– Iwonka, co ty wyprawiasz?! – głos Hanny drżał z oburzenia. – Jak mogłaś tak postąpić wobec własnej siostry?
– A czego się spodziewałaś? – odcięła się Iwona, nie odrywając wzroku od dokumentów rozłożonych na kuchennym stole. – Że będę siedzieć i patrzeć, jak doprowadzasz dom do ruiny?
– Do ruiny?! – Hanna złapała się za oparcie krzesła. – Przez trzydzieści lat trzymałam tu porządek, od kiedy odeszli mama z tatą! A ty gdzie byłaś?
– Oczywiście, znowu to samo – przedrzeźniła ją Iwona, podnosząc w końcu zimne spojrzenie. – Pracowałam, zarabiałam pieniądze. Nie żyłam na garnuszku rodziców do czterdziestki.
Hannie zrobiło się słabo. Powoli osunęła się na krzesło, wpatrując się w papiery przed siostrą.
– To naprawdę testament? – wyszeptała.
– Tak – krótko odparła Iwona. – Mama zostawiła dom mi. W całości. A ty możesz szukać sobie innego mieszkania.
– Jak… Kiedy to zrobiła? W ostatnich miesiącach ledwo się orientowała…
– Właśnie dlatego przyjechałam. Ktoś musiał zająć się jej sprawami, gdy ty biegałaś po lekarzach i aptekach.
Hanna patrzyła na siostrę i nie poznawała jej. Iwona zawsze była twarda, ale nikt nie spodziewał się takiego okrucieństwa. Zwłaszcza teraz, gdy od pogrzebu matki nie minął nawet miesiąc.
– Iwona, porozmawiajmy normalnie – spróbowała złagodzić ton. – Rozumiem, że masz prawo do części domu. Ale wyrzucać mnie…
– Nikt cię nie wyrzuca – Iwona zebrała dokumenty w staranną stertkę. – Możesz wynająć pokój. Za rozsądną cenę.
– Wynajmować pokój w rodzinnym domu? – Hanna nie wierzyła własnym uszom. – Serio?
– Naturalnie. Własność to własność.
Hanna wstała i przeszła się po kuchni. Każdy kąt przypominał jej przeszłość. Tam stał ulubiony fikus mamy, który podlewała przez ostatnie piętnaście lat. Na półkach – słoiki z przetworami, które robiły razem każdej jesieni.
– Pamiętasz, jak mama mówiła, że ten dom ma zostać w rodzinie? – spytała cicho. – Że mamy go zachować dla wnuków?
– Ty nie masz wnuków – odparła ostro Iwona. – Ja mam Krzysia i Olę. Im się należy.
Hanna odwróciła się gwałtownie.
– Twoje dzieci nawet na pogrzeb nie przyjechały! A ja pielęgnowałam mamę każdego dnia!
– Pielęgnowałaś, pielęgnowałaś – machnęła ręką Iwona. – I co z tego? I tak skończyła w szpitalu.
Te słowa przeszyły Hannę jak nóż. Samą siebie obwiniała, że nie zapobiegła udarowi, że nie dostrzegła w porę oznak pogorszenia.
– Wiesz, że zrobiłam, co mogłam – szepnęła.
– Wiem. Ale to nie wystarczyło.
Zadzwonił dzwonek. Iwona poszła otworzyć, a Hanna została w kuchni, sparaliżowana tym, co się działo.
– O, Haniu, jesteś w domu? – Do kuchni weszła sąsiadka, ciocia Bronia, z siatką mleka. – Jak tam sobie radzisz, kochanie?
– Jakoś – skłamała Hanna, ocierając łzy.
– Słyszałam, że Iwona przyjechała – ciocia Bronia spojrzała ciekawsko na dokumenty na stole. – Sprawy spadkowe załatwiacie?
– Załatwiamy – sucho odparła Iwona, wracając do kuchni.
– Pamiętam, jak wasza mama zawsze mówiła, że Hania to jej wierna córeczka – ciągnęła sąsiadka, nie wyczuwając napięcia. – Została przy rodzicach, kiedy inni wyfrunęli z gniazda…
Iwona zacisnęła usta.
– Bronisławo, przepraszam, ale mamy pilną rodzinną sprawę – powiedziała stanowczo.
– Ach, pewnie! – zakrzątała się ciocia Bronia. – Tylko przyniosłam mleko, niech się nie zmarnuje.
Gdy sąsiadka wyszła, siostry znów zostały same. Iwona wyjęła z torby kolejne papiery.
– Umowa najmu – powiedziała rzeczowo. – Możesz zatrzymać większy pokój i kuchnię. Cztery tysiące złotych miesięcznie.
– Cztery tysiące?! – Hanna oniemiała. – Mam emeryturę pięć! Jak przeżyję?
– Znajdziesz pracę. Albo przenieś się gdzieś taniej.
– Iwona, co się z tobą stało? – Hanna usiadła naprzeciw siostry. – Zawsze byłyśmy blisko. Tak, wyjechałaś na studia, założyłaś rodzinę, ale nigdy nie było między nami konfliktów.
– Bo milczałam – Iwona podniosła wzrok. – Milczałam, gdy żyłaś na garnuszku rodziców. Gdy kupili ci mieszkanie w mieście, a mnie powiedzieli, że nie mają środków. Gdy po rozwodzie z Jackiem wróciłaś tu i znów ich obciążałaś.
– Pracowałam! – oburzyła się Hanna. – W szkole, w bibliotece!
– Za grosze. I tak cię utrzymywali.
– A tobie czego brakowało? Marcin dobrze zarabiał, dzieci…
– Dzieci musiały się uczyć! A ja nie dostałam od nich pomocy. Wszystko sama.
Po raz pierwszy Hanna dostrzegła w oczach siostry nie tylko chłód, ale i starą urazę.
– Iwona, gdybyś czuła się pokrzywdzona, mogłyśmy to wcześniej wyjaśnić.
– Z kim? Z mamą, która uwielbiała cię pod niebiosa? Z tatą, który widział w ciebie ideał córki?
– Kochali nas obie…
– Kochali, dopóki byłam wygodna. Lepsze oceny, studia, małżeństwo. A gdy zaczęłam żyć po swojemu, stałam się obca.
Iwona zamilkła, splatając dłonie.
– A potem ty się rozwiódłszy wróciłaś. I znów zostałaś ulubienicą. „Hania taka troskliwa, Hania taka gospodarna”.
– Naprawdę się o nich troszczyłam – cicho odparła Hanna.
– Wiem. Ale mi to nie pomagało.
Hanna podeszła do okna. W ogrodzie stała stara jabłoń, zasadzona przez dziadka.
– Kiedy mama sporządziła testament? – spytała, nie odwracając się.
– W maju. Gdy leżałaś w szpitalu z zapaleniem płuc.
Hanna przypomniała sobie tamten czas. Spędziła w szpitalu dwa tygodnie, a matka została… Jak się okazało, nie sama.
– Specjalnie wtedy przyjechałaś?
– Nie. Miałam urlop. Chciałam pomóc mamie, gdy ty chorowałaś.
– I namówiłaś ją, by zmieniła testament.
– Nic nie namawiałam – warknęła Iwona. – Opowiedziałam tylko, jak ciężko mi bez wsparcia. Dzieci potrzebują wykształcenia, a pieniędzy brak. Mama sama zapropHanna spojrzała na siostrę ostatni raz, po czym wzięła torbę i wyszła, zamykając za sobą drzwi rodzinnego domu na zawsze.
