„Ty na serio?” – głos Władka zadrżał, ale nie ze zdziwienia, tylko z wysiłku, by nie powiedzieć czegoś, czego później by żałował. Siedział na skraju kanapy, wpatrzony w opakowanie sushi, którego on i Kinga nawet nie zaczęli jeść. „Naprawdę kupiłaś sobie Porsche?”
„Nie Porsche, tylko Taycan. Elektryczne. Przynajmniej naucz się nazwy, jeśli już mnie tym będziesz kłuć” – odparła Kinga, nawet nie odrywając wzroku od telefonu. W feedzie Instagrama jej koleżanka wrzuciła zdjęcie z konferencji w Zurychu. Wszyscy w garniturach, ale popijający szampana. Jak zawsze.
W mieszkaniu unosił się zapach wasabi, irytacji i świeżo umytej łazienki – Kinga odruchowo przetarła płytki przed przyjściem Władka. Choć wiedziała, że to i tak nic nie da.
„Po prostu nie rozumiem, po co ci taki samochód?” – Władek zerwał się i zaczął chodzić po kuchni. „Nie jesteś kierowcą rajdowym. Nie jesteś milionerką. Myślisz, że ludzie cię więcej szanują, jak będziesz się wozić tym… kosmicznym statkiem?”
„Tak. Dokładnie. A do tego będę mogła parkować nie u diabła na kołku, tylko przy normalnych miejscach z ładowarkami. I wyobraź sobie – nie muszę stać w korkach, bo Taycan ma adaptacyjny tempomat. To nie jest dla pokazania się, Władek. To dla komfortu, bezpieczeństwa i – tadaaa! – moich pieniędzy.”
„Słyszałaś, co powiedział ojciec?” – Władek wypowiedział to z naciskiem, jakby powtarzał formułkę, którą wkuwał całą noc.
„Niestety, słuch mam wciż sprawny.” – Kinga w końcu odłożyła telefon. „Powiedział, że kobiecie nie wypada mieć takiego auta, bo to wywołuje «niezdrowe podniecenie w męskim towarzystwie». Cytuję, między innymi.”
„On się tylko martwi. Jest starej daty.”
„On jest zakonserwowany, Władek. A ty idziesz w jego ślady, jeśli zaraz nie powiesz czegoś, co choć trochę przypomina wsparcie.”
Władek otworzył usta, jakby chciał coś powiedzieć, ale zamknął je z powrotem. Jakby w środku miał radziecki telewizor – dźwięk był, ale brakowało obrazu.
„Dlaczego nie mogłaś ze mną tego omówić? Przecież jesteśmy rodziną. Mógłbym…”
„Co? Poradzić KIA Ceed, jak twoja mama? Albo w ogóle odradzić i namówić na «dziadkową» skodę kombi?”
Uśmiechnął się, ale bez radości:
„No dzięki za zaufanie.”
Kinga westchnęła i spojrzała na niego tak, jak patrzy się na stołek z pękniętą nogą – niby jeszcze trzyma, ale już straszno na nim usiąść.
„Władek, miałeś kiedyś wrażenie, że możesz robić to, co chcesz? Bez oglądania się na opinie, oczekiwania czy kaprysy innych?”
„Nie mam takiego poziomu dochodów jak ty, jeśli o to ci chodzi.”
„Nie o pieniądze, tylko o wolność. Wewnętrzną.”
Wzruszył ramionami, jakby te słowa wywoływały u niego alergię.
„Wiedziałaś, że moi rodzice tacy nie są. Wiedziałaś, w co się pakujesz.”
„Miałam nadzieję, że chociaż mnie zaczną szanować. Albo że ty zaczniesz.”
Cisza w pokoju stała się gęstsza niż wczorajszy żurek z budki przy metrze. Władek znowu usiadł, spuścił wzrok.
„Oni po prostu uważają, że powinnaś być… no, bardziej kobiecą.”
„Aha. I najlepiej bez prawa jazdy, bez własnego zdania i z wieczną wdzięcznością za obrączkę?” – Kinga gorzko się uśmiechnęła. „No przepraszam bardzo, ale ja nie jestem dodatkiem do pierogów. Jestem odrębnym człowiekiem, na marginesie.”
Odwrócił się. I wtedy, jak w teatrze absurdu, do drzwi zapukano. Zbyt stanowczo jak na kuriera. Zbyt cicho jak na sąsiadkę.
„To mama” – wyszeptał Władek, wstając. „Miała wpaść, zobaczyć, jak żyjemy.”
„Ona «przypadkiem» była w pobliżu? Czy teraz ma lokalizator na moje auto?” – Kinga uniosła brew i wstała, poprawiając bluzkę.
„Po prostu… bądź łagodniejsza, dobrze?”
„Już jestem jak płyn do dłoni. A tobie czas nauczyć się nie być gąbką.”
Drzwi się otworzyły. Anna Stanisławowa weszła z siatką z „Biedronki”, z miną osoby, która nie przychodzi w gości, tylko na inspekcję.
„No, witajcie, moje gołąbeczki. Przyniosłam zdrową sałatkę, bez konserwantów, dobrze wam zrobi.” – Rzuciła okiem na Kingę, przesuwając wzrokiem po jej szpilkach. „A ty czemu taka odświętna? Na bal się wybierasz?”
„Ja zawsze taka jestem. Nie stać mnie na wygląd emerytki na urlopie macierzyńskim” – spokojnie odparła Kinga.
„O kim ty w tej chwili mówisz?” – Anna Stanisławowa zmarszczyła brwi.
„O abstrakcyjny wzór, niech pani nie przyjmuje tego osobiście. Chyba że się pani rozpoznała – to znaczy, że pasuje.”
„Władziu, ty jej pozwalasz tak mówić?” – odwróciła się teściowa do syna, ignorując Kingę jak drukarkę w weekend.
„On nie jest moim nadzorcą. Ani tłumaczem z polskiego na rodzinny” – Kinga minęła ją, zabierając sushi z kuchni. „Herbaty sobie pani życzy? Czy od razu przejdziemy do oceny mojego niegodnego samochodu?”
„Widzę, że sama wszystko rozumiesz, brawo.” – Anna Stanisławowa uśmiechnęła się słodko. „Nam z Henrykiem bardziej by się takie auto przydało. My na działkę jeździmy, rodzinę odwiedzamy. A tobie po co? Dla pokazKrótki dźwięk zamkniętych drzwi postawił kropkę w tej historii, a Kinga wreszcie odetchnęła pełną piersią – teraz już tylko droga przed nią i horyzont, który sama wybierze.
