Marzyła o tańcu
Muzyka urwała się, sala zamarła. Kinga słyszała tylko własny oddech. Nagle ciszę przerwał samotny klask, a chwilę później burza oklasków ogłuszyła ją. Widzowie wstali z miejsc, wielu ze łzami w oczach.
Kinga wymieniła spojrzenie z Antonim. Pochylił się i pocałował ją. Na jego ustach pozostał słonawy smak jej łez. Oklaski powoli cichły, publiczność opuszczała salę. Antoni popchnął wózek z Kingą w stronę wyjścia.
— Zmęczona?
— Nie. Jestem szczęśliwa! Dziękuję ci! — Roześmiała się przez łzy.
***
Kinga przygotowywała kolację i zerkała na zegarek. Wkrótce miał wrócić Krzysztof. Postawiła czajnik na gaz, szybko kroiła warzywa do sałatki. Znów spojrzała na zegarek. „Spóźnia się. Zadzwonić? Nie. Znów powie, że wymyślam zdrady na poczekaniu, że sama się nakręcam. Tak chcę mu wierzyć. Nie mogę. Nie mogę już…” Dłonie świerzbiły, by złapać telefon i zadzwonić. „Znowu to samo?”
Kinga ścisnęła rękojeść noża tak mocno, że aż zbielały jej kostki. Potem rozluźniła dłoń, a nóż z metalicznym brzękiem upadł na stół. Znów spojrzała na zegarek, którego wskazówki wlokły się, testując jej cierpliwość. W końcu nie wytrzymała i wybrała numer męża. „No dalej, odbierz, proszę. Powiedz, że już jesteś w drodze” — błagała w myślach, gdy długie sygnały dudniły w jej uszach jak szyderczy bęben.
Odrzuciła telefon. Przesunął się po blacie i zatrzymał tuż przy krawędzi. „Spokojnie. Nie wariuj. Zaraz wróci…” — powtarzała sobie.
Krzysztof wrócił po północy. Wypłakana Kinga zasnęła, ale gdy tylko klucz zgrzytnął w zamku, zerwała się i uniosła głowę. Spod drzwi przedpokoju sączyła się wąska smuga światła. Wstała i gwałtownie otworzyła drzwi. Krzysztof zdejmował buty i drgnął z zaskoczenia. Szybko jednak opanował się i zapytał, jakby nigdy nic:
— Przestraszyłaś mnie. Dlaczego nie śpisz?
— Chcę ci spojrzeć w oczy. Obiecałeś, że nie będziesz się z nią spotykał…
— Nie zaczynaj. Byłem z chłopakami, oglądaliśmy mecz, piliśmy piwo…
— Nie mogę już. Nie mo-gę — powiedziała Kinga, sylabizując i przerywając jego wymówki. — Nie mogę czekać i nasłuchiwać kroków za drzwiami. Dość. — Obejmując brzuch, poszła do pokoju, lekko pochylona, jakby nie miała siły się wyprostować.
Zwinęła się na łóżku i rozpłakała.
— Kinga, mnie też już męczy twoja zazdrość. Naprawdę. Nie mogę nawet kroku zrobić. Mówiłem, zasiedzieliśmy się z kumplami… — Krzysztof podszedł do łóżka, ale nie próbował jej uspokoić, pogłaskać płaczącej żony.
— A zadzwonić nie mogłeś? Telefon, jak zwykle, padł? Znudziło mnie to. Wymyśliłbyś coś nowego. Nie śmierdzisz piwem — jęknęła Kinga, zerwała się z łóżka i pobiegła do przedpokoju.
Gdy Krzysztof zrozumiał, co zamierza, było już za późno. Kinga wyjęła z kieszeni kurtki jego telefon i patrzyła na rozświetlony ekran.
— Oddaj! — Rzucił się na nią, próbując wyrwać, lecz Kinga odsunęła rękę z telefonem.
— Kochanie, już dotarłeś do domu? Twoja żona już urządziła przesłuchanie ze sceną, czy odłożyła na rano? — przesłodzonym głosem przeczytała wiadomość na ekranie. — I który to z twoich „kumpli” nazywa cię „kochaniem”?
Krzysztof znów próbował odebrać telefon, ale Kinga sama mu go oddała. Odsunęła go, minęła i zaczęła się ubierać.
— Napisz jej, że jesteś wolny. Wychodzę do mamy. Żeby jutro rano ciebie i twoich rzeczy tu nie było.
— Przestań, Kinga. Jest noc. No dobra, nie byłem z kumplami… — zaczął Krzysztof i urwał.
Twarz żony wykrzywiła się, jakby patrzyła na obrzydliwego szczura.
— Czego ci brakuje? — spytała cicho Kinga, znów pochylając się, jakby ściskał ją ból. — Nie mogę tak dłużej. Nie zostanę z tobą ani sekundy.
Wzięła torebkę i wyszła. Krzysztof nie zatrzymał jej. Na ulicy wezwała taksówkę, potem zadzwoniła do mamy.
— Znowu się pokłóciliście? Mówiłam, żebyś nie wierzyła jego przysięgom. Trzeba było odejść od razu, nie wybaczać — mówiła mama.
— Dobrze, mamo, pogadamy później. — Kinga przerwała połączenie.
Ale do mamy nie dojechała. Taksówka mknęła przez pusty, śpiący Kraków, gdy z bocznej ulicy wypadł terenówka prowadzona przez pijanego kierowcę. Uderzenie przyszło z strony pasażera, gdzie siedziała Kinga…
Krzysztof przychodził do szpitala codziennie, gdy przeniesiono ją z intensywnej terapii na oddział. Czuł winę. Gdyby wtedy nie uległ namowom Ewy, by zostać u niej dłużej, może nie doszłoby do kłótni, Kinga nie wsiadłaby do tej taksówki…
Lekarze mówili, że zrobili, co w ich mocy, że za miesiąc lub dwa Kinga wstanie na nogi. Ale ani po pół roku, ani po roku nie wstała. Nadzieja na jej powrót do zdrowia zniknęła. Do końca życia będzie poruszać się na wózku.
Krzysztof został z nią. W domowych obowiązkach pomagała mu mama Kingi. Ale ile młody mężczyzna może opiekować się niepełnosprawną żoną? Są tacy, którzy nie odejdą. Chce się w to wierzyć. Przyzwyczajony do wygód, mający młodą, zdrową kochankę, Krzysztof szybko zrozumiał, że wziął na siebie ponad siły. Ile można żyć z poczuciem winy? Widzieć w oczach żony rozpacz, przemieniającą się w nienawiść? Zostawił Kingę pod opieką teściowej i odszedł.
Nadeszły dni rozpaczy i depresji. Kinga poważnie rozważała, jak przerwać swoje niepotrzebne życie — połknąć garść tabletek czy rzucić się z balkonu. Ale drzwi balkonowe były wąskie. Nawet gdyby wyszła, czy zdołałaby przewrócić się przez barierkę? Lepiej tabletki… Ale mama nie zostawiała jej samej ani na chwilę. Rozumiała nastAle gdy pewnego dnia Antoni zapytał ją, czy chce spróbować tańczyć na wózku, Kinga zrozumiała, że nawet w najciemniejszych chwilach los potrafi zaskoczyć nas iskrą nadziei.
