— Weronika Pawłówna, co pani mówi?! Tak nie można! — głos Bogusława Zbigniewa drżał ze wzburzenia. — Przecież ja nie jestem rodziną!
— A kto jest rodziną?! — kobieta wyprostowała się nagle, ściskając w dłoniach pomiętą kartkę ze szpitala. — Mój syn, który dzwoni raz na pół roku ze swojego Gdańska? Czy może wnuczka, która zupełnie zapomniała o swojej babci? A ty od trzech lat codziennie przychodzisz, pytasz, jak się czuję, kupujesz leki, gdy nie starcza mi pieniędzy!
Bogusław Zbigniew niepewnie przestępował z nogi na nogę w przedpokoju. Wysoki, zgarbiony mężczyzna po sześćdziesiątce, z siwym zarostem i zmęczonymi, dobrymi oczami. Przyszedł jak zwykle rano, zapytać, czy trzeba coś kupić, a tu taka rozmowa…
— Ale mieszkania nie można na mnie przepisywać! Co ludzie powiedzą? Co pomyślą sąsiedzi? — nerwowo kręcił w rękach starą czapkę.
— A mnie to nie obchodzi, co oni myślą! — Weronika przeszła do pokoju, usiadła w swoim ulubionym fotelu przy oknie. — Siadaj, stoisz jak słup.
Bogusław nieśmiało przysiadł na skraju kanapy. Za oknem padał październikowy deszcz, a krople spływały po szybie, tworząc w pokoju przytulną atmosferę. Na parapecie w doniczkach kwitły fiołki — to właśnie Bogusław przyniósł je wiosną, mówiąc, że u niego w domu im się nie udaje, a tu może sprawią radość gospodyni.
— Posłuchaj mnie uważnie — Weronika złożyła ręce na kolanach. — Wczoraj byłam u lekarza. Serce mało wydolne, ciśnienie skacze. Mówi, że w każdej chwili może dojść do… No, wiesz.
— Niech pani tak nie mówi! — przestraszył się Bogusław. — Jeszcze pani pożyje, ja pomogę, jak zawsze. Są nowe leki, dobre…
— Bogusiu… — kobieta odezwała się cicho, a on drgnął. Rzadko nazywała go po imieniu, zwykle mówiła oficjalnie. — Rozumiesz, o czym mówię? Boję się umierać sama. Strasznie się boję. A z tobą jest mniej strasznie.
Poznali się trzy lata temu w kolejce do przychodni. Weronika stała ze skierowaniem do kardiologa, trzymała się za klatkę piersiową, oddychała ciężko. On siedział obok, czekał na wizytę u urologa. Zobaczył, że źle się czuje, podszedł, podał wodę ze swojej butelki.
— Dzięki, złocisty… — wyszeptała wtedy Weronika. — Dobry z ciebie człowiek.
Okazało się potem, że mieszkają w sąsiednich blokach. Bogusław zaczął zaglądać, pytać o zdrowie. Najpierw raz w tygodniu, potem częściej. Weronika gotowała mu obiad, on naprawiał coś w mieszkaniu. Tak powoli przywykli do siebie.
Bogusław miał swoją historię. Żona zmarła pięć lat temu na raka, nie mieli dzieci. Został sam w pustym mieszkaniu, w którym każdy przedmiot przypominał o przeszłości. Pracował całe życie jako ślusarz w fabryce, dostawał niewielką emeryturę, żył cicho i niezauważony.
A Weronika miała syna, Jacka, który wyjechał do Gdańska zaraz po studiach, został tam programistą, ożenił się, dorobił się dzieci. Najpierw przyjeżdżał na święta, potem coraz rzadziej. Dzwonił w urodziny i na Nowy Rok, pytał od niechcenia o zdrowie, obiecywał odwiedziny, ale nie przyjeżdżał.
— Bardzo zajęty… — tłumaczyła syna przed sąsiadkami. — Odpowiedzialną pracę ma. No i dzieci małe, żona chorowita…
W rzeczywistości syn po prostu zapomniał o matce. Nie ze złej woli, nie umyślnie — po prostu życie go pochłonęło, sprawy się nawarstwiły, a matka zeszła na dalszy plan. Jest tam, w swoim miasteczku, dostaje emeryturę, żyje. No to dobrze.
Wnuczka Kasia czasem wysyłała zdjęcia w wiadomościach. Ładna dziewczyna, mądre oczy, ale zupełnie obca. Babcię pamiętała słabo, widywały się rzadko.
— Bogusiu, a ty nigdy nie chciałeś dzieci? — spytała raz Weronika, gdy siedzieli w kuchni, pili herbatę z ciastem, które upiekła rano.
— Chciałem. Bardzo — powoli mieszał cukier w szklance. — Ale nie wyszło. Żona moja, niech spoczywa w pokoju, ciągle się leczyła, do lekarzy jeździliśmy. A potem było już za późno… Mówiła mi: »Ożeń się z młodszą, miej dzieci«. A ja jak miałem pokochać inną? Ona była dla mnie… jedyna.
Weronika wyciągnęła rękę, przykryła jego dłoń swoją.
— Dobry z ciebie człowiek, Bogusiu. Teraz takich mało.
Zaczerwienił się, spojrzał w bok.
— Gdzie tam dobry… Zwyczajny.
— Nie, nie zwyczajny. Zwyczajni są obojętni. A ty bierzesz wszystko do serca.
Miała rację. Bogusław naprawdę nie umiał przejść obok cudzej biedy. W ich bloku wszyscy wiedzieli: jeśli coś się dzieje, trzeba wołać Bogusława. Kran cieknie u cioci Władzi na parterze — on naprawi. Młodej matce z piątego piętra wandale zepsuli wózek — on nowy kupił. Staruszka z drugiej klatki trafiła do szpitala — on za jej kotem zajrzał.
— Jakbyś za wszystkich czuł odpowiedzialność — mówiła mu Weronika. — Tak się zmęczysz.
— A jak inaczej? — dziwił się szczerze. — Ludziom przecież ciężko.
Sąsiedzi go szanowali, ale po cichu się śmiali: za bardzo miękki, jakby święty jaki. A Weronika wiedziała — takich ludzi jest mało, trzeba ich chronić.
Ona też nie była prosta. Całe życie pracowała w bibliotece, dużo czytała, rozmyślała. Mąż umarł wcześnie, wychowywała syna sama, dała mu całą duszę. A on wyrósł i odleciał jak ptak z gniazda. Typowa historia, ale przez to nie mniej bolesna.
— Wiesz, co mnie najbardziej w życiu zabolało? — wyznała kiedyś Bogusławowi wieczorem. — Nie to, że syn wyjechał. Dzieci muszą swoje życie budować. Ale to, że stał się obcy. Dzwoni, a w głosie słychać taką uprzejmość, oficjalną. Jakby rozmawiał z mało znaną ciocią.
— Może po prostu nie wie, jak inaczej? — ostrożnie zaproponował Bogusław. — My, faceci, niezdarni jesteśmy w takich rzeczach.
— Nie, Bogusiu. On wie. Po prostu nie chce mnie wpuściI wtedy Bogusław wstał, spojrzał jej prosto w oczy i powiedział cicho: „Dobrze, Weroniko, przyjmuję to mieszkanie, ale pod jednym warunkiem – że jeszcze długo razem w nim pożyjemy”.
