„Mamo, ja już tak nie mogę” – Ewa stała przy oknie, wpatrzona w szare, zachmurzone niebo.
„Co znaczy nie możesz?” – Helena Stanisławówna załamała ręce, a jej pomarszczona twarz wykrzywiła się z oburzenia. – „Dwadzieścia dwa lata mogłaś, a teraz nagle nie możesz? Zbzikowałaś na stare lata? O czym ty myślisz?”
Ewa uśmiechnęła się gorzko. O czym myśli? O nieprzespanych nocach, gdy czekała na męża z „spotkań biznesowych”. O pogardliwych spojrzeniach, którymi obdarzał ją przy obiedzie. O tym, jak nazywał ją „starą pierdołą” przed znajomymi, a potem się śmiał – no bo przecież „trzeba mieć poczucie humoru”.
„Myślę o tym, że chcę w końcu żyć dla siebie” – odpowiedziała cicho.
„Dla siebie?” – matka parsknęła krótkim śmiechem. – „A o mnie pomyślałaś? Gdzie ja pójdę? Z mojej emerytury tylko chleb kupię! Jacek nas obie utrzymuje, nawiasem mówiąc.”
Ewa poczuła, jak gardło ściska jej gul. Zawsze tak – tylko wspomni o sobie, a matka od razu wystawia rachunek. Dług, obowiązki, poczucie winy – wieczne kajdany, które dźwiga przez całe życie.
„Znalazłam pracę, mamo. Księgową w prywatnej firmie.”
„Co?” – Helena Stanisławówna usiadła na krześle, przyciskając rękę do piersi. – „Więc po to chodziłaś na te kursy? Planowałaś? Za moimi plecami wszystko uknułaś?”
„Nie muszę…”
„Musisz!” – matka podniosła głos. – „Ja cię wychowałam, nie spałam po nocach! Całe życie ci poświęciłam! A teraz chcesz wszystko zniszczyć? Przez co? Przez swoje fanaberie?”
W przedpokoju zatrzasnęły się drzwi – wrócił Jacek. Jego ciężkie kroki zabrzmiały jak wyrok. Ewa zaciśnęła pięści, czując, jak paznokcie wbijają się w dłonie.
„O czym to panicze?” – jego głos, jak zwykle, ociekał miodem, gdy byli świadkowie. – „Helena Stanisławówno, aż sąsiedzi zbiegną się, jak tak będziecie wrzeszczeć.”
„Twoja żona oszalała!” – matka błyskawicznie przeszła na zięcia. – „Mówi, że ma pracę i chce się rozwodzić!”
Jacek powoli odwrócił się do Ewy. W jego oczach mignęło coś zimnego, jak pierścień żmii.
„No proszę” – przeciągnął. – „I od kiedy to wymyśliłaś, kochanie?”
Ewa poczuła, jak po plecach przebiegł jej dreszcz. Ten ton znała aż za dobrze – słodki jak lukrecja, a pod spodem trucizna.
„Nie wymyśliłam, Jacku. Zdecydowałam.” – sama zdziwiła się, jak mocno brzmiał jej głos.
„Zdecydowała!” – matka znów załamała ręce. – „Jacek, no powiedz jej! Pewnie menopauza jej rozregulowała! Zupełnie rozum straciła!”
„Mamo!” – Ewa gwałtownie się odwróciła. – „Dość! Mam pięćdziesiąt dwa lata, nie jestem histeryczką ani wariatką. Po prostu już nie chcę…”
„Czego nie chcesz, skarbie?” – Jacek podszedł bliżej, jego uśmiech nie sięgał oczu. – „Może nie podoba ci się mieszkanie? Albo samochód nie ten? A może za mało biżuterii?”
„Przestań” – Ewa cofnęła się do okna. – „Wiesz doskonale, że nie o to chodzi.”
„A o co? O tą młodą sekretarkę, z którą go widziałaś?” – wtrąciła Helena Stanisławówna. – „Gdybyś wiedziała! Każdy facet ma słabości. Zamknij oczy i znos, jak wszystkie normalne kobiety!”
Ewa poczuła, jak coś w niej pęka. Oto i ono – „znos”. Ile razy słyszała to „znos” w życiu? Znos, gdy mąż upokarza. Znos, gdy zdradza. Znos, bo tak trzeba, bo „wszyscy tak mają”, bo „pomyśl o matce”.
„Wiesz co, kochanie” – Jacek rozsiadł się na podłokietniku fotela, zarzucając nogę na nogę, – „powiedzmy sobie szczerze. Nie myślisz przecież, że sobie sama poradzisz? Jaka praca w twoim wieku? Komu ty jesteś potrzebna?”
„Nie potrzebna?” – Ewa nagle wybuchnęła śmiechem, od którego Helena Stanisławówna drgnęła. – „Właśnie, Jacku. Tego mnie uczyłeś przez lata. Że jestem niEwa podeszła do okna, przeciągnęła firankę i uśmiechnęła się do własnego odbicia w szybie – po raz pierwszy od lat widziała w nim kobietę, która nie musi już nikogo prosić o pozwolenie, by być szczęśliwa.
