— Burek, chodź tu szybko! — zawołał Wojciech, wybiegając z samochodu i rzucając się w stronę psa leżącego na poboczu.
Ale Burek nie podniósł się, nie zamerdał ogonem… Wojciecha przeszyło bolesne zrozumienie: pies nie żył. „Co powiem matce?” — myślał, pochylając się nad nieruchomym ciałem, a łzy spadały na siwą kufę starego przyjaciela.
***
Stary pies pani Bronisławy od pierwszego spotkania nie polubił jej synowej, Kasi. Warczał głucho, gdy tylko ta przechodziła obok, nerwowo uderzając ogonem o deski ganku. Kasia bała się go i cicho nienawidziła.
— Och, to potworne stworzenie! Gdyby to ode mnie zależało, dawno poszedłby na wieczny spoczynek! — syczała pod nosem.
— Kasiu, przestań! Może nie lubi zapachu twoich perfum, a może drażnią go twoje obcasy? To starszy pan, a starzy bywają kapryśni… — próbował ją ułagodzić Wojciech.
Bronisława tylko patrzyła na synową z dezaprobatą. Gdyby ta wiedziała, kim naprawdę był Burek! Przysłużył się tej rodzinie bardziej niż Kasia kiedykolwiek się spodziewała.
***
Bronisława nigdy nie wtrącała się w życie syna. Nawet gdy przedstawił jej narzeczoną, Kasię, nie sprzeciwiła się, choć serce jej się ściskało. W tej dziewczynie było coś nienaturalnego — uśmiechała się, ale ten uśmiech nie ogrzewał.
— Mamo, podoba ci się Kasia? Piękna, prawda? — pytał Wojciech.
— Ty ją poślubiasz, nie ja… Ważne, żebyście byli szczęśliwi. A ja mogę was tylko pobłogosławić… — Odpowiedziała, mocno ściskając syna.
Po ślubie młodzi zamieszkali w mieszkaniu Kasi, które odziedziczyła. Wojciech rzadko odwiedzał matkę na wsi, choć tęsknił. Kasia nie lubiła tam jeździć — wolała wygodne wakacje, a on nie chciał z nią się kłócić. Ale tego lata żona nagle zapragnęła „ekoturystyki”.
— Czytałam, że to świetne dla zdrowia! A w mieście same stresy i brak ruchu. No i modne to! Tylko drogie… Dlatego pomyślałam o twojej wsi — tłumaczyła, pakując walizki.
Wojciech ucieszył się. Dawno nie widział rodzinnego domu, a jeśli ekoturystyka miała być pretekstem, niech i tak będzie. Praca zdalna pozwalała mu zostać dłużej, więc już po dwóch dniach byli na miejscu.
Bronisława przyjęła ich serdecznie.
— Nareszcie przyjechaliście! Wypoczniecie lepiej niż w tych waszych zagranicznych kurortach.
— Hm, nie przesadzajmy… — mruknęła Kasia. — Ale powiedz, Bronisławo, macie jakieś zwierzęta? Prawdziwy wiejski klimat to konieczność!
— Jest Burek i kilkanaście kur. Była jeszcze koza, ale zeszłego roku odeszła… — westchnęła.
Kasia spojrzała z niesmakiem na psa wylegującego się na słońcu.
— Miałam na myśli pożyteczne zwierzęta, nie tego psisko-emeryta. Szkoda, że jeszcze żyje.
— Za to mam wielki ogród! Możesz się w nim „zanurzać” do woli! — odparła szybko Bronisława.
— Zaczniemy jutro — zapewnił Wojciech. — Narąbię drzewa, ogrodzenie naprawię. A teraz czas na odpoczynek.
Wziął bagaże i ruszył do domu. Kasia dreptała za nim, grzęznąc obcasami w ziemi. Gdy weszła na ganek, Burek uniósł łeb i warknął. Dziewczyna wrzasnęła i schowała się za męża.
— Nie gniewaj się, Burku, że Kasia cię nie docenia — pogłaskał go Wojciech.
Pies zamerdał ogonem.
***
Nazajutrz Bronisława pokazała synowej gospodarstwo.
— Tu kurnik, tu jabłonie, porzeczki… A tu mój ogród. Czas go odchwaścić.
Kasia jednak nie potrafiła odróżnić chwastów od warzyw.
— To marchewka, a to mlecz! Wyrwij go! — pouczała Bronisława. — Nigdy nie widziałaś mlecza?!
— Widziałam! Ale reszta to dla mnie sama zielona masa! — warknęła Kasia.
Pociła się, brudziła drogi dres, paznokcie były zrujnowane. Po godzinie bolący kręgosłup zmusił ją do przerwy.
— Dość! To nie relaks, tylko harówka!
— Chciałam ci jeszcze pokazać kury…
— Jutro! — odparła i weszła do domu, omijając Burka, który warknął cicho.
— Ten pies mnie nienawidzi! Może mnie ugryźć! — skarżyła się wieczorem mężowi.
— Burek nigdy nikogo nie ugryzł! Po prostu czuje, że go nie lubisz.
— Mam go przepraszać?!
— Warto.
Kasia pokręciła palcem przy skroni.
Bronisława pewnego dnia zaproponowała:
— Pogłaszcz go, porozmawiaj. Wtedy zrozumie, że jesteś swoja.
— Czy ja wyglądam, jakbym się przejmowała opinią starego kundla?! To tylko zwierzę!
Bronisława westchnęła. Burek wyczuwał w Kasi coś złego…
***
Pewnej nocy Kasia nie mogła spać i wyszła na dwór. W cichą, gwiaździstą noc zachwycała się niebem, aż nagle w krzakach coś zaszurało… Rozległo się warczenie. Przerażona, odwróciła się gwałtownie i wpadła prosto w pokrzywy. Jej krzyk obudził Wojciecha.
Gdy wyciągnął żonę, była cała czerwona od poparzeń.
— Po co chodzisz po nocy?!
— Twój „nieszkodliwy” Burek chciał mnie zagryźć! — syknęła.
— Po prostu pilnuje domu.
Ale Kasia postanowiła się zemścić. Następnego dnia wynajęła wiejskiego chłopa, by wywiózł psa.
— Tylko daleko, żeby nie wrócił. Przeżyje — jego sprawa. Nie zdąży.
Mężczyzna przytaknął. Za pieniądze był gotów na wszystko.
***
— Wojtku, widziałeś Burka? Gdzie się podział? — Bronisława nerwowo przeszukała podwórko.
Szukali go cały dzień, ale ślad po nim zaginął.
— Gdzie on jest? — Płacząc, usiadła na ganku, gdzie zawsze leżał.
— No co się pani tak martwi? Był stary, pewno odszedł umrzeć. Weźmiecie nowego — wzruszyła ramionami Kasia.
— Burek to nie był zwykły pies — szlochała Bronisława. — Gdyby nie on, nie miałabym już syna… Wojtku, pokaż te blizny!
— Pamiętam tylko, żeWojciech wrócił do domu z nowym szczeniakiem, który radośnie merdał ogonem, a gdy Bronisława z uśmiechem wyciągnęła do niego ręce, piesek pochylił łeb, jakby już rozumiał, że odtąd to jego miejsce na świecie.
