Stryjka Tomka Kacper od razu polubić nie potrafił, a nawet więcej – znienawidził go.
Mama, nerwowo splatając palce, powiedziała tego wieczoru ośmioletniemu synkowi:
– Kacper, poznaj stryjka Tomka. Razem pracujemy, a teraz postanowiliśmy też zamieszkać razem.
Kacper zmarszczył brwi, nic nie rozumiejąc. Jak to – ten obcy facet będzie teraz z nimi mieszkał?
– A tata? – Kacper spojrzał na mamę z gniewem, a potem skrzywił się w stronę stryjka Tomka, który stał w drzwiach.
– Kacper, nie zaczynaj! – Mama zdenerwowała się jeszcze bardziej, a nawet podniosła głos.
– Tata wróci! Na pewno wróci! Nie potrzebujemy ciebie! – krzyknął Kacper w stronę nieznajomego. Łzy trysnęły mu z oczu, a on rzucił się do swojego pokoju.
– Kacper, synku. Ile razy ci mówiłam? Twój tata nas zostawił. Mnie zostawił i ciebie zostawił. Już nie wróci. Nigdy nie wróci. A stryjek Tomek… on jest dobry. Zobaczysz, będzie się o nas troszczyć, zaprzyjaźnicie się. – Mama usiadła obok Kacpra, który rzucił się na łóżko. Gładziła go po głowie, po ramionach, mówiła cicho i czule, ale chłopiec nie odwracał się, wtulony w ścianę. Nie wierzył mamie i nie chciał jej słuchać. Tata wcześniej też często wyjeżdżał, na swoim wielkim ciężarowym tirze, ale zawsze wracał. Wesoły, z prezentami dla Kacpra i mamy. Już od bramy krzyczał: „No to jak, witacie mnie? Zobacz, kto wrócił!” – a Kacper biegł mu naprzeciw z szeroko rozłożonymi rączkami: „Tato, tato! A co mi przywiozłeś?” Zanim tata wyjechał tym razem, długo rozmawiał z mamą w kuchni. Mama łkała, a tata powtarzał: „Ewka, bez histerii, wiedziałaś, że mam rodzinę. Muszę o niej myśleć.” Kacper miał wtedy sześć lat i nie rozumiał, dlaczego mama płacze – przecież tata mówił o nich, o ich rodzinie, o nim i o mamie. Nie przychodziło mu do głowy, że może istnieć jeszcze jakaś inna rodzina. Kacper zasnął, a rano, gdy się obudził, taty nie było. „A kiedy wróci?” – spytał mamę, która tego ranka była zamyślona i często wzdychała. Kacper nie uwierzył, gdy mama wytłumaczyła, że tata już nigdy nie wróci. Że ma inną żonę, inne dzieci, a oni – Kacper i mama – są mu już niepotrzebni. Wtedy Kacper strasznie się na nią wściekł, płakał i krzyczał, że kłamie, że tata go kocha i na pewno wróci. Kacper czekał bardzo długo, ale tata nie przyjeżdżał. Mama zwykle ucinała rozmowę, gdy pytał o ojca. A teraz w ich domu pojawił się ten stryjek Tomek.
Mama wyszła. Kacper usłyszał, jak w kuchni stryjek Tomek powiedział:
– Ewka, nie powinnaś tak. Trzeba go było przygotować.
– Nic się nie stanie. Przyzwyczai się. Wszystko się ułoży. – Mama odpowiedziała stanowczo.
Rano przy śniadaniu stryjek Tomek siedział z nimi. Chwalił jajecznicę na słoninie, jakby to było coś wyjątkowego. Mama uśmiechała się, nalewając mu gorącej herbaty.
– Kacper, a może cię podwiozę do szkoły? Pokażę ci, jak się prowadzi – zaproponował stryjek Tomek.
– Pójdę sam. – Burknął Kacper. Tata też pozwalał mu siadać za kierownicą swojej wielkiej ciężarówki, choć była zgaszona i nigdzie nie jechała. Ale Kacperowi podobało się kręcić kierownicą, dotykać różnych dźwigni i guzików, wyobrażając sobie, że jedzie gdzieś hen, poza horyzont. A od tego stryjka Tomka nie chciał niczego. Stryjek Tomek nie nalegał, a mama nie zrobiła mu uwagi, że jest niegrzeczny. Kacper od dawna chodził do szkoły sam – mama pracowała w pobliskiej fabryce i, śpiesząc się na autobus, krzyczała już w drzwiach: „Kacper, wstawaj! Śniadanie na stole!” Razem jedli śniadanie tylko w weekendy. Choć Kacper był zły na stryjka Tomka, zaciekawiło go, jaki ten facet ma samochód. Pewnie jakiś stary maluch, jak u sąsiada, dziadka Stasia, który odpala go raz na miesiąc, żeby pojechać do miasta na targ. Ale nie – stryjek Tomek miał pięknego, srebrnego audi, do którego wsiedli z mamą i odjechali w stronę miasta. Mama pomachała synowi, a stryjek Tomek zatrąbił. Kacper nie pomachał z powrotem i nie uśmiechnął się. Zmarszczył brwi i ruszył w przeciwną stronę. Dwa domy dalej, na ławce czekał na niego kumpel Marek.
– No, nie zazdroszczę ci. Zaraz zacznie cię wychowywać. – Warknął Marek, drapiąc się po głowie. Robił to automatycznie, gdy tylko przypomniał sobie o swoim ojczymie. Wujek Krzysiek mieszkał z nimi już od czterech lat. Pił na umór, ciągle na Marka krzyczał i często walił go w głowę – z byle powodu albo bez. Matka nie broniła Marka, sama często zaglądała do kieliszka razem z mężem i uważała, że mężczyzna lepiej wie, jak wychowywać przyszłego faceta. Kacper wyobraził sobie, że stryjek Tomek może być taki sam, i zrobił się jeszcze bardziej ponury. Jego mama nie piła i zawsze była dobra i wesoła, marszczyła brwi tylko wtedy, gdy Kacper wspominał o tacie.
Ale jego obawy okazały się niepotrzebne. Stryjek Tomek nie pił. Po pracy i w weekendy, pogwizdując, ciągle coś naprawiał i majsterkował. Zawsze prosił Kacpra o pomoc, ale chłopiec mruczał tylko:
– Nie chce mi się. – I odchodził, a potem ukradkiem obserwował stryjka Tomka, któremu wszystkoI w końcu, gdy pewnego dnia stryjek Tomek pokazał Kacprowi, jak naprawić rower, chłopiec nie odszedł, tylko stanął obok, a kiedy ich spojrzenia się spotkały, obaj uśmiechnęli się, jakby od dawna byli sobie bliscy.
