– Danuta, co ty wyprawiasz?! – głos Haliny drżał z oburzenia. – Jak mogłaś tak postąpić wobec własnej siostry?
– A co miałam zrobić? – warknęła Danuta, nie odrywając wzroku od papierów rozłożonych na kuchennym stole. – Czekać, aż doprowadzisz ten dom do ruiny?
– Do ruiny? – Halina złapała się za oparcie krzesła. – Przez trzydzieści lat utrzymywałam go w porządku! Od śmierci mamy i taty! A ty gdzie byłaś przez ten czas?
– Gdzie, gdzie – przedrzeźniła ją Danuta, podnosząc na siostrę zimne spojrzenie. – Pracowałam, zarabiałam pieniądze. Nie siedziałam na karku rodziców do czterdziestki.
Halina poczuła, jak ziemia usuwa się jej spod nóg. Powoli osunęła się na krzesło, wpatrując się w dokumenty.
– To naprawdę testament? – wyszeptała.
– Tak – odparła krótko Danuta. – Mama zostawiła dom mi. Cały. A ty możesz szukać sobie innego mieszkania.
– Ale jak? Kiedy zdążyła to zrobić? Przecież w ostatnich miesiącach coraz gorzej się orientowała…
– Właśnie dlatego przyjechałam. Ktoś musiał zająć się jej sprawami, gdy ty biegałaś po aptekach i szpitalach.
Halina patrzyła na siostrę i nie poznawała jej. Danuta zawsze była twarda, ale takiej brutalności nikt się po niej nie spodziewał. Zwłaszcza teraz, gdy minął zaledwie miesiąc od pogrzebu.
– Danusiu, porozmawiajmy jak ludzie – próbowała złagodzić ton. – Rozumiem, że masz prawo do swojej części. Ale wyrzucać mnie…
– Nikt cię nie wyrzuca – Danuta zebrała dokumenty w staranną stertę. – Możesz wynająć pokój. Za rozsądną cenę, oczywiście.
– Wynajmować pokój w rodzinnym domu? – Halina nie wierzyła własnym uszom. – Żartujesz?
– Absolutnie. Własność to własność.
Halina wstała i przeszła się po kuchni. Każdy kąt przesiąknięty był wspomnieniami. Tam stał ulubiony fikus mamy, który podlewała codziennie przez ostatnie piętnaście lat. Na półkach stały słoiki z przetworami, które robiły razem każdej jesieni.
– Pamiętasz, jak mama mówiła, że ten dom ma pozostać w rodzinie? – spytała cicho. – Że mamy go zachować dla wnuków?
– Ty nie masz wnuków – odcięła się Danuta. – Ja mam Maćka i Olę. To im się należy.
– Twoje dzieci nawet na pogrzeb nie przyjechały! A ja opiekowałam się mamą każdego dnia!
– Opiekowałaś się, opiekowałaś – machnęła ręką Danuta. – I co z tego? I tak doprowadziłaś do tego, że umarła w szpitalu.
Słowa te przeszyły Halinę jak nóż. Sama się obwiniała, że nie zapobiegła udarowi, że nie dostrzegła w porę oznak pogorszenia.
– Wiesz, że zrobiłam, co mogłam – szepnęła.
– Wiem. Ale to okazało się za mało.
Zadzwonił dzwonek. Danuta poszła otworzyć, a Halina pozostała w kuchni, wciąż oszołomiona.
– O, Halinka, jesteś? – do kuchni weszła sąsiadka, ciocia Basia, z siatką mleka. – Jak się trzymasz, kochanie?
– Jakoś – skłamała Halina, ocierając łzy.
– Słyszałam, że Danusia przyjechała – ciocia Basia spojrzała ciekawie na papiery na stole. – Sprawy spadkowe załatwiacie?
– Załatwiamy – odparła sucho Danuta, wracając do kuchni.
– A pamiętam, jak wasza mama zawsze mówiła, że Halinka to jej najwierniejsza córka – ciągnęła sąsiadka, nie wyczuwając napięcia. – Zawsze przy niej, nigdzie nie wyjechała. Nie to, co niektóre…
Danuta zaciHalina spojrzała na siostrę przez łzy, uświadamiając sobie, że czasem więzy krwi mogą być najtrudniejszymi więzami do zerwania, lecz mimo wszystko postanowiła walczyć nie tylko o dom, ale o sprawiedliwość, którą od lat nosiła w sercu.
