krzesło, próbując się uspokoić. Dłonie jednak wciąż drżały.
– Opowiedz mi wszystko zażądała. Od samego początku.
Jadwiga otarła łzy brzegiem chusteczki.
– Nie wiedziałam, jak ci to powiedzieć. Byłaś wtedy taka szczęśliwa, dopiero po ślubie…
– Nie owijaj w bawełnę! Mów wprost!
– Widziałam Krzysztofa z tą kobietą w kawiarni na Marszałkowskiej. Siedzieli przy stoliku przy oknie, trzymali się za dłonie. Była w ciąży.
Alicji wydało się, że ziemia usuwa się spod nóg. Wiedziała o zdradzie męża, ale nie, że ktoś widział ich razem tak dawno.
– Kiedy to było?
– Pół roku po waszym ślubie Jadwiga mówiła ledwo słyszalnie. Szłam z pracy do domu, przypadkiem ich zobaczyłam. Najpierw nie wierzyłam, że to Krzysztof. Ale potem wyszli na ulicę i rozpoznałam go bez wątpienia.
– I co dalej?
– Chciałam podejść, ale… Jadwiga zawahała się. Pocałował ją. Tak czule, jak całuje się ukochane. Następnie położył dłoń na jej brzuchu.
Alicja zamknęła oczy. Wspomnienia nadeszły falą bólu. Tamten okres, gdy marzyła o dziecku, a Krzysztof ciągle zwlekał.
– Więc już wtedy miał dziecko z inną?
– Nie wiem. Może. Alicjo, naprawdę chciałam ci powiedzieć, ale…
– Lecz wolałaś milczeć. Dziesięć lat!
Jadwiga wzdrygnęła się od ostrości w głosie przyjaciółki.
– Sądziłam, że to minie. Że opamięta się i wróci do ciebie. Byłaś tak zakochana, planowaliście dzieci, kupowałaś malutkie ubranka…
– Malutkie ubranka powtórzyła Alicja z goryczą. A on w tym czasie wychowywał czyjeś dziecko.
Wstała i podeszła do okna. Na podwórku bawiły się dzieci, beztrosko śmiejąc się i biegając między huśtawkami. Alicja tak pragnęła własnych. Teraz ma czterdzieści trzy lata, a czasu zostało niewiele.
– Alicjo, wybacz mi Jadwiga podeszła do przyjaciółki. Rozumiem, że postąpiłam źle. Nie potrafiłam jednak zniszczyć twojego szczęścia.
– Jakiego szczęścia? Alicja odwróciła się do niej. Szczęścia życia z kłamcą i zdrajcą? Szczęścia marnowania najlepszych lat na człowieka, który cię nie kocha?
– Kochał cię! Widziałam, jak na ciebie patrzył.
– Widziałaś? Kiedy? Gdy zdradzał mnie z ciężarną kochanką?
Jadwiga spuściła głowę. Słowa przyjaciółki były bolesne, lecz wiedziała, że na nie zasłużyła.
– Myślałam, że postępuję właściwie wyszeptała.
– Właściwie? Alicja parsknęła gorzkim, bolesnym śmiechem. Właściwie byłoby powiedzieć mi prawdę od razu. Może nie zmarnowałabym dziesięciu lat na tego człowieka.
W przedpokoju zadzwonił telefon. Alicja poszła odebrać, Jadwiga pozostała przy oknie.
– Halo? zmęczonym głosem powiedziała Alicja do słuchawki.
– Cześć, to Krzysztof. Zatrzymam się dziś w pracy. Nie czekaj na kolację.
Alicja spojrzała na zegar. Siódma wieczór. Praca dawno się skończyła.
– Rozumiem odparła sucho. Do widzenia.
Odłożyła słuchawkę, wróciła do kuchni. Jadwiga siedziała przy stole, miażdżąc w dłoniach chusteczkę.
– To on dzwonił?
– Tak. Znów się spóźni.
– Alicjo, może teraz jest inaczej? Może się zmienił?
Alicja wyjęła z torby kilka zdjęć i rzuciła je na stół.
– Spójrz sama.
Jadwiga pochyliła się nad fotografiami. Był na nich Krzysztof z tą samą kobietą, teraz starszą, obok nich dziewięcioletni chłopiec.
– To jego syn wyjaśniła Alicja. Wczoraj wynająłam detektywa. Okazuje się, że Krzysztof prowadzi podwójne życie od dekady. Oficjalnie mieszka ze
Drzwi do mieszkania otworzyły się powoli, a Lena wbiła wzrok w te same oczy, które przez dziesięć lat patrzyły na nią z kłamstwem na ustach. W milczeniu wskazała na zdjęcia rozłożone na stole, czekając aż on pierwszy złamie ciszę, która teraz ważyła znacznie więcej niż dekada przemilczeń. Jego buty skrzypnęły na podłodze, kropla deszczu spłynęła mu z płaszcza na lakierowaną powierzchnię, a ona wzięła głęboki oddech, gotowa na ból, który wreszcie miał imię, twarz i głos. Serce biło jej jak młot, ale głowa była dziwnie jasna bo zamiast strachu czuła tylko palącą potrzebę, by te wszystkie niewypowiedziane słowa w końcu wyleciały jak ptaki z klatki. Przez tyle lat dusiła w sobie pytania, a teraz stały gotowe na czubku języka, ostre jak odłamki szkła. Odetchnęła raz jeszcze, patrząc prosto w jego zmącone przerażeniem oczy. „Usiądź, Sergiuszu. Mam ci coś bardzo ważnego do powiedzenia.”
