– Co ty pleciesz, mamo?! – wybuchnęła Kinga, chwytając się oparcia krzesła. – Jaka obca? Przecież jestem twoją córką!
– Nie krzycz na mnie! – Wanda Piotrowska machnęła ręką, nawet nie odrywając wzroku od gazety. – Powiedziałam, co powiedziałam. A ty kim jesteś, żeby mi rozkazywać?
– Mamo, o co chodzi? – do pokoju wpadł Marek, mąż Kingi. – Sąsiedzi już w ścianę stukają!
– Niech stukają – burknęła starsza kobieta. – We własnym domu mogę mówić, co chcę.
Kinga opadła na kanapę, czując, jak nogi się pod nią uginają. Wszystko zaczęło się od błahostki – poprosiła matkę, żeby nie wyrzucała resztek zupy, bo chciała ją jutro podgrzać. A w odpowiedzi usłyszała coś, w co wciąż nie mogła uwierzyć.
– Mamo, może ciśnienie skoczyło? – ostrożnie zapytała. – Brałaś leki?
– Jakie ciśnienie? – Wanda Piotrowska w końcu odłożyła gazetę i spojrzała na córkę zimnym wzrokiem. – Mówię jasno – jesteś mi obca. Zawsze byłaś.
Marek wymienił z żoną porozumiewawcze spojrzenie. Od trzydziestu lat znał teściową i widział ją w różnych humorach, ale takiego wybuchu jeszcze nie było.
– Wando, może wezwać lekarza? – zaproponował. – Wyglądasz, jakbyś dziś nie była sobą.
– Jestem przy zdrowych zmysłach! – warknęła starsza kobieta. – Mam dość udawania! Koniec z tą grą w szczęśliwą rodzinkę!
Kinga poczuła, jak brakuje jej tchu. W gardle stanął guzek, a w głowie kołatała się jedna myśl: czy mama naprawdę tak myśli? Czy całe życie ukrywała, że jej nie kocha?
– Mamo, co ty mówisz? – głos jej drżał. – Zawsze byłam przy tobie. Opiekowałam się, gdy byłaś chora. Pomagałam finansowo, przynosiłam zakupy…
– Właśnie o to chodzi! – Wanda Piotrowska zerwała się, gazeta spadła na podłogę. – Wszystko z litości robiłaś! Myślałaś, że musisz! A po co mi taka opieka?
– Z litości? – Kinga nie wierzyła własnym uszom. – Mamo, ty serio? Ja cię kocham!
– Nie kłam! – starsza kobieta podeszła do okna i wpatrzyła się w podwórze. – Nikt mnie nie kocha. I ty też nie.
Marek delikatnie wziął żonę za rękę. Kinga była blada jak ściana, drżała.
– Chodźmy do kuchni – szepnął. – Daj jej ochłonąć.
– Nie – Kinga wstała. – Mamo, wytłumacz mi, o co chodzi. Dlaczego tak mówisz?
Wanda Piotrowska odwróciła się powoli. Na jej twarzy pojawił się dziwny grymas.
– Co mam tłumaczyć? Myślisz, że nie wiem, co o mnie mówisz? Stara, schorobała, zawadza wszystkim?
– Nigdy tak nie mówiłam!
– Ależ skąd! – machnęła ręką. – Słyszałam was z mężem. Szeptaliście w kuchni, myśleliście, że nie słyszę. A ja jeszcze dobrze słyszę, proszę cię.
Marek zmarszczył brwi. Próbował przypomnieć sobie, o czym mogli rozmawiać, że aż tak dotknęło teściową.
– O czym mówiliśmy? – spytał.
– Nie pamiętasz? – Wanda Piotrowska przymrużyła oczy. – O tym, że trzeba mnie do domu spokojnej starości oddać. Że wam zawadzam.
Kinga aż krzyknęła. Rzeczywiście, miesiąc temu z Markiem rozmawiali na ten temat. Ale nie dlatego, że chcieli się matki pozbyć, tylko dlatego że się o nią bali. Wanda Piotrowska ostatnio często zapominała o włączonym gazie, nie poznawała sąsiadki, z którą przyjaźniła się od dziesięciu lat.
– Mamo, nigdy byśmy cię nie odesłali – próbowała wytłumaczyć Kinga. – Po prostu się martwiliśmy…
– Nie zawracaj mi głowy! – przerwała starsza kobieta. – Ja już wszystko zrozumiałam! Mam was dość, tej waszej sztucznej troski!
– Wando, przecież wiesz, że cię kochamy – wtrącił się Marek. – Kinga nie odstępowała cię na krok, gdy byłaś chora. Noce przy tobie spędzała.
– Z obowiązku! – odparła stanowczo. – Bo to wypada! Ale prawdziwej miłości od niej nie widziałam!
Kinga poczuła, że łzy napływają do oczu. Jak można tak mówić? Całe życie starała się być dobrą córką. Nawet gdy było ciężko, gdy własne dzieci wymagały uwagi, zawsze znajdowała czas dla matki.
– Mamo, dlaczego tak mówisz? – głos jej się zKinga przytuliła matkę mocno, czując, jak po latach nieporozumień w końcu odnalazły drogę do siebie.
