— Halina Janowska, mówię pani ostatni raz! Albo sprząta pani te graty z klatki schodowej, albo sama wszystko wyniosę na śmietnik! — krzyczała Zofia Kowalska, wymachując rękami przed drzwiami sąsiadki. — Co to za bezczelność? Jakiś zardzewiały wózek, pudła ze starociami, a teraz jeszcze rower przywlekliście!
— Zosiu, uspokój się! — odpowiedziała Halina, wychylając się zza drzwi. — Wózek jest potrzebny wnuczce, wybiera się na działkę. A rower należy do Wojtka, przecież uprawia sport!
— Jaki Wojtek? Twój wnuk ma już trzydzieści lat! Kiedy ostatnio na tym rowerze jeździł?
— A co pani do tego? Nikomu nie przeszkadzamy!
— Jak to nie przeszkadzacie? Wczoraj się o ten rower potknęłam, o mało nie upadłam! Noga mnie do dziś boli!
Halina westchnęła i zamknęła drzwi. Wiedziała, że Zofia tak łatwo nie odpuści. Sąsiadka należała do tych, którzy uważają, że ich obowiązkiem jest pilnowanie porządku w całym bloku, mówić innym, jak mają żyć, i wtrącać się w nie swoje sprawy.
A zaczęło się pół roku temu, gdy Halina przeprowadziła się do córki do miasta. Mieszkanie dostała po śmierci teściowej — nieduże, ale przytulne. Córka Kinga namawiała, by sprzedała dom na wsi i zamieszkała bliżej.
— Mamo, no po co tam siedzisz sama? — przekonywała. — Sklep daleko, przychodnia daleko, a jak coś się stanie? Tu masz lekarzy pod nosem, i ja będę częściej wpadać.
Halina długo się opierała. Dom był jej gniazdkiem, gdzie przeżyła z mężem prawie czterdzieści lat. Każdy kąt przepełniony wspomnieniami. Lecz zdrowie zaczęło szwankować, więc w końcu się zgodziła.
Przeprowadzka okazała się uciążliwa. Ileż to rzeczy nazbierało się przez lata! Halina nie potrafiła zmusić się do wyrzucenia tego, co jeszcze mogło się przydać. Wózek dziecięcy, którym woziła wnuki, półki na książki, które mąż sam wykonał, stare fotografie w ramkach.
— Mamo, po co to wszystko sprowadzasz? — oburzała się Kinga. — Przecież masz maleńkie mieszkanie!
— Znajdę miejsce — upierała się Halina. — To pamiątki!
I rzeczywiście, część rzeczy musiała zostawić na klatce schodowej. Tymczasowo, oczywiście. Wciąż obiecywała sobie, że wszystko posegreguje, coś odda, coś wyrzuci, ale jakoś nie mogła znaleźć czasu.
Zofia od razu dała wyraz swojemu niezadowoleniu. Najpierw delikatnie, potem wprost.
— Halina Janowska, a długo jeszcze będziecie tu mieli to muzeum? — pytała, wskazując na wózek.
— Wkrótce wszystko posprzątam — odpowiadała Halina — po prostu brakuje czasu.
— Czas wszystkim płynie tak samo — ripostowała sucho Zofia.
Halina nie lubiła konfliktów. Zawsze starała się żyć w zgodzie, nie kłócić z sąsiadami. Na wsi wszyscy się znali, pomagali sobie, odwiedzali. Tutaj było inaczej. Ludzie żyli jak w twierdzach, witali się na klatce schodowej, ale na tym się kończyło.
— Słuchaj, Zosiu — postanowiła spróbować dogadać się — może nie kłóćmy się? Naprawdę wkrótce wszystko posprzątam. Córka obiecała pomóc, ale teraz ma nawał w pracy.
— Jak długo jeszcze mam czekać? — nie ustępowała Zofia. — Minęło już pół roku!
— Nie pół roku, tylko cztery miesiące — poprawiła Halina.
— Bez znaczenia! Chciałam dobrze, a wy nie rozumiecie!
W tej chwili drzwi sąsiedniego mieszkania uchyliły się i ukazała się siwa głowa Marii Nowak.
— Dziewczyny, co się stało? — zapytała cicho.
— A no, Marysiu — zwróciła się do niej Zofia — Halina Janowska zagraciła klatkę, a sprzątać nie chce!
— Nie mówiłam, że nie chcę! — zaprotestowała Halina. — Powiedziałam, że posprzątam!
— Kiedy? — naciskała Zofia.
— Czepiacie się jak pies kości! — nie wytrzymała Halina. — Przecież nikomu te rzeczy nie zawadzają!
— Mnie zawadzają! — wrzasnęła Zofia. — I nie tylko mnie! Maria Nowak, powiedz, czy to normalne, żeby na klatce był śmietnik?
Maria zmieszała się, patrząc na obie sąsiadki.
— Nie wiem — wyjąkała. — Mnie jakoś nie przeszkadza…
— No widzisz! — ucieszyła się Halina. — Marysia jest rozsądna, ona rozumie!
— Marysia boi się powiedzieć prawdę! — warknęła Zofia. — A ja mówię, jak jest!
— Dziewczyny, proszę was — poprosiła Maria — nie kłóćcie się. Jesteśmy przecież sąsiadkami…
— Dobrze — zgodziła się Halina — nie kłóćmy się. Zosiu, obiecuję, że do weekendu wszystko posprzątam. W porządku?
— Do weekendu? — powtórzyła Zofia. — A jaki dziś mamy dzień?
— Wtorek.
— Masz więc cztery dni. Jeśli do niedzieli cokolwiek tu zostanie, sama wszystko wyniosę.
— Jak możesz?! — oburzyła się Halina. — To moje rzeczy!
— A klatka jest wspólna! — odcięła się Zofia i zatrzasnęła drzwi.
Maria spojrzała na Halinę ze współczuciem.
— Nie bierzcie jej do siebie — szepnęła. — Zofia zawsze była taka, mówi prosto z mostu. Już jak była młodsza, pamiętam, kłóciła się z sąsiadami.
— Rozumiem — westchnęła Halina. — Ale można przecież porozmawiać po ludzku! Nie zostawiłam tego wszystkiego specjalnie. Po prostu nie mam gdzie tego przechować.
— A w mieszkaniu nie ma miejsca?
— Jest, ale mało. Myślałam, że stopniowo to posortuję, coś wyrzucę, coś oddam wnukom. Ten rower na przykład — wnuk prosił, żeby nie wyrzucać, mówił, że naprawi i będzie jeździł.
— Często was odwiedza?
— Raz w miesiącu, czasem rzadziej. Dużo pracuje, brak czasu.
— A córka?
— Kinga? Też ciągle zajęta. Obiecała pomóc, ale wszystko odkłada.
Maria zamyśliła się.
— Wiecie co — powiedziała — może wam pomogę? Mnie i tak się nudzi, wnuki już duże.
— Ależ, Marysiu! — ucieszyła się Halina. — Nie chcę was obarczać.
— Co tam obarczać! Wspólnie pójdzie szybciej. Jutro rano zaczniemy, dobrze?
Halina omal nie rozpłakała się z wdzięczności. Oto ludzka dobroć! Nie to, co Zofia ze swoimi wymaganiami.
Następnego dnia Maria przyszła, jak obiecała. ZPo roku sąsiedzi z całej kamienicy spotykali się już regularnie na wspólnych herbatkach, a klatka schodowa, ozdobiona kwiatami i pamiątkami z podróży, stała się miejscem, gdzie każdy czuł się jak w domu.
