Agnieszka stała przy oknie, patrząc, jak Marek krąży po podwórku swoim nowym samochodem. Sąsiadka Halina już trzeci raz wyglądała z klatki schodowej — hałas silnika najwyraźniej przeszkadzał jej w oglądaniu serialu. A Marek wciąż jeździł w kółko jak dziecko, które dostało wymarzoną zabawkę.
— Tato, mogę z tobą pojechać? — zapytała czternastoletnia Kinga, zaglądając przez ramię mamy.
— Zapytaj go sama — odpowiedziała krótko Agnieszka, odchodząc od okna.
Kinga zmarszczyła brwi.
— Mamo, znowu coś nie tak? Przecież kupił ten samochód dla całej rodziny!
— Dla rodziny… — Agnieszka gorzko się uśmiechnęła. — Wiesz, ile kosztuje ta piękna maszyna? A na remont domku letniskowego brakuje, na twój obóz też zbieramy grosz do grosza.
— Ale samochód jest nam potrzebny! — Kinga usiadła na kanapie, podkurczając nogi. — Pamiętasz, jak jeździłyśmy do babci autobusami? Trzy przesiadki, tłok…
Agnieszka oparła się o ścianę i zamknęła oczy. Tak, pamiętała. Ale pamiętała też, jak przez pół roku kłócili się o zakup. Ona proponowała coś tańszego, używane. A on upierał się: „Albo porządne auto, albo żadne”. I efekt — pięcioletni kredyt, przez który teraz muszą liczyć każdą złotówkę.
Drzwi wejściowe zatrzasnęły się, rozległy się wesołe kroki.
— Moje dziewczyny! — Marek wpadł do pokoju, promieniejąc zadowoleniem. — Kinga, jedziemy na przejażdżkę? A ty, Agnieszko?
— Dla ciebie jestem Agnieszką, nie „Agnieśką” — odcięła się żona.
Marek zastygł, uśmiech zniknął z jego twarzy.
— Co znowu nie tak?
— Wszystko nie tak! — Agnieszka odwróciła się do niego. — Kupiłeś auto, nie pytając mnie o zdanie! Wziąłeś kredyt, który będziemy spłacać do emerytury!
— Przecież rozmawialiśmy…
— Rozmawialiśmy o samochodzie, nie o tym wozie za dwieście tysięcy złotych!
Kinga skuliła się i cicho wymknęła z pokoju. Przyzwyczaiła się już do kłótni rodziców, ale za każdym razem miała nadzieję, że tym razem się obejdzie.
— Wóz? — Marek zaczerwienił się. — To japoński samochód, solidny i bezpieczny! Dla mojej rodziny wybieram tylko to, co najlepsze!
— A zapytać rodziny — to już za dużo? — Agnieszka usiadła w fotelu, czując, jak narasta w niej znajome zmęczenie. — Marku, przecież ustalaliśmy budżet…
— Tak, ustalaliśmy! — Przeszedł się po pokoju, wymachując rękami. — I co z tego? Będziemy jeździć na targ autobusem, ziemniaki w torbach dźwigać? Zapomniałaś, jak potem bolał cię kręgosłup?
Agnieszka przypomniała sobie tamten dzień. Rzeczywiście przywieźli sporo warzyw od jej rodziców, a ona musiała dźwigać ciężkie torby od przystanku. Kręgosłup bolał ją przez trzy dni. Ale teraz wydawało się to niczym w porównaniu z tym, co ich czekało.
— Wiesz co — wstała — porozmawiamy jutro. Jak się uspokoisz.
— Nie uspokoję się! — krzyknął Marek za nią. — Bo mam rację! A ty… ty zawsze wszystko źle widzisz!
Drzwi sypialni zatrzasnęły się. Marek został sam w salonie, wpatrując się w kluczyki do nowego auta.
Następnego ranka Agnieszka obudziła się wcześnie, jak zawsze. Marek jeszcze spał, rozwalony na kanapie — widocznie przenocował w salonie. Wyszła do kuchni, zagotowała wodę na herbatę. Za oknem mżył deszcz, szare niebo wisiało nisko, jak jej nastrój.
— Mamo — Kinga zajrzała do kuchni — mogę dziś nie iść do szkoły?
— Dlaczego?
— Boli mnie głowa.
Agnieszka przyjrzała się córce. Kinga rzeczywiście wyglądała blado, pod oczami miała cienie.
— To przez nas z tatą?
Dziewczynka skinęła głową, nie patrząc w oczy.
— Kinga — Agnieszka objęła córkę — my po prostu… dorośli czasem się nie dogadują. To nie znaczy, że cię nie kochamy.
— A nie myślicie o rozwodzie?
Pytanie padło tak prosto, po dziecięcemu, że Agnieszce zabrakło tchu.
— Skąd takie myśli?
— U Kasi Kowalskiej rodzice się rozwiedli. Też się ciągle kłócili o pieniądze.
Agnieszka puściła córkę i odwróciła się do okna. Rozwód. Przecież sama o tym myślała, zwłaszcza w ostatnich miesiącach. Gdy Marek podejmował decyzje, nie licząc się z jej zdaniem. Gdy czuła, że żyją równoległymi życiami pod jednym dachem.
— Mamo?
— Idź się przygotuj do szkoły. Głowa przejdzie.
Kinga westchnęła i wyszła. Agnieszka stała przy oknie, trzymając w dłoniach ostudzoną filiżankę herbaty.
— Dzień dobry — Marek pojawił się w drzwiach kuchni. Wyglądał na zmęczonego i przygnębionego.
— Dzień dobry — odpowiedziała krótko.
— Słuchaj, może porozmawiamy spokojnie? — Usiadł przy stole, pocierając twarz dłońmi. — Wiem, że wczoraj przesadziłem…
— Nie przesadziłeś, tylko kupiłeś auto bez mojej zgody.
— Agnieszko, ale przecież potrzebujemy samochodu! Poza tym to ja zarabiam…
— A ja co, siedzę w domu? — Odwróciła się gwałtownie. — Czy moja pensja się nie liczy?
— Liczy się, oczywiście… Tylko…
— Tylko uważasz, że skoro to ty zarabiasz więcej, możesz sam decydować, na co wydawać wspólne pieniądze.
Marek milczał. Jego cisza mówiła więcej niż słowa.
— Rozumiem — Agnieszka postawiła filiżankę w zlewie. — Więc kredyt spłacaj sam.
— Jak to — sam? Przecież jesteśmy rodziną!
— Rodzina to ludzie, którzy się ze sobą liczą. A u nas? Ty decydujesz, ty kupujesz, a ja mam to spłacać.
Marek wstał, podszedł do niej.
— Agnieszko, co się z nami stało? Jesteśmy razem dwadzieścia lat…
— Właśnie! Dwadzieścia lat! I przez ten cały czas nie nauczyłeś mnie słuchać!
Wyszła z kuchni, zostawiając męża sam na sam z jego myślami.
W pracy Agnieszka nie mogła się skupić. Koleżanka Ewa zauAgnieszka spojrzała przez okno na samochód Marka, a potem na jego smutną twarz, i wtedy zrozumiała, że czasem największym luksusem nie jest drogi metal, ale szczerość między dwojgiem ludzi, którzy wciąż potrafią się odnaleźć.
